Δυστυχώς δεν υπάρχει ελπίδα…

Γράφει ο Α. Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ Πανελλαδικώς εξεταζόμενη η Γ΄ Λυκείου σε λίγο καιρό… εξαφανισμένη από το σχολειό. Καθημερινά την ώρα που λειτουργεί το σχολειό κάμει «προσκυνηματική εκδρομή» στο φροντιστήριο. Τρόπος ζωής αυτό χρόνια τώρα, με κύριους υπεύθυνους εμάς τους δασκάλους αλλά και τους γονείς. Με θύματα τους ίδιους τους μαθητές, αφού η παραπαιδεία κατά κράτος […]

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα »

Η ποίηση άριστη συνοδοιπόρος… για μια καλή και δημιουργική σχολική χρονιά…

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, «Το πλησιέστερο», από την ποιητική συλλογή: Το τελευταίο σώμα μου, εκδ. Κείμενα, Αθήνα 198,16-17 «Κάτι πρωτόβγαλτα ως φαίνεται στον κόσμο και τους νόμους του πουλάκια κι εντούτοις ήδη κουρασμένα γιατί δεν είναι τα φτερά άπτωτη εύνοια και προνόμιο, ρωτούν εμένα, ποιον, εμένα, πού ειν΄ το πλησιέστερο κλαδί για ν’ ακουμπήσουν. Δεν είμαστε καλά. […]

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα »

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, [Μίλα…], H περιφραστική πέτρα…

«Μίλα. / Πες κάτι, οτιδήποτε. / Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία…» ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, «Η περιφραστική πέτρα»,  στο: Το Λίγο του κόσμου, εκδ. Στιγμή, Αθήνα 1971, [εξαντλημένη έκδοση].

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα »