ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο εκπαιδευτικός και η εκπαίδευση τον 21ο αιώνα

Η UNESCO προτείνει τους ακόλουθους σκοπούς και στόχους της εκπαίδευσης για τον 21ο αιώνα (UNESCO, 2012).

  • ­          Να μάθουμε πώς να μαθαίνουμε.
  • ­          Μαθαίνω πώς να αποκτώ τη γνώση.
  • ­          Μαθαίνω πώς να μαθαίνω, ώστε να επωφεληθώ από τις ευκαιρίες που προσφέρει η εκπαίδευση σε όλη μου τη ζωή.
  • ­           Να μάθουμε πώς να ενεργούμε.
  • ­          Αποκτώ δεξιότητες που καθιστούν τον άνθρωπο ικανό να αντιμετωπίζει ποικιλία καταστάσεων και να εργάζεται ομαδικά.
  • ­           Να μάθουμε πώς να συμβιώνουμε με τους άλλους.
  • ­          Ικανότητα κατανόησης των άλλων.
  • ­          Σεβασμός τις ιστορίας, των παραδόσεων και των πνευματικών αξιών.
  • ­          Αναγνώριση της αλληλεξάρτησής μας από τους άλλους.
  • ­           Να μάθουμε πώς να υπάρχουμε.
  • ­          Πνευματική ανεξαρτησία και κριτική ικανότητα, εναρμονισμένη με ισχυρή προσωπική αίσθηση ευθύνης, για την επίτευξη κοινών στόχων.

Διαβάστε όλο το άρθρο »

9 Δεκ 2019

Έλεν Κέλερ

Συντάκτης: ΑΛΥΣΑΝΔΡΑΤΟΥ ΥΒΟΝΝΗ | Κάτω από: ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ

Η τυφλή και κωφάλαλη κοπέλα που έμαθε να επικοινωνεί. Λάτρεψε την ελληνική γλώσσα και τους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Η Έλεν ήταν μια τυφλή και κωφή Αμερικανίδα συγγραφέας, ακτιβίστρια και λέκτορας. Όμως η ιστορία της ζωής της ήταν μοναδική, η ίδια χαρακτηρίστηκε ως το μεγαλύτερο θαύμα θέλησης του 20ου αιώνα και η ζωή της γυρίστηκε ταινία με τίτλο: The miracle worker (στην Ελλάδα ο τίτλος ήταν: Τα χρόνια στο σκοτάδι).
Η Έλεν γεννήθηκε το 1880 στην Αλαμπάμα από πλούσιους και μορφωμένους γονείς. Όμως, στην ηλικία των 19 μηνών και ενώ ήταν απολύτως υγιής ως τότε, κόλλησε μια ασθένεια, πιθανόν μηνιγγίτιδα ή οστρακιά, με αποτέλεσμα να μείνει τυφλή και κουφή. Ως τότε είχε προλάβει να αναπτύξει μια υποτυπώδη επικοινωνία με την εξάχρονη κόρη της μαγείρισσας, που καταλάβαινε τις χειρονομίες της και ως την ηλικία των επτά είχαν μαζί επινοήσει 60 απλές χειρονομίες, που εξυπηρετούσαν την καθημερινότητά της. Πέραν αυτών, η Έλεν ζούσε σε πλήρη απομόνωση. Δεν είχε καμία απολύτως επίγνωση του περιβάλλοντος, αφού δεν είχε μνήμες και καμία επικοινωνία, γιατί ούτε έβλεπε ούτε άκουγε. Ζούσε μέσα στο σπίτι και περιφερόταν σαν αγρίμι σπάζοντας διάφορα αντικείμενα, αρπάζοντας τροφή από τα πιάτα της οικογένειας και μουγκρίζοντας σα θηρίο, όταν κάποιος προσπαθούσε να την σταματήσει. Είχε έντονες εκρήξεις οργής, κλωτσούσε και ούρλιαζε όταν θύμωνε και γελούσε ανεξέλεγκτα όταν ήταν χαρούμενη. Άρχισε να γίνεται επιθετική και να χτυπάει ακόμα και την μικρή της φίλη, ενώ η οικογένειά της είχε παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια εκπολιτισμού της, αφού κάθε απόπειρα ήταν μάταιη και κατέληγε σε μεγάλες φασαρίες. Διαβάστε όλο το άρθρο »

