Τρεις Ιεράρχες

Υλικό για την Εορτή των τριών Ιεραρχών

Γιορτάζει  το σχολείο

Πολλούς μεγάλους Ιεράρχες έχει η Εκκλησία μας. Ξεχωριστά όμως γιορτάζει τρεις: Το Μέγα Βασίλειο το Γρηγόριο  Θεολόγο (Ναζιανζινό) και τον Ιωάννη το Χρυσόστομο.
Καθένας έχει τη δική του γιορτή, αλλά και τους τρεις μαζί τους γιορτάζουμε στις 30 Ιανουαρίου, γιατί έχουν πολλά κοινά γνωρίσματα: Ζούσαν απλή ζωή χωρίς πολυτέλειες. Αφιέρωσαν τη ζωή τους στους φτωχούς συνανθρώπους τους και στους δυστυχισμένους. ήταν και οι τρεις σοφοί. Αγάπησαν τα γράμματα και τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων.
Έγιναν μεγάλοι – πολύ μεγάλοι – δάσκαλοι, πραγματικοί φωστήρες. Αλλά και σπουδαίοι ρήτορες. Για τη σοφία τους και την καλοσύνη τους, ο λαός τους εκτιμούσε και τους αγαπούσε.
Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών είναι γιορτή των δασκάλων και των μαθητών, των σχολείων και των γραμμάτων, των βιβλίων και της μάθησης.
Τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια από τότε που έζησαν: Το παράδειγμά τους είναι πάντα νέο, πάντα φωτεινό για να μας δείχνει το δρόμο.

Υλικό για την εορτή των Τριών Ιεραρχών

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ (Ὑλικό Ἑορτῶν)

Υλικό εορτής



Κείμενα-Θεατρικά

Ο Βιβλιοπόντικας σε εικόνες (6.47 MB)

Ο Βιβλιοπόντικας-σενάριο

Ο Βιβλιοπόντικας-φύλλα εργασίας

Οι σοφές χελώνες-θεατρικό

Γιορτή Τριών Ιεραρχών

Η ζωή των Τριών Ιεραρχών

Οι Τρεις Ιεράρχες

Οι πατέρες της εκκλησίας θεμελιωτές της παιδείας

Τα πρόσωπα των Τριών Ιεραρχών

Ο σκοπός της παιδείας κατά τους Τρεις Ιεράρχες

Οι Τρεις Ιεράρχες πρότυπα παιδείας

Ψηφίδες πίστεως

Ψηφίδες πίστεως – πάπυροι

Μικρά μηνύματα

Οι Τρεις Ιεράρχες – συνέντευξη

Οι Τρεις Ιεράρχες – ομιλία

Πρόγραμμα γιορτής Τριών Ιεραρχών

Το βιβλίο μιλά

Βιβλίο μου αγαπημένο

Γιατί διαβάζω

Δημιουργία ποιήματος

Το αλφαβητάρι του βιβλίου

Συνέντευξη με λογοτέχνη

Συνθήματα για το βιβλίο

Παρουσιάσεις σε PowerPoint

Οι Τρεις Ιεράρχες

Εικόνες Τριών Ιεραρχών

Νίκος Δήμου, Το κρύο και η ζέστη (μια χριστουγεννιάτικη εμπειρία)

Για όλους -εκτός από τα παιδιά- γιορτή σημαίνει ανάμνηση. Τα παιδιά, βέβαια, παρελθόν δεν έχουν -έχουν το ζωντανό παρόν. (Όσο για το μέλλον, το έχουν κι αυτό, αλλά δεν το ξέρουν. Και, ίσως, καλύτερα.)

Εμείς, όμως, παρελθόν. Κάθε χρόνο και πιο φορτωμένο. («Θυμάσαι τα Χριστούγεννα του ’73;» «Θυμάσαι την Πρωτοχρονιά του ’65;»)

Αυτές τις θυμήθηκα τα Χριστούγεννα του ’59. Είχε χιονίσει πολύ αυτό τον χρόνο στο Μόναχο -λευκές παραμονές, κατά πως πρέπει. Ξαφνικά ζωντάνεψαν πάλι όλες οι γλυκερές καρτ ποστάλ -παιδάκια με κόκκινες μύτες και μάλλινες σκούφιες, έλκηθρα, χιονισμένα έλατα στις πλατείες, χωριουδάκια θαμμένα στο χιόνι με φωτισμένα παράθυρα και δραστήριες καμινάδες.

Ένα Adventskranz με αναμμένα κεριά

Για μένα όμως ήταν κακή χρονιά: πένθη, πικροί χωρι­σμοί, ατυχίες -έτσι όπως καμιά φορά έρχονται όλα μαζί τα δυσάρεστα. Μπήκε ο Δεκέμβρης, έκανα πως δεν έβλε­πα, πως δεν άκουγα και, κυρίως, πως δεν θυμόμουν. Κυ­ριακή άναψαν οι Γερμανοί κι άλλο κεράκι στο στεφάνι της Advent. Στο τέταρτο κερί, πανικός. Αχ! αυτές οι μέρες της υποχρεωτικής, της αναγκαστικής χαράς -πόσο σκληρές είναι γι’ αυτούς που δεν καταφέρνουν να πιάσουν την εθνική (κατά κεφαλήν) νόρμα ευτυχίας…

Ήμουν λοιπόν μόνος. Όχι μονάχα από τις περιστάσεις. Ήμουν θεληματικά, πεισματικά μόνος. Προτάσεις φίλων, προσκλήσεις, εκδρομές -τίποτα. Εξαφανίστηκα. Κι έμει­να παραμονή Χριστουγέννων στη σοφίτα μου (έκτος όρο­φος, σε μεταπολεμική φτηνοπολυκατοικία χωρίς ασανσέρ) να κοιτάω τον κεκλιμένο τοίχο.

(περισσότερα…)