Μ. Βασίλειος – Μόδεστος και Ουάλης

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Μ. Βασιλείου (370-379), αποτελούν τη σπουδαιότερη περίοδο της δράσης του. Το 370 πεθαίνει ο Ευσέβειος και στον επισκοπικό θρόνο της Καισάρειας το διαδέχθηκε ο Βασίλειος. Ο Βασίλειος Τατάκης, στο κλασικό έργο του: Η συμβολή της Καππαδοκίας στη χριστιανική σκέψη, εκδ. Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών / Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Αθήνα 1960, σ. 72, γράφει χαρακτηριστικά: «την καχεκτική κράση – αδιάκοπα σχεδόν είναι στην αλληλογραφία του τα παράπονα για την υγεία του – την αντισταθμίζει ο πλούσιος εσωτερικός κόσμος. Στην μεγάλη του ωριμότητα, με ικανότητες γυμνασμένες και δοκιμασμένες θα κρατήσει με δεξιότητα, σταθερότητα, σύνεση και σοφία το πηδάλιο· θα αναλώσει όλες τις δυνάμεις του στην υπηρεσία της Ορθοδοξίας και θα συντελέσει πάρα πολύ να διασωθεί αλώβητη από τους μεγάλους κλυδωνισμούς των ημερών του. Γιατί στάθηκε ο ενεργητικότερος και ικανότερος προασπιστής της».

Ωστόσο, το γεγονός που δείχνει την αγωνιστικότητα του Μ. Βασιλείου είναι αυτό της προσπάθειας του Ουάλη να επιβάλει τον Αρειανισμό και της σθεναρής αντίστασης του Αγίου. Γι’ αυτό έστειλε στην Καισάρεια τον Μόδεστο (372), για να τον «σωφρονίσει». Είναι γνωστή η στάση που κράτησε ο Βασίλειος σε εκείνες τις κρίσιμες ώρες. Στον Μόδεστο, που στο τέλος του λέει ότι κανείς ως τότε δεν του μίλησε έτσι, ο Βασίλειος δίνει αποστομωτική απάντηση: «γιατί δεν βρήκες, φαίνεται, στο δρόμο σου επίσκοπο». Στην Καισάρεια, βέβαια, πήγε κι ο ίδιος ο Ουάλης, αλλά δεν στάθηκε περισσότερο τυχερός. Η σύνεση και η σταθερότητα που έδειξε ο Βασίλειος επιβλήθηκαν.

 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Ψηφιδωτό της Μονής του Οσίου Λουκά