ailiadi's blog

"Ποίηση, ζωγραφική, ιστορία, πολιτισμός ως έννοιες αδιαπραγμάτευτες"

«Τα χρόνια της ανοιχτής καρδιάς» Ενότητα 5η. Αμαλίας Κ. Ηλιάδη

Κάτω από: ΓενικάΑΜΑΛΙΑ ΗΛΙΑΔΗ στις 11:11 μμ στις Απρίλιος 27, 2012

«Η δύναμη στους δρόμους της τύχης»

Πάντα η δύναμη.

πάντα εκείνη η κρυφή φλόγα

γοητεύει τις αδύναμες φύσεις

και ποιός άνθρωπος δεν είναι αδύναμος;

Όλοι κατατρύχονται απ’ την αίσθηση της αδυναμίας.

Αυτή τη φρικτή και θανατερή αίσθηση.

Όμως εγώ ξέφυγα μια για πάντα απ’ αυτή.

Η πανοπλία μου: ο πλούτος της ψυχής,

η εσωτερική φλόγα, η γαλήνη,

Η Υγεία.

Αν αναρριχηθώ πάνω στο βουνό ή κατεβώ κάτω στην πεδιάδα, αν πάω στην άκρη του κόσμου ή κάνω ένα περίπατο γύρω απ’ το σπίτι μου στα Τρίκαλα, δεν θα συναντήσω παρά το εαυτό μου στους δρόμους της τύχης, του Θεού , της γης.

Η αγάπη μου για τους δικούς μου, μ’ ακολουθεί παντού. Αυτή με κάνει ανώτερο άνθρωπο.

Θυμάμαι το Πάσχα, τότε στο παλιό σπίτι του παππού. Μακρινές, όμορφες αναμνήσεις. Ζούσε και η γιαγιά. Παραμένουν τόσο ζωντανές εκείνες οι εικόνες στη μνήμη μου… Η αυλή με την κυδωνιά και τα «σπαθιά», την παλιά τουλούμπα, την παράξενη μυρωδιά, την τεράστια σκαμνιά με την αράχνη…

Η Άνοιξη και ο έρωτας χαρίζουν αξέχαστα χρώματα στη μουντή Θεσσαλονίκη… Πώς μπορώ εγώ να μείνω έξω απ’ το χορό;

Ο Απρίλης, πασχαλινός μήνας. Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Μια χαρά ανεξήγητη, πασχαλινή, μια χαρά για ολόκληρη την κτίση, για το που ζω, για το που χαίρομαι, όπως μπορώ τα νιάτα μου.

Πλησιάζουν και οι διακοπές, οι Πασχαλινές… Ευτυχισμένες μέρες… Στη σκέψη τους πετάω σαν παιδί απ’ τη χαρά μου… Μήπως άλλωστε δεν είμαι παιδί;.. Είμαι μαλακή και εύθραυστη σαν παιδί αλλά και σκληρή σαν ώριμη γυναίκα… Οι δυο αναφαίρετες ιδιότητες της προσωπικότητάς μου…

Μετά το «Πάσχα των Ελλήνων»… Συναντώ τη Θεσσαλονίκη ξεκούραστη, ανανεωμένη, περήφανη, και προπαντός γλυκιά… αναδύω θερμότητα. Ελπίζω δυνατά και προς κάθε κατεύθυνση…

Η ασύγκριτη Βασουλίνα μου με συνοδεύει νοερά παντού και πάντα… Στο λεωφορείο και στο σπίτι… Το πηγαίο χιούμορ της και το υποκριτικό της ταλέντο δεν έχουν δεύτερό τους σ’ αυτό τον κόσμο για μένα…

Δέθηκα τόσο πολύ μαζί σου… Προσπάθησα και ακόμη προσπαθώ να ξεριζώσω τη θύμησή σου. Όμως είναι πια τόσο ζυμωμένη με την καρδιά μου που πονώ σ’ αυτή την προσπάθεια υποσυνείδητα… Είναι σαν να προσπαθώ να κόψω ένα αχώριστο κομμάτι απ’ την καρδιά μου.

Είναι και η Άνοιξη γύρω μου οργιαστική, με ξεσηκώνει τόσο. Αυτή η πιο γλυκιά και μόνιμη Άνοιξη της ζωής μου…

«Τα καθημερινά ποιήματα»

«Πρέπει» να γράφω ποιήματα.

Ποιήματα καθημερινά κι όμως ανέγγιχτα

απ’ την τύρβη των φτηνών και γήινων.

Το «Πρέπει» αυτό χαράχτηκε μέσα μου.

Αυτό πια με καθοδηγεί σε λόγια και έργα.

Ακόμη και τη νύχτα αυτό μένει άγρυπνο.

Ένα ασύλληπτο πνεύμα του δάσους.

Του δάσους του αδιάβατου της ψυχής.

«Κι όμως»… υπάρχουν παντού και πάντα.

Τα «κι όμως» πάντα τα προσθέτω.

Η σκέψη μου χωρίς αυτά φαντάζει λειψή.

Αυτά τη συμπληρώνουν.

Κι έτσι αγκαλιάζει το πολύπτυχο…

Που, αέναο, συνεχίζει αιώνια την πορεία του…

Ένα πολύπτυχο,

ένα τεράστιο πολύπτυχο που γυρίζει

ασταμάτητα, αιώνια, πάντα,

έξω από χώρο και χρόνο

και μέσα στο χώρο και στο χρόνο.

Στη γη και στα ρολόγια

αυτή τη φοβερή εφεύρεση…

Την πλασματική διαίρεση του αιωνίου…

Να η αμαρτία μας…

η μεγάλη και ανεπανόρθωτη…

Ανεπανόρθωτη; Για μένα πια, όχι.

Προσπαθώ να νικώ το χρόνο κάθε μέρα.

Έτσι κερδίζω την ηρεμία της ψυχής μου.

Τα γνωστά μαρτύρια ξανά. Ολονύκτιες αγρυπνίες και ολόκληρη τη μέρα εκείνη η αίσθηση της καταστροφής, της αργής καταστροφής, του βυθίσματος σε μια ανεπίστρεπτη, θά ’λεγε κανείς, στασιμότητα… Δυστυχώς η σωματική μου κατάπτωση επιδρά δυσμενώς και στην ψυχική μου διάθεση… Νιώθω αποκαρωμένη… αποκαρωμένη…

Μου διέλυσε το «Παραμύθι» που είχα πλάσει με τον ιδρώτα μιας καρδιάς που χρόνια τώρα παλεύει για έναν αγνό έρωτα, για μια αληθινή αγάπη…

Έξω, πάντως, πρασίνισε ο κόσμος. Πύκνωσαν οι φυλλωσιές των δέντρων. Τί χαρούμενο, αισιόδοξο θέαμα, αλήθεια…

Ας έχω την υπομονή να δέχομαι το χρόνο όπως έρχεται κι όχι να προσπαθώ να τον βιάζω.

Τελικά η μοναξιά είναι η πιο αφηρημένη έννοια που υπάρχει. Τόσο τσεκουράτη μα και τόσο ρευστή… Το θέμα είναι οι εσωτερικές μας αναθυμιάσεις και ο χώρος που αυτές διαχέονται. Και τα δύο.

«Άπληστη θέληση»

Θέλω μικρά και μεγάλα.

Την καθημερινή μου ευεξία.

Την εσωτερική μου καλλιέργεια.

Την ηρεμία του σπιτιού

Και την άστατη θάλασσα στην αγκαλιά μου.

Την σίγουρη πεδιάδα, τη Θεσσαλική μου.

Και τις άπιαστες χιονισμένες κορφές

που κυκλώνουν τα Τρίκαλα.

Την ανάπαυση της αφάνειας

Το συνεχή μόχθο της δόξας.

Κοντεύω, θρόνιασα κιόλας στην ψυχή μου

πολλούς δυαλισμούς,

αρχαίους μανιχαϊσμούς.

Αυτή είναι η σοφία κάθε εποχής

και η τραγικότητα του ανθρώπου.

Ποτέ μου δεν θ’ αλλάξω την τραγικότητα

με μια εξευτελιστική ζωώδη κατάσταση,

μονόπλευρη και μονολιθική.

Αυτή δυστυχώς είναι η αρρώστια των

κοντόφθαλμων και άθλιων ανθρωπαρίων.

Μου προκαλεί αμέτρητη περιφρόνηση.

Ποτέ μου δεν θέλω να τους μοιάσω

έστω και για μια μέρα.

Οι μέρες μου κυλούν γεμάτες κατανόηση,

και επιείκεια για τον πονεμένο δυαλισμό

του κόσμου μας.

Αυτή άλλωστε είναι και η ουσία του.

Το μεγαλείο του που απομένει.

Ξέρω πια… η ζωή μπορεί να κυλά μονότονα, οι μέρες να περνούν ίδιες, όμως πάντα υπάρχει η ελπιδοφόρα προσδοκία και η δυνατότητα πραγμάτωσής της. Άλλωστε όσα φέρνει η μέρα δεν τα φέρνει ο χρόνος… Έχω εμπιστοσύνη στην εαυτό μου, θα τα καταφέρω. Πώς μπορώ να μην τα καταφέρω; Νιώθω το πάθος να ξεχειλίζει από μέσα μου με τέτοια ορμή ασυγκράτητη που ανάβω ολόκληρη. Η υπερέντασή μου δεν έχει όρια… Αναζητώ μια φλογερή αγάπη…

Έρχεται μπροστά μου άθελα μια παράξενη εικόνα. Μπρος σ’ ένα θλιβερά σκονισμένο φίκο και σ’ ένα βρώμικο και αραχνιασμένο παράθυρο, προφέρω ακατανόητες λέξεις και λικνίζομαι άρρυθμα στη βρώμικη και παλιά πολυκατοικία της Εγνατίας, αγναντεύοντας τις απέναντι πολυκατοικίες, βαθιά απαισιόδοξη που δεν βρήκα ακόμη τον Έρωτα!..

«Αθεράπευτος ρομαντισμός»

Μια αθεράπευτα ρομαντική

που αναζητά με υπομονή

στη ζούγκλα των ζωικών αρσενικών

τον παθιασμένο, ειλικρινή ιππότη της.

Και θα τον αναζητά απ’ ότι φαίνεται

για πολύ καιρό ακόμη.

Όσο είναι νέα και δροσερή η ελπίδα

θα την ενδυναμώνει στη δύσκολη αναζήτησή της.

Κι όταν, κάποτε, φτάσουν οι «ισχνές» μέρες;

Ώ αυτό, δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι

Το αγνοώ, σαν ανύπαρκτο χρονικό σημείο

Το αγνοώ, χάρη στα νιάτα μου.

Όμως τα νιάτα δεν μπορούν να τρέφονται

επ’ αόριστο με σκέτη προσδοκία.

Η ελπίδα τότε καταντά φρούδη

και τα όνειρα σωριάζονται σε συντρίμμια.

Κι αυτή για μένα είναι η έσχατη δυστυχία.

Γιατί από μικρή έμαθα να ζω με παραμύθια.

Και τα παραμύθια μου, τ’ αγαπημένα

ποτέ δεν πέθαναν μέσα μου.

Ζουν τη δική τους μυστική ζωή

στο μυστικό κήπο του εσωτερικού μου κόσμου.

Κι εγώ τα ζυμώνω με την πραγματικότητα

σ’ αυτό τον υπέροχο κήπο.

Τον αγαπώ βαθιά. Είναι το πολύτιμο διαμάντι μου,

που θα’ θελα να χαρίσω ολόκληρο στον

ευγενικό μου ιππότη.

«Στους σοφούς των καιρών μου»

Οι σοφοί των καιρών μου

με τον λεπτό τους δημιουργικό σαρκασμό

μου αποκαλύπτουν όψεις της πραγματικότητας

άγνωστές μου ως τα τώρα.

Τους χρωστώ πολλά απ’ τη σκέψη μου.

Απ’ τη ζωντάνια και την όρεξή μου.

Γιατί οι πραγματικά σοφοί δεν είναι

οι άνθρωποι οι αποκομμένοι απ’ την πραγματικότητα

και χωμένοι ανάμεσα σε σκονισμένα βιβλία.

οι αληθινοί σοφοί αδράχνουν αριστοτεχνικά τη ζωή,

ξέρουν να μαζεύουν υπομονετικά τους πλούσιους χυμούς της,

και των σωματικών και των πνευματικών απολαύσεων.

Προσπαθώ ασυνείδητα και συνειδητά

να τους προσεγγίζω.

Ποθώ να γευτώ κι εγώ το απόσταγμα της σοφίας τους.

Το αθάνατο νερό απ’ τη σχισμή του βράχου…

«Φόβος»

Ξανοίχτηκα στην καρδιά του άνδρα

και της παρέδωσα τη δική μου τρυφερή

αλλά ματώθηκε απ’ τη σκληράδα της άλλης.

Όχι, δεν στάθηκε εφικτή μια τέτοια ένωση…

Γι’ αυτό διστάζω κάπως να κάνω το ίδιο.

Φοβάμαι τη σκληρότητα, την ανευθυνότητα,

την ψευτιά του κόσμου.

Μισώ το συμφέρον που τον κυβερνά.

Τώρα πια το βλέπω καθαρά στις τεράστιες διαστάσεις του.

Άνοιξαν πια για τα καλά τα μάτια μου.

Πόσο πιο διαφορετικά σκεφτόμουνα στην

εποχή της εφηβείας μου.

Σκέτος ρομαντισμός! Ευτυχισμένες αεροβασίες!

Κι αντικρίζω τώρα γύρω μου τη συμβατικότητα,

τον θάνατο της αλήθειας και του αυθορμητισμού…

Σαν σήμερα, πριν από 23 χρόνια, γεννήθηκε ένα ξανθό κοριτσάκι. Ο παππούς του μόλις το αντίκρισε είπε ότι έχει «όμορφα μάτια». Γαλανά σαν τη θάλασσα.

Σήμερα το κοριτσάκι αυτό άλλαξε λίγο. Μεγάλωσε και είναι φυσικό να κουβαλάει μέσα του τους καρπούς του χρόνου που κυλά… Όμως σήμερα όταν το ρώτησαν πώς νιώθει που έχει τα γενέθλιά του είπε ότι επειδή η μέρα ήταν ηλιόλουστη και συμπίπτει τέτοια μέρα με