Η ιστορία του μικρού παιδιού που ζει μέσα μου!
Προσπαθώ να θυμηθώ καλές, όμορφες, γλύκες και ήρεμες στιγμές της παιδικής μου ζωής Σκοντάφτω όμως συνεχώς σε άσχημες, σκούρες, τραυματικές εμπειρίες!
H ένταση που έζησα σαν παιδί μέσα στο σπίτι, διαμάχες των γονέων, τα αρνητικά και ανεπιθύμητα γεγονότα ζωής, οι χρόνιες αντιξοότητες στα πλαίσια της οικογένειάς, κωδικοποιούνται στη μνήμη μου ως αρνητικά γνωστικά σχήματα, με βάση τα οποία αξιολογείς τον εαυτό μου ως ανάξιο, τους άλλους ως αδιάφορους και σκληρούς απέναντί μου και τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους ( φίλους, δασκάλους) ως απρόβλεπτες και επιβλαβείς.
Αισθανόμουν συχνά φόβο, μοναξιά, αδικία, ταραχή, σύγχυση… Μία μόνιμη τάση για να προφυλαχτώ, να κρυφτώ, να τρέξω μακριά, να ξεφύγω, συνεχίζει. Το μυαλό, η φαντασία μου μια ζωή έφτιαχνε καταφύγια.
Το γεγονότα μέσα στην οικογένεια μου δημιουργούν ένα ανυπόφορο αίσθημα αδικίας.
Ήταν η απώλεια του μέλλοντος , τα ανεκπλήρωτα όνειρα και το παράλογο που με θύμωναν.
Aπο τις συνθήκες έπρεπε να προσαρμοστώ σε νέους ρόλους, (προστάτης οικογένειας, υποστήριξη μητέρας) όλα αυτά σε συνδυασμό με τις αλλαγές λόγο μετακομίσεων, στο σχολικό περιβάλλον, το γειτονικό περίγυρο και τις φιλικές σχέσεις, με κλόνιζαν.
Το πρώτο διάστημα η απομάκρυνση του ενός γονιού, έφερε ανακούφιση και ηρεμία στο σπίτι από τις συχνές εντάσεις και διαμάχες που μέχρι τότε ζούσα, αναγκάστηκα να παρακαλάω να αποχωρίσει ο πατέρας. Διαβάστε όλο το άρθρο »

Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που τα τελευταία χρόνια έχει εισβάλει και επηρεάζει με δυναμικό τρόπο την καθημερινή ζωή των ενήλικων αλλά και των παιδιών . Η τηλεόραση παρέχει μέγιστες δυνατότητες για ψυχαγωγία , επιμόρφωση αλλά και πληροφόρηση . Η τηλεόραση αποτελεί θελκτικό και γοητευτικό ψυχαγωγικό μέσο για τα παιδιά διότι μέσω της γρήγορης και της ζωντανής εικόνας , η οποία συνοδεύεται με ήχο και μουσική μεταφέρει γνώσεις και πληροφορίες από ολόκληρο των πλανήτη με κατανοητό τρόπο . Επίσης η τηλεόραση έχει την ικανότητα να διαμορ-φώνει πρότυπα, αντιλήψεις ,αξίες και ήθη . H αφομοίωση όλων αυτών των στοιχείων εξαρτούνται από την προσω-πικότητα του παιδιού , από το οικογενειακό καθώς και από κοινωνικό –πολιτισμικό περιβάλλον όπου ζει το παιδί . Διαβάστε όλο το άρθρο »

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες) καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 3 Δεκεμβρίου από το 1992, επειδή εκείνη την ημέρα η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το Πρόγραμμα Δράσης για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.

Πρόκειται για μία πρωτοβουλία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την προώθηση δράσεων υποστήριξης των συγκεκριμένων συμπολιτών μας, αλλά και ενημέρωσης και αφύπνισης της κοινωνίας μας. Η αποστολή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ατόμων με αναπηρίες μέσω εθνικών, περιφερειακών και παγκόσμιων προσπαθειών, καθώς και η αύξηση της ευαισθητοποίησης.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία. Στοχεύει στην προώθηση της κατανόησης σε θέματα αναπηρίας και στην κινητοποίηση υποστήριξης της αξιοπρέπειας και της ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει επίσης να επιστήσει την προσοχή στο γεγονός ότι το κέρδος από την ένταξη των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της ζωής είναι συνολικό και μας αφορά όλους. Διαβάστε όλο το άρθρο »

Η σχολική ποδιά

Στον χώρο του Μουσείου Παιδείας εκτίθενται ιστορικά εκπαιδευτικά τεκμήρια που συγκεντρώθηκαν τόσο από σχολεία της περιοχής όσο και από άλλες περιοχές της Ελλάδας από τον 19ο αιώνα έως και σήμερα. Η ξενάγηση διαρκεί περίπου 40 λεπτά, ενώ οι μαθητές χωρίζονται σε ομάδες των 60 περίπου ατόμων ανά επίσκεψη και γίνεται μια λεπτομερής περιήγηση και ιστορική αναδρομή σε όλες τις θεματικές ενότητες που αποτελούν το σχολείο του παρελθόντος.

Σκεύη συσσιτίου

Διαβάστε όλο το άρθρο »

Σύμφωνα με την ψυχολόγο Κέλλυ  Σπυριδάκη η εμπιστοσύνη είναι μια από τις βασικές συνιστώσες μιας ζεστής σχέσης γονέα παιδιού, απαραίτητη για την μετέπειτα συναισθηματική ασφάλεια και ισορροπία του. Το αίσθημα αυτό θεμελιώνεται ήδη από τη βρεφική ηλικία, όταν το παιδί λαμβάνει μια φροντίδα καλά προσαρμοσμένη στις ανάγκες του, με συνέπεια και σταθερότητα. Ξεκινά λοιπόν να χτίζεται η πίστη στη σχέση με έναν άλλο άνθρωπο που μπορεί να το καταλάβει και να το ικανοποιήσει.

  1. Καθώς το παιδί μεγαλώνει, αναπτύσσεται σταδιακά και η λεκτική μας επικοινωνία. Προκειμένου η σχέση εμπιστοσύνης να συνεχίσει να εξελίσσεται, χρειάζεται, αρχικά, ο γονιός να είναι ψυχικά διαθέσιμος, να ακούει δηλαδή πραγματικά αυτό που προσπαθεί να εκφράσει το παιδί. Αυτό δεν απαιτεί μόνο χρόνο και ενέργεια, αλλά κυρίως το να μπορούμε να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα δικά μας ζητήματα: φόβους, ανασφάλειες, άγχη, επιθυμίες ώστε να συγκεντρωθούμε στο τί χρειάζεται το παιδί.
  2. Στην ίδια λογική, όταν το παιδί μας εμπιστεύεται κάτι είναι σημαντικό να ελέγξουμε το θυμό μας ή την αυθόρμητη κριτική μας. Επίσης, αποφεύγουμε να χρησιμοποιήσουμε ό,τι μας εκμυστηρεύτηκε το παιδί σε κάποιο μεταγενέστερο καβγά μας. Διαφορετικά, το παιδί θα νιώσει ότι το εξαπατήσαμε και τελικά ό,τι είπε το χρησιμοποιήσαμε εναντίον του.
  3. Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας όμως για να μας εμπιστευτεί το παιδί είναι το να νιώθει ότι μπορούμε όντως να το βοηθήσουμε. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να έχουμε κάνει κι εμείς κάποια δουλειά με τον εαυτό μας. Αν για παράδειγμα μας πιάνει πανικός ή θυμώνουμε πολύ όταν κάποιος του φερθεί άσχημα και δίνουμε απερίσκεπτες συμβουλές ή ανακατευόμαστε κάνοντας τα πράγματα χειρότερα τότε το παιδί θα το ξανασκεφτεί πριν έρθει να μας μιλήσει.
  4. Τέλος, ας τονίσουμε ότι προκειμένου να υπάρχει εμπιστοσύνη χρειάζεται να σεβόμαστε τον προσωπικό χώρο του παιδιού. Μερικές φορές από το άγχος μας ή από την περιέργεια μας μπορεί να έχουμε την τάση να θέλουμε να μαθαίνουμε τα πάντα για τη ζωή του, τους φίλους του, τι κάνει στο σχολείο, να ψάχνουμε τα πράγματα του ή αργότερα το κινητό του κλπ. Αυτό δημιουργεί αίσθημα παραβίασης και καχυποψίας στο παιδί που δεν αντισταθμίζεται με το να το διαβεβαιώνουμε ότι το κάνουμε με καλή πρόθεση ή για να το προστατεύσουμε.

Διαβάστε όλο το άρθρο »