Ψηφιακά μέσα στο σχολείο: ώρα για κριτική επανεκτίμηση
Από τον ενθουσιασμό στην αποτίμηση
Τα τελευταία είκοσι χρόνια, πολλές χώρες επένδυσαν μαζικά στην αντικατάσταση των σχολικών βιβλίων με φορητούς υπολογιστές και ταμπλέτες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πολιτεία του Maine εγκαινίασε το 2002 ένα φιλόδοξο πρόγραμμα καθολικής διάθεσης φορητών υπολογιστών σε μαθητές γυμνασίου, γνωστό ως Maine Learning Technology Initiative. Μέχρι το 2024, οι συνολικές δαπάνες για ψηφιακό εξοπλισμό στα σχολεία ξεπέρασαν τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Ωστόσο, τα μαθησιακά αποτελέσματα δεν επιβεβαίωσαν τις αρχικές προσδοκίες. Σύμφωνα με καταθέσεις του νευροεπιστήμονα Jared Cooney Horvath στη Γερουσία των ΗΠΑ και με βάση δεδομένα του διεθνούς προγράμματος αξιολόγησης μαθητών Programme for International Student Assessment, οι επιδόσεις σε βασικές δεξιότητες όπως ο γραμματισμός και τα μαθηματικά παρουσίασαν πτώση την τελευταία δεκαετία. Το κρίσιμο εύρημα δεν είναι απλώς η στασιμότητα, αλλά η αρνητική συσχέτιση μεταξύ αυξημένου χρόνου μπροστά σε οθόνες στο σχολείο και χαμηλότερων επιδόσεων.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον και για την Ελλάδα είναι σαφές: μήπως η άκριτη, καθημερινή χρήση υπολογιστών, ταμπλετών, κινητών τηλεφώνων και εφαρμογών Τεχνητής Νοημοσύνης στο σχολικό περιβάλλον απαιτεί επανεξέταση;
Πώς μαθαίνει ο ανθρώπινος εγκέφαλος
Η γνωσιακή επιστήμη έχει καταδείξει ότι η μάθηση είναι διαδικασία απαιτητική. Η εστιασμένη προσοχή, η επανάληψη, η ενεργή ανάκληση και η επεξεργασία σε βάθος ενισχύουν τη μακροπρόθεσμη μνήμη. Η συνεχής εναλλαγή ερεθισμάτων, αντίθετα, αποδυναμώνει την κωδικοποίηση της πληροφορίας.
Μελέτες σε πανεπιστημιακά περιβάλλοντα δείχνουν ότι οι φοιτητές που έχουν ανοιχτό φορητό υπολογιστή κατά τη διάρκεια του μαθήματος αφιερώνουν έως και τα δύο τρίτα του χρόνου σε δραστηριότητες άσχετες με το αντικείμενο. Η πολυδιεργασία, που συχνά προβάλλεται ως δεξιότητα της ψηφιακής εποχής, συνδέεται με αυξημένα σφάλματα και ασθενέστερη μνημονική συγκράτηση.
Η ψυχολόγος Jean Twenge έχει επισημάνει ότι πολλές εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης και ψυχαγωγίας σχεδιάζονται με τρόπο που ενισχύει την εθιστική χρήση. Όταν τέτοιες πλατφόρμες συνυπάρχουν με τη μαθησιακή διαδικασία, ακόμη και αν τυπικά απαγορεύονται, η γνωσιακή επιβάρυνση είναι υπαρκτή.
Η τεχνολογία δεν είναι από μόνη της επιζήμια. Η άκριτη, αδιάκριτη και συνεχής χρήση της είναι που συγκρούεται με τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Η γενιά της ΤΝ και η αγορά εργασίας
Η συζήτηση δεν αφορά μόνο τις σχολικές επιδόσεις αλλά και τη μελλοντική επαγγελματική πορεία των μαθητών. Πρόσφατη έρευνα του Stanford University, με επικεφαλής τον Erik Brynjolfsson, βασισμένη σε διοικητικά δεδομένα μισθοδοσίας, κατέγραψε σημαντική μείωση της απασχόλησης εργαζομένων ηλικίας 22 έως 25 ετών σε επαγγέλματα υψηλής έκθεσης στη γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη.
Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι θέσεις εισαγωγικού επιπέδου μειώνονται κυρίως σε επαγγέλματα όπου η ΤΝ αυτοματοποιεί καθήκοντα, ενώ οι πιο έμπειροι εργαζόμενοι διατηρούν τη θέση τους. Η προσαρμογή εκδηλώνεται κυρίως μέσω της μείωσης των προσλήψεων και όχι μέσω μείωσης μισθών.
Αν η σχολική εκπαίδευση περιορίζεται στην εκμάθηση τυποποιημένων, κωδικοποιήσιμων δεξιοτήτων, δηλαδή αυτών που αυτοματοποιούνται ευκολότερα, τότε οι απόφοιτοι κινδυνεύουν να εισέλθουν σε μια αγορά εργασίας όπου το συγκριτικό τους πλεονέκτημα έχει ήδη αποδυναμωθεί.
Η άκριτη εισαγωγή εφαρμογών ΤΝ στο σχολείο, ιδίως ως υποκατάστατο της προσωπικής προσπάθειας, ενδέχεται να ενισχύσει αυτή την τάση. Η υπερβολική εξάρτηση από αυτόματη παραγωγή κειμένων ή λύσεων μειώνει τις ευκαιρίες για καλλιέργεια κριτικής σκέψης, σύνθεσης και δημιουργικής επίλυσης προβλημάτων.
Τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα
Η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση επιτάχυνσης του ψηφιακού μετασχηματισμού της εκπαίδευσης. Η αξιοποίηση ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού, η ενίσχυση των ψηφιακών δεξιοτήτων και η πρόσβαση σε σύγχρονες υποδομές είναι θεμιτοί στόχοι. Όμως η τεχνολογική πολιτική δεν μπορεί να υποκαθιστά την παιδαγωγική.
Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η απλή διανομή συσκευών δεν βελτιώνει αυτομάτως τη μάθηση. Αντιθέτως, χωρίς σαφές παιδαγωγικό πλαίσιο, επιμόρφωση εκπαιδευτικών και περιορισμούς στη μη ακαδημαϊκή χρήση, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι αρνητικά.
Για την ελληνική εκπαιδευτική πολιτική προκύπτουν ορισμένες κατευθύνσεις:
Πρώτον, σαφής διάκριση μεταξύ χρήσης τεχνολογίας ως εργαλείου και χρήσης ως υποκατάστατου της σκέψης. Η ΤΝ μπορεί να υποστηρίζει τη διδασκαλία, όχι να αντικαθιστά τη μαθητική προσπάθεια.
Δεύτερον, περιορισμός της χρήσης κινητών τηλεφώνων κατά τη διάρκεια του μαθήματος, με ενιαίο και εφαρμόσιμο θεσμικό πλαίσιο.
Τρίτον, ενίσχυση της διδασκαλίας χωρίς οθόνες σε κρίσιμες ηλικίες, ιδίως στο δημοτικό σχολείο, όπου θεμελιώνονται η γλωσσική και μαθηματική σκέψη.
Τέταρτον, αξιολόγηση κάθε ψηφιακού εργαλείου με βάση τεκμηριωμένα μαθησιακά αποτελέσματα και όχι με κριτήριο τον τεχνολογικό εντυπωσιασμό.
Πέμπτον, προώθηση ανοιχτών τεχνολογιών που επιτρέπουν έλεγχο, διαφάνεια και προσαρμογή στα ελληνικά παιδαγωγικά δεδομένα, αντί για εξάρτηση από κλειστές εμπορικές πλατφόρμες.
Ψηφιακή παιδεία με μέτρο και επιστημονική τεκμηρίωση
Η επανεξέταση της καθημερινής χρήσης ψηφιακών μέσων στο σχολείο δεν συνιστά τεχνοφοβία. Αντιθέτως, αποτελεί ένδειξη ωριμότητας μιας εκπαιδευτικής πολιτικής που βασίζεται σε δεδομένα.
Σε μια εποχή υπαρξιακών προκλήσεων, από την κλιματική κρίση έως τις δημογραφικές μεταβολές, χρειαζόμαστε πολίτες ικανούς να διαχειρίζονται πολυπλοκότητα, να αξιολογούν αντιφατικές πληροφορίες και να παράγουν νέες ιδέες. Η συνεχής αποσπασματική ενασχόληση με οθόνες δεν καλλιεργεί αυτές τις ικανότητες.
Η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να αποφύγει τα σφάλματα άλλων χωρών. Η τεχνολογία μπορεί να είναι πολύτιμος σύμμαχος της εκπαίδευσης, εφόσον εντάσσεται σε ένα πλαίσιο που σέβεται τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνει ο άνθρωπος και προετοιμάζει ουσιαστικά τους νέους για το μέλλον.
από εδώ
