Για δες

ΕΥΘΥΝΕΣ
Όλοι μας κάνουμε έντονη κριτική και ένα σωρό προτάσεις σε κάθε συμβάν και κυρίως, σε κάθε δυστύχημα ή τέλος πάντων, σε κάθε άσχημο περιστατικό. Ξαφνικά, γινόμαστε όλοι Πραγματογνώμονες και Δικαστές, κατακρίνουμε και δικάζουμε τους πάντες. Στήνουμε λαϊκά δικαστήρια και καταδικάζουμε χωρίς στοιχεία, ιδιαίτερα, χωρίς γνώση, ανάλογα με την παράταξη ή τα συμφέροντα του δημοσιογράφου που μας «πληροφορεί»!!!. Και φυσικά, πάντα φταίνε οι άλλοι και κυρίως, το Κράτος. Λες και το Κράτος απαρτίζεται από Αρειανούς. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το Κράτος είμαστε εμείς. Εμείς είμαστε οι Δημόσιοι υπάλληλοι, εμείς είμαστε οι δικαστές, εμείς είμαστε οι πολιτικοί, εμείς είμαστε όλοι αυτοί που κατηγορούμε. Και αν δεν είμαστε στην κυριολεξία, σίγουρα αυτοί είναι ο καθρέφτης μας, οι επιλογές μας. Αυτούς διαλέξαμε, αυτούς ξεχωρίσαμε σαν τους καλύτερους να μας Κυβερνήσουν. Βέβαια πολλοί τους ψηφίσαμε για ρουσφέτια, διορισμό κλπ. Γενικά, θα λέγαμε ότι οι πολιτικοί καθρεφτίζουν τον λαό κάθε Κράτους.
Αυτοί μας αξίζουν, αυτούς έχουμε. Κανείς μας δεν παραδέχεται τις δικές του ευθύνες. Για όλα φταίνε οι άλλοι και ποτέ εμείς. Όλοι μας, θέλουμε να παίρνουμε πτυχία και διπλώματα από διαλυμένα σχολεία και Πανεπιστήμια με σκονάκια και με στημένες εξετάσεις, όλοι μας θέλουμε να πληρωνόμαστε με παχυλούς μισθούς. Όλοι στρογγυλοκαθόμαστε σε ρουσφετολογικές καρέκλες χωρίς αξιολόγηση. Έχουμε παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια ή όραμα και περιοριζόμαστε στα καρναβάλια και στην κάθε είδους φτηνή διασκέδαση. Αλήθεια, ποιος παράγει ουσιαστικό πλούτο ή έργο για τη χώρα; Ποιος θα χτίσει και θα διατηρήσει τα «πρέπει» της κοινωνίας που ζούμε; Μήπως οι αναρίθμητοι φοροφυγάδες, οι Δημόσιοι Υπάλληλοι ή, ο Ιδιωτικός τομέας που ως επί το πλείστων περιορίζεται στην εισαγωγή Κινέζικων αγαθών και δεν παράγει σχεδόν ούτε καρφίτσες; Από πού θα έρθει ο πλούτος και πως θα ευημερήσουμε; Πως και από που θα διαθέσουμε τα τεράστια κονδύλια που απαιτούνται για το χτίσιμο ενός υποδειγματικού και επιθυμητού Κράτους; Πως θα αγοράσουμε F35, φρεγάτες, πυροσβεστικά, ασθενοφόρα κλπ.; Με τι χρήματα θα χτίσουμε σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους, λιμάνια; Καίγοντας τα πανεπιστήμια ή, καίγοντας και τραμπουκίζοντας κάθε λίγο το κέντρο της Αθήνας. Χτίζοντας ένα παράνομο σπίτι; Λαδώνοντας ο καθένας μας τον κάθε αλητήριο για να κάνουμε εμείς τη δουλειά μας και οι άλλοι ας κουρεύονται; ΄Η, μήπως μετατρέποντας σε τζιπ τις επιδοτήσεις, για τον εκσυγχρονισμό των σιδηροδρόμων, του οδικού δικτύου, των λιμανιών, της κτηνοτροφίας, της αλιείας, της γεωργίας κλπ…Το όλοι μαζί τα φάγαμε δεν ειπώθηκε τυχαία, είναι αλήθεια.
Κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι ζούμε με δανεικά. Καταναλώνουμε σχεδόν διπλάσια απ’ ότι παράγουμε. Και είμαστε και απαιτητικοί. Χρωστάμε δάνεια αλλά δεν θέλουμε να τα αποπληρώνουμε. Πιστεύουμε ότι τα παιδιά μας γεννήθηκαν για να γευτούν όλες τις απολαύσεις ανώδυνα και ακούραστα και όχι για να κάνουν αγώνα. Όλοι νομίζουμε ότι έχουμε δικαιώματα μόνο και καμία υποχρέωση. Όλοι μας έχουμε την εντύπωση ότι η χώρα μας είναι πάμπλουτη. Έχει πετρέλαια, έχει αέριο, μεταλλεύματα, χρυσό και κυρίως έχουμε μυαλά, είμαστε ο πιο έξυπνος λαός σε σημείο που να εξάγουμε εξυπνάδα και μυαλά σε όλο τον κόσμο…Έχουμε τον καλύτερο στρατό, τους καλύτερους πιλότους, τους καλύτερους επιστήμονες, τους καλύτερους δασκάλους, τεχνίτες, τους καλύτερους εργάτες, τα καλύτερα προϊόντα, το καλύτερο λάδι, το καλύτερο κρασί, τα καλύτερα αρνάκια για το Πάσχα. Είμαστε οι καλύτεροι, ο καθένας μας σαν μονάδα, είμαστε η πιο πλούσια χώρα, αλλά για όλα τα δεινά, για όλη την κατάσταση μας φταίνε οι πολιτικοί, φταίει το Κράτος. Και ακόμα, επειδή το Κράτος δεν τα καταφέρνει, εμείς δημιουργήσαμε Δημοτικές επιχειρήσεις, Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας, Ανεξάρτητες Αρχές, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κλπ. που τα πηγαίνουν περίφημα…!!!
Ας σοβαρευτούμε. Ας ξεκαβαλικέψουμε το καλάμι και ας αναλάβουμε επιτέλους τις ευθύνες μας. Να επενδύσουμε όχι σε μας, στα παιδιά μας, στο μέλλον, ξεκινώντας από την παιδεία. Να γίνουν τα παιδιά μας αγωνιστές με γνώσεις, με υπευθυνότητα. Να σπουδάζουν για τις γνώσεις, όχι για το χαρτί. Να περιφρουρήσουμε και να αναβαθμίσουμε τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Να αφήσουμε τις πονηριές, τις λαμογιές και να στρωθούμε στη δουλειά, όπως οι άλλοι λαοί, που προχώρησαν και που μας άφησαν πίσω, με συλλογική προσπάθεια, με κόπο. Και αν είμαστε πραγματικά έξυπνοι, ας το δείξουμε στην πράξη και όχι στα ευφυολογήματα και στις ανεύθυνες κριτικές. Ας εκμεταλλευτούμε τα προνόμια της χώρας μας, την ηλιακή ενέργεια, την αιολική ενέργεια, τον τουρισμό, τη Ναυτιλία, τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές. Δυστυχώς η πρόοδος θέλει και κόπο και τρόπο. Ο σταθμάρχης στο εξωτερικό χρειάζεται 3 χρόνια εκπαίδευση πριν αναλάβει μια καλά οργανωμένη θέση, που προβλέπει και αποτρέπει ακόμα και τα λάθη του. Πόσα άραγε χρόνια χρειάζεται ένας Υπουργός να μάθει το αντικείμενο, την λειτουργία και την οργάνωση των αναρίθμητων Υπηρεσιών του Υπουργείου του, ώστε να είναι και σε θέση να αναβαθμίσει τη δομή και τη λειτουργία τους; Είναι κατάλληλος για Υπουργός ο κάθε λαοπλάνος, ο κάθε δημοφιλής ηθοποιός, δημοσιογράφος, τραγουδιστής… ή, θα πρέπει να έχει υποχρεωτικά Master στα ναυτιλιακά, για να αναλάβει το Υπουργείο Ναυτιλίας; Γιατί απαιτούμε προσόντα και πτυχία για άλλες Δημόσιες θέσεις ενώ για την πιο καίρια, την πιο σημαντική θέση του Υπουργού, αρκεί η δημοφιλία; Αλλά, ακόμα κι αν υποθέσουμε, αν λέω, είναι διάνοια, πως θα μπορέσει να «περάσει» τις θέσεις του σε μια κοινωνία με ξερόλες που όλα τα ξέρουν και τίποτα δεν ξέρουν; Που, για κάθε μη αρεστό νομοθέτημα, καίγεται η μισή Αθήνα; Πως θα μπορέσουν να αναβαθμιστούν και να λειτουργήσουν τα Πανεπιστήμια όταν οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι, είτε αδιαφορούν, είτε τα καίνε, είτε τα κάνουν κομματικά φέουδα, κέντρα διακίνησης ναρκωτικών, κέντρα ανομίας και παραβατικότητας, κέντρα ασύλου για κάθε παραβάτη. Εμείς δεν είμαστε αυτοί που τους προστατεύουν, γιατί είναι παιδιά μας, γιατί είναι κομματικοί μας σύντροφοι, κομματικοί μας υπηρέτες; Είναι δυνατόν να δεχόμαστε Δασκάλους χωρίς αξιολόγηση όταν αυτοί αξιολογούν τα παιδιά μας;
Ας μην ξεγελιόμαστε, δεν φταίνε μόνοι πολιτικοί, δεν φταίει μόνο το Κράτος, φταίμε όλοι…!!!
Υ.Γ
Όταν λέω όλοι μας, δεν κυριολεκτώ, πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.

Σχετικά με Σπύρος Γ. Κούρτης

Γεννήθηκα στην Καλλιθέα της Αττικής και τέλειωσα το Γυμνάσιο Κυπαρισσίας το 1976.
Σπούδασα στην Αθήνα. Εργάστηκα σε οικοδομή, σαν πλασιέ, σερβιτόρος, βοηθός σε ταπετσαρίας τοίχων, σε γραφείο ταξιδίων, σε φροντιστήρια, σε μαθήματα κατ΄ οίκον.
Από το 1989 ζώ στα Χανιά.
Υπηρετώ από το 1998 στην δημόσια Δ.Ε. .
Ασχολούμε με διάφορα πράμματα.
Τι πέτυχα;
Μηδένα προ του τέλους μακάριζε.


Περισσότερες πληροφορίες
Κατηγορίες: Σκόρπιες σκέψεις. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *