akoulouri's blog

εκπαιδευτικά και άλλα

Α΄ ΤΑΞΗ 2020-2021

Σεπ 202010

 

25ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΙΚΑΙΑΣ

Α ΄ ΤΑΞΗ

ΥΛΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΜΕ

Αγαπητοί γονείς και μαθητές

Σας καλωσορίζω στην οικογένειά του σχολείου μας  και σας εύχομαι καλή σχολική χρονιά.

Υλικά που θα χρειαστούμε

  • 1 τετράδιο μπλε με μεγάλα κουτάκια (μαθηματικών)
  • 1 τετράδιο κίτρινο 50 φύλλων (ορθογραφίας)
  • 2 κόκκινα  τετράδια 50 φύλλων, όλο γραμμές (αντιγραφής)
  • 1 τετράδιο πορτοκαλί εργασιών
  • 1 πρόχειρο τετράδιο
  • 1 διαφανή θήκη για φύλλα A4 (σχήμα φακέλου με κούμπωμα)
  • 1 μπλοκ ζωγραφικής μικρού μεγέθους.
  • 1 σετ χοντρούς μαρκαδόρους
  • 1 κασετίνα, 1 γόμα, 1 ξύστρα,1 χάρακα, 2 μολύβια FABER.
  • 1 ψαλιδάκι
  • 1 σετ ξυλομπογιές
  • 1 κόλλα Stick
  • 1 πακέτο χαρτόνια κανσόν
  • 1 πακέτο πλαστελίνη

Καλό θα ήταν τα βιβλία  να ντυθούν με διάφανο  κάλυμμα και να επικολληθούν ετικέτες με το όνομα του μαθητή.

Το βιβλίο της Μελέτης Περιβάλλοντος και το αντίστοιχο τετράδιο εργασιών της θα παραμείνουν στο σχολείο.

 

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ 2

Ιαν 20202

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ 2

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ 4
• Πληκτρολογούμε τη διεύθυνση http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:KBAMVMeehTgJ:olympios1.blogspot.com/2010/05/blog-post_8700.html+&cd=1&hl=el&ct=clnk&gl=gr και http://www.matia.gr/7/78/7805/7805_1_8_1.htmlστη γραμμή διευθύνσεων του Internet Explorer.
• Ψάχνουμε να βρούμε δημοτικά τραγούδια, ποιήματα αλλά και σύγχρονα τραγούδια
που αναφέρονται στην Αγία Σοφία.
• Κάθε ομάδα αναλαμβάνει να παρουσιάσει έναν θρύλο ή μια παράδοση είτε με
αφήγηση είτε με ένα παιχνίδι ρόλων πλαισιώνοντας μουσικά και εικαστικά το θέμα
της.
• Ακόμη, δύο άτομα από κάθε ομάδα ζωγραφίζουν το Ναό ή κάτι από τους θρύλους και
τις παραδόσεις που τους εντυπωσίασαν.

ΔΡΑΣΤΡΙΟΤΗΤΑ 5
• Με τον Internet Explorer και χρησιμοποιώντας την αναζήτηση, ψάχνουμε και βρίσκουμε φωτογραφίες από α) το εσωτερικό της Αγίας Σοφίας και β) το εξωτερικό της.
• Κατόπιν χωριζόμαστε σε ομάδες τριών ατόμων, και με ανακυκλώσιμα υλικά κατασκευάζουμε ό,τι μας έκανε εντύπωση και τα εκθέτουμε στην αίθουσα.

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ 1

Ιαν 20202

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ 1

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ 1

1. Σε ποια ήπειρο βρίσκεται η Αγία Σοφία;
…………………………………………………………………………………………………………………………………………..
2. Σε ποιο κράτος;
…………………………………………………………………………………………………………………………………………..
3. Σε ποια Πόλη;
…………………………………………………………………………………………………………………………………………..
4. Πότε χτίστηκε η Αγία Σοφία;
…………………………………………………………………………………………………………………………………………..
5. Από ποιον Αυτοκράτορα;
…………………………………………………………………………………………………………………………………………..
6. Από ποιους αρχιτέκτονες;
…………………………………………………………………………………………………………………………………………..
7. Τι νομίζουμε πως βοήθησε την Κωνσταντινούπολη να γίνει Πρωτεύουσα του Βυζαντινού
κράτους;

………………………………………………………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

8. Γιατί ο Ιουστινιανός επιθυμούσε το χτίσιμο ενός τόσο μεγαλοπρεπούς ναού στην
Κωνσταντινούπολη;
………………………………………………………………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ 2

http://youtu.be/2fCxCovF410

Παρακολουθήστε το βίντεο.
Γράψτε σε ένα κείμενο, ποια είναι τα μυστικά της επιβίωσής της στο χρόνο;

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ 3

• Πληκτρολογούμε τη διεύθυνση http://el.wikipedia.org
• Εκεί στην αναζήτηση πληκτρολογούμε «Ακάθιστος Ύμνος» και πατούμε μετάβαση.
• Αφού διαβάσουμε τις πληροφορίες, απαντούμε στις ερωτήσεις:
1. Γιατί ο βυζαντινός αυτός ύμνος ονομάστηκε «Ακάθιστος Ύμνος»;
2. Ποια είναι η ιστορία του;
3. Σε ποιο βυζαντινό υμνογράφο αποδίδει η παράδοση τον Ακάθιστο ύμνο;

 

Δέκα επιστολές προς εκείνους που τολμούν να διδάσκουν PAULO FREIRE

Δεκ 201927

Το βιβλίο καλεί όσους διδάσκουν να στοχαστούν κριτικά το νόημα της διδακτικής πράξης καθώς και τη σημασία της μάθησης.Ο Freire δείχνει ότι η επιτυχία του δασκάλου εξαρτάται από τη σταθερή αφοσίωσή του στη μάθηση και στη κατάρτιση,ως μέρος μιας συνεχούς αξιολόγησης της διδακτικής του πράξης μέσα στην τάξη.

Ευχές

Δεκ 201923

Καλές Γιορτές!

Ευτυχισμένο 2020!!

 

Ε. Μπούτσκου

Umberto Eco

Δεκ 201922

Umberto Eco[a] OMRI (5 January 1932 – 19 February 2016) was an Italian novelist, literary criticphilosophersemiotician, and university professor. He is widely known for his 1980 novel Il nome della rosa (The Name of the Rose), a historical mystery combining semiotics in fiction with biblical analysis, medieval studies, and literary theory. He later wrote other novels, including Il pendolo di Foucault (Foucault’s Pendulum) and L’isola del giorno prima (The Island of the Day Before). His novel Il cimitero di Praga (The Prague Cemetery), released in 2010, topped the bestseller charts in Italy.[2]

Eco also wrote academic texts, children’s books, and essays, and edited and translated into Italian books from French, such as Raymond Queneau’s “Exercises in Style” (1983). He was the founder of the Department of Media Studies at the University of the Republic of San Marino,[3] president of the Graduate School for the Study of the Humanities at the University of Bologna,[4] member of the Accademia dei Lincei, and an honorary fellow of Kellogg College, Oxford.[5]

Eco was honoured with the Kenyon Review Award for Literary Achievement in 2005 along with Roger Angell.

Ουμπέρτο Έκο, Σε τι χρησιμεύει ο καθηγητής;

Δεκ 201920

Μέσα στον κατακλυσμό από άρθρα για το bullying στα σχολείο διάβασα για ένα επεισόδιο που δεν θα το χαρακτήριζα bullying, αλλά το πολύ-πολύ αναίδεια –κι όμως, πρόκειται για μια αναίδεια με ιδιαίτερο νόημα. Λοιπόν, έλεγε ότι ένας μαθητής, για να προκαλέσει τον καθηγητή του, τον ρώτησε, «Συγγνώμη, αλλά στην εποχή του Ίντερνετ, τι κάνετε εσείς εδώ;»

Ο μαθητής είπε τη μισή αλήθεια, που μεταξύ άλλων και οι ίδιοι οι καθηγητές λένε εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, δηλαδή ότι κάποτε το σχολείο έδινε βεβαίως εκπαίδευση, αλλά πάνω απ’ όλα έννοιες, από τους πίνακες του πολλαπλασιασμού στο δημοτικό, τις πληροφορίες για την πρωτεύουσα της Μαδαγασκάρης στο γυμνάσιο και τη χρονολογία του Τριακονταετούς Πολέμου στο λύκειο. Με την έλευση, δεν λέω του Ίντερνετ, αλλά της τηλεόρασης, ακόμα και του ραδιοφώνου, μεγάλο μέρος απ’ αυτές τις έννοιες αφομοιώνονταν από τα παιδιά στην εξωσχολική ζωή τους.

Ο πατέρας μου, όταν ήταν μικρός, δεν ήξερε ότι η Χιροσίμα ήταν στην Ιαπωνία, ότι υπήρχε το Γκουανταλκανάλ, είχε αόριστες πληροφορίες για τη Δρέσδη και ήξερε από την Ινδία μόνον όσα εξιστορούσε ο Σαλγκάρι. Εγώ, από την εποχή του πολέμου, αυτά τα πράγματα τα είχα μάθει από το ραδιόφωνο και από τους χάρτες που δημοσιεύονταν στις εφημερίδες, ενώ τα παιδιά μου είδαν στην τηλεόραση τα νορβηγικά φιόρδ, την έρημο Γκόμπι, πώς οι μέλισσες επικονιάζουν τα λουλούδια, πώς ήταν ένας Τυραννόσαυρος ρεξ∙ τέλος, ένα σημερινό παιδί ξέρει τα πάντα για το όζον, για τα κοάλα, για το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μπορεί ένα σημερινό παιδί να μην ξέρει τι ακριβώς είναι τα βλαστοκύτταρα, αλλά έχει ακούσει να αναφέρονται, ενώ στη δική μου εποχή, αυτή τη λέξη δεν την έλεγε ούτε καν η καθηγήτρια των φυσικών επιστημών. Οπότε, τι ακριβώς δουλειά κάνουν οι διδάσκοντες;

Είπα πως τα λόγια του μαθητή για τον οποίο μιλούσα, ήταν η μισή αλήθεια, διότι κατ’ αρχάς, ο διδάσκων, πέρα από το να πληροφορεί, πρέπει και να μορφώνει. Αυτό που κάνει ένα μάθημα καλό δεν είναι ότι μαθαίνονται στοιχεία και χρονολογίες, αλλά ότι θεσπίζεται ένας συνεχής διάλογος, μια σύγκρουση απόψεων, μια συζήτηση πάνω στα όσα μαθαίνουν στο σχολείο και συμβαίνουν έξω. Ασφαλώς, τα όσα συμβαίνουν στο Ιράκ μάς τα λέει η τηλεόραση, γιατί τα πάντα συμβαίνουν εκεί, από την εποχή των πολιτισμών της Μεσοποταμίας, και όχι στη Γροιλανδία κι αυτό μπορεί να μας το πει μόνο το σχολείο. Και αν κάποιος αντιτείνει ότι μας το λένε μερικές φορές πιθανόν αξιόπιστα πρόσωπα στις εκπομπές του Porta a Porta, είναι το σχολείο που πρέπει να συζητήσει σχετικά με το Porta a Porta.

Τα ΜΜΕ μάς λένε πολλά πράγματα και μας μεταφέρουν και αξίες, αλλά το σχολείο πρέπει να συζητάει τον τρόπο με τον οποίο μεταδίδονται και να αξιολογεί τον τόνο και τη δύναμη των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται στον Τύπο και στην τηλεόραση. Κι έπειτα, υπάρχει η επαλήθευση των πληροφοριών που μεταδίδονται από τα ΜΜΕ: λόγου χάρη, ποιος αν όχι ένας καθηγητής, μπορεί να διορθώσει τη λάθος προφορά εκείνων των αγγλικών που όλοι νομίζουν ότι μαθαίνουν από την τηλεόραση;

Αλλά ο μαθητής δεν έλεγε στον καθηγητή ότι δεν τον χρειαζόταν επειδή υπήρχαν πια το ραδιόφωνο και η τηλεόραση να του πουν πού βρίσκεται το Τιμπουκτού ή ότι συζήτησαν για την ψυχρή σύντηξη, και επομένως, δεν του έλεγε ότι τον ρόλο του τον είχαν αναλάβει συζητήσεις, ας πούμε χαλαρές, που κυκλοφορούν τυχαία και άταχτα καθημερινά στα διάφορα μέσα –και ότι αν μαθαίνουμε πολλά για το Ιράκ και ελάχιστα για τη Συρία εξαρτάται από τις καλές ή κακές διαθέσεις του Μπους. Ο μαθητής έλεγε ότι σήμερα υπάρχει το Ίντερνετ, η Μεγάλη Μητέρα όλων των Εγκυκλοπαιδειών, όπου υπάρχουν η Συρία, η ψυχρή σύντηξη, ο Τριακονταετής Πόλεμος, και η απέραντη συζήτηση για τον υψηλότερο από τους περιττούς αριθμούς. Του έλεγε ότι οι πληροφορίες που έβαζε το Ίντερνετ στη διάθεσή του ήταν απροσμέτρητα πιο ευρείες και συχνά με μεγαλύτερο βάθος απ’ αυτές που διέθετε ο καθηγητής. Και παρέβλεπε ένα σημαντικό σημείο: ότι το Ίντερνετ τού έλεγε σχεδόν τα πάντα, εκτός από το πώς να ψάξει, να φιλτράρει, να επιλέξει, να δεχτεί ή να απορρίψει αυτές τις πληροφορίες.

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να αποθηκεύσει νέες πληροφορίες, αν έχει καλή μνήμη. Αλλά το να αποφασίσει ποιες πρέπει να θυμάται και ποιες όχι είναι μια λεπτή τέχνη. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτόν που πέρασε από κανονικές σπουδές (ακόμα και κακές) και στον αυτοδίδακτο (ακόμα κι αν είναι ιδιοφυής).

Το δραματικό πρόβλημα ασφαλώς είναι πως ίσως ούτε ο καθηγητής ξέρει να διδάξει την τέχνη της επιλογής, όχι τουλάχιστον επί παντός επιστητού. Αλλά τουλάχιστον ξέρει ότι θα έπρεπε να το ξέρει∙ και αν δεν μπορεί να δώσει ακριβείς οδηγίες πάνω στο πώς να επιλέγουν, μπορεί να δώσει το παράδειγμα, πασχίζοντας κάθε φορά να συγκρίνει και να κρίνει αυτό που το Ίντερνετ βάζει στη διάθεσή του. Και τέλος, μπορεί να καταβάλλει καθημερινά την προσπάθεια να αναδιοργανώσει σε σύστημα αυτό που του μεταδίδει το Ίντερνετ με αλφαβητική σειρά, λέγοντας ότι υπάρχουν ο Ταμερλάνος και το μονοκοτυλήδονα, αλλά όχι ποια είναι η συστημική σχέση που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο έννοιες.

Το νόημα αυτών των σχέσεων μπορεί να το δώσει μόνον το σχολείο και, αν δεν μπορεί να το κάνει, πρέπει να εξοπλιστεί για να το κάνει. Αλλιώς, Ίντερνετ, Αγγλικά και Εγχειρήματα θα μείνουν απλώς ένα μισοαρχινισμένο γκάρισμα που δεν ανεβαίνει ως τον ουρανό.

Ουμπέρτο Έκο, Χρονικό μιας ρευστής κοινωνίας, εκδ. Ψυχογιός, 2016, σελ.102-105.

Ο Ουμπέρτο Έκο (1932 – 2016) ήταν Ιταλός σημειολόγος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και μυθιστοριογράφος.

Περιβαλλοντικά παιχνίδια!

Δεκ 201920

Ένας ιδιαίτερα ευχάριστος τρόπος να μάθουν τα παιδιά να αγαπούν και να σέβονται το περιβάλλον είναι το παιχνίδι!! Τα περιβαλλοντικά παιχνίδια, λοιπόν, αποτελούν την ιδανική λύση ώστε να φέρουμε σε στενότερη επαφή τους μαθητές μας με τη φύση και το περιβάλλον!

«Κουκουβάγιες – κουρούνες»

Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο αντίπαλες ομάδες και παρατάσσονται κατά μέτωπο. Πίσω από κάθε ομάδα και σε 5 μέτρα απόσταση χαράσσονται οι γραμμές « ασφαλείας». Ο εκπαιδευτής φωνάζει δυνατά μια από τις παρακάτω ενδεικτικές προτάσεις (ή όποιες άλλες επινοήσει). Αν η πρόταση είναι αληθής οι «κουκουβάγιες» κυνηγούν να πιάσουν τις «κουρούνες». Όσες «κουρούνες» περάσουν την γραμμή «ασφαλείας» που βρίσκεται πέντε μέτρα πίσω τους «σώζονται». Αν η πρόταση είναι ψευδής οι «κουρούνες» κυνηγούν τις «κουκουβάγιες».

Ενδεικτικές προτάσεις με βάση το υλικό που έχετε επεξεργαστεί:
Ένα φυλλοβόλο δέντρο κρατά τα φύλλα του όλο το χρόνο
Τα πλαστικά τα πετάμε σε μπλε κάδο
Τα δάση μολύνουν το περιβάλλον
Το φθινόπωρο κιτρινίζουν τα φύλλα των δέντρων
Η ντομάτα φυτρώνει το καλοκαίρι
Το χειμώνα τρώμε κεράσια

