HTTP – FTP – DNS
Ανήκουν στο επίπεδο εφαρμογής και επιτελούν σημαντικές λειτουργίες. Το HyperText Transfer Protocol (HTTP) είναι το κύριο πρωτόκολλο μεταφοράς υπερκειμένου που χρησιμοποιούν οι φυλλομετρητές (web browsers) με σκοπό να μεταφέρουν δεδομένα ώστε να υπάρξει επικοινωνία ανάμεσα σε έναν server και έναν client [4]. Το FTP (File Transfer Protocol) είναι ένα πρωτόκολλο που χρησιμοποιείται για τη μεταφορά αρχείων σε δίκτυα που βασίζονται στο TCP/IP, ενώ δίνει και επιπλέον δυνατότητες στους χρήστες (εφόσον έχουν τα κατάλληλα δικαιώματα) όπως η διαγραφή και μετονομασία αρχείων.
Το σύστημα Domain Name System (DNS) και οι αντίστοιχοι DNS Servers αποτελούν βασικό εργαλείο λειτουργίας του Internet. Σκοπός του είναι η μετάφραση των URL σε διευθύνσεις ΙΡ και αντίστροφα. Για παράδειγμα, αν πληκτρολογήσουμε http://www.cisco.com στη γραμμή διευθύνσεων του φυλλομετρητή, ο υπολογιστής θα στείλει μια αίτηση στον DNS Server να μεταφράσει το παραπάνω σε διεύθυνση IP.
Το Πρωτόκολλο Μηνυμάτων Ελέγχου Internet ICMP
Κάποια πακέτα μπορεί να χαθούν, να χρειαστεί να ξανασταλούν, να παραληφθούν με λάθος σειρά ή απλώς να φτάσουν καθυστερημένα στον προορισμό τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις το πρωτόκολλο IP θέλει να αναφέρει τα όποια σφάλματα συμβούν γι’ αυτό και περιλαμβάνει ένα συνοδευτικό πρωτόκολλο το οποίο αναλαμβάνει να στέλνει μηνύματα αναφοράς σφαλμάτων στον αποστολέα υπολογιστή. Το πρωτόκολλο αυτό είναι το ICMP (Internet Control Message Protocol) [5], το οποίο είναι κατά βάση εάν διαχειριστικό πρωτόκολλο που χρησιμοποιεί το Internet Protocol για να στέλνει αυτά τα μηνύματα σφαλμάτων. Το ICMP αναλαμβάνει δράση σε περιπτώσεις όπως:
- Όταν ο buffer της μνήμης του δρομολογητή είναι γεμάτος και αδυνατεί έτσι να λάβει περεταίρω πακέτα, στέλνει ICMP μηνύματα μέχρι να υποχωρήσει η συμφόρηση.
- Το πρωτόκολλο IP δίνει σε κάθε πακέτο τη δυνατότητα να περάσει από συγκεκριμένο αριθμό δρομολογητών πριν φτάσει στον προορισμό του. Αν το πακέτο έχει πιάσει αυτό το όριο και δεν έχει φτάσει στο τέλος της διαδρομής, τότε ο τελευταίος δρομολογητής που το παρέλαβε αναλαμβάνει να το καταστρέψει και μαζί να στείλει μήνυμα για την αποτυχία της διαδικασίας. Γενικότερα, αν ένας δρομολογητής δεν μπορεί να προωθήσει ένα IP πακέτο στον προορισμό του, χρησιμοποιεί το πρωτόκολλο ICMP για να στείλει πίσω μήνυμα ενημερώνοντας για την κατάσταση.
Δύο είναι οι σημαντικότερες εντολές του πρωτοκόλλου ICMP:
- η ping
- η traceroute
Η ping (Packet Internet Groper) χρησιμοποιείται για να διαπιστώσουμε αν κάποιος υπολογιστής ή άλλη δικτυακή συσκευή είναι εν λειτουργία και συνδεδεμένη με το δίκτυο. Αυτό το πετυχαίνει στέλνοντας ένα μήνυμα και ζητώντας απάντηση. Μόλις λάβει την απάντηση αναφέρει τον χρόνο που χρειάστηκε για την παραλαβή αυτής. Όσο μικρότερος αυτός ο χρόνος, τόσο το καλύτερο για το δίκτυο και την απόδοση του. Η traceroute (σύνταξη tracert) από την άλλη, καταγράφει τη διαδρομή που διανύει ένα πακέτο στο διαδίκτυο, αναφέροντας μάλιστα τους δρομολογητές από τους οποίους περνάει (hops) και τον χρόνο που χρειάστηκε το πακέτο για να πάει από τον ένα στον άλλο. Η traceroute είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη καθώς μπορεί να αναγνωρίσει ακριβώς το που έχει εμφανιστεί ένα λάθος . Ωστόσο, επειδή η χρήση της είναι επιβαρυντική, δεν θα πρέπει να επιστρατεύεται αν δεν έχει εντοπιστεί κάποιο σφάλμα στη λειτουργία των δικτύων.
Το Πρωτόκολλο Δυναμικής Διευθέτησης Υπολογιστή DHCP
Οι IP διευθύνσεις δίνονται στους υπολογιστές (γενικότερα στους hosts) είτε χειροκίνητα είτε κατά προτίμηση αυτόματα, καθώς έτσι επιτυγχάνεται ευκολότερη διαχείριση των ρυθμίσεων του δικτύου [2]. Το πρωτόκολλο DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol), βασισμένο πάνω στο μοντέλο πελάτη – εξυπηρετητή, κατανέμει αυτόματα IP διευθύνσεις στους κόμβους που θέλουν να εισέλθουν σε ένα δίκτυο και ζητούν παραμετροποίηση.