Πηγή: «Ας μοιραστούμε τη φύση με τα παιδιά» του Joseph Cornell

Μια μικρη ταινία

Δεκ 201914

σχολική βία

Δεκ 201914

Τι εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «Σχολικός Εκφοβισμός και βία»;
Χρησιμοποιούμε τους όρους «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying) και «θυματοποίηση» (victimization), για να περιγράψουμε την εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.
Τι είναι λοιπόν η σχολική βία;
Η σχολική βία ή school bullying όπως λέγεται, είναι ένα φαινόμενο που δεν εμφανίστηκε ξαφνικά σε όλο τον πλανήτη. Ανέκαθεν υπήρχε στα σχολεία, ανέκαθεν υπήρχαν οι νταήδες ή οι «εξωσχολικοί» που παρενοχλούσαν παιδιά και εφήβους. Τα τελευταία χρόνια όμως φαίνεται ότι υπάρχει αύξηση στην ενημέρωση, στην ευαισθητοποίηση και στην αποτροπή από τέτοιου είδους καταστάσεις, καθώς έχει δοθεί ιδιαίτερη σημασία στα δικαιώματα του παιδιού και του εφήβου, αλλά και στις επιδράσεις που αφήνουν στις διαπροσωπικές του σχέσεις και γενικότερα στον ψυχικό του κόσμο.
Η προσπάθεια επιβολής του πιο ισχυρού στον πιο αδύναμο, μπορεί να είναι ο κανόνας της φύσης, όπως λέμε το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, αλλά σε εμάς τους ανθρώπους που αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα είναι ο εγκέφαλος και η ικανότητα να μπορούμε να σκεφτούμε, να αισθανθούμε αλλά και να συναισθανθούμε, να ακολουθούμε αυτό που η λογική μας λέει και το συναίσθημα μας υπαγορεύει, ο κανόνας της φύσης είναι διαφορετικός. Αν όχι, δεν θα υπήρχε ψυχολογικό αντίκτυπο σε αυτού του είδους τις καταστάσεις. Έτσι λοιπόν, αυτή η επιβολή στον ανίσχυρο και πιο αδύναμο, μέσα από πράξεις παραβατικού χαρακτήρα και την δημιουργία κλίματος φόβου, μάλλον μας υποβιβάζει σε μία κατώτερη πνευματική κατάσταση.
Η σχολική βία λοιπόν με την μορφή του σχολικού εκφοβισμού (bullying) περιλαμβάνει τη σωματική, τη λεκτική και τη ψυχοκοινωνική παρενόχληση.
Σημαντικό είναι να έχουμε στο μυαλό μας πως δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τη σχέση του θύτη και του θύματος, δεν αφορά μόνο τους δυό τους, αλλά λειτουργεί πιο ομαδικά καθώς αφορά και εμπλέκει όλους όσους είναι παρόντες ή γνωρίζουν την ύπαρξή του περιστατικού, όσοι δηλαδή είναι απλά παρατηρητές, είτε είναι μαθητές, είτε ενήλικες, άσχετα από το αν υποστηρίζουν και παίρνουν το μέρος του θύτη ή σιωπηλά μέσα τους το μέρος του θύματος. Ίσως και αυτοί να είναι παράλληλα την ίδια στιγμή θύματα καθώς ο εκφοβισμός μπορεί να τρομάζει και τους ίδιους αν τολμήσουν να μιλήσουν και να στηρίξουν το παιδί που εκφοβίζεται.
Κάθε μορφή βίας στο σχολείο, είναι σχολικός εκφοβισμός;
Όχι. Χρειάζεται να μπορούμε να διαχωρίσουμε την επιθετικότητα και να κατανοήσουμε πως τα παιδιά μπορεί να μαλώσουν στο σχολείο ακόμη και να πιαστούν στα χέρια σε πιο μικρές ηλικίες. Δεν σημαίνει λοιπόν οτι η οποιαδήποτε μορφή επιθετικότητας ή βίας υπόκειται στη σχολική βία. Σε αυτές τις ηλικίες είναι φυσιολογικό να τσακωθούν, να διαφωνήσουν, να ανταλλάξουν λόγια – μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Όλο αυτό γίνεται μέσα από την προσπάθεια να «βρουν» τη θέση τους, το που ανήκουν, να διαπραγματευτούν τα όριά τους, να δουν πιο απλά μέχρι που τα παίρνει. Μέσα από αυτή τη «μάχη», μαθαίνουν να συγκρούονται, να διεκδικούν, να παίρνουν πρωτοβουλίες, να έχουν άποψη και γνώμη, εξασκούνται σε τρόπους έκφρασης και συμπεριφοράς που τελικά θα υιοθετήσουν καθώς θα τους φέρνουν πιο επιθυμητά αποτελέσματα.
Η διαφορά λοιπόν είναι ότι άλλο σημαίνει να βρω τη θέση μου και το που ανήκω, διεκδικώντας ακόμα και μέσα από τη σύγκρουση, και άλλο να χρησιμοποιήσω τη δύναμη και την σωματική υπεροχή για να επιβληθώ μέσα από τη βία και τον φόβο.

« Παλιότερα άρθρα

Πρόσφατα άρθρα

Kατηγορίες

Νοέμβριος 2020
Τ Π Π Σ Κ Δ Τ
« Σεπ    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  


Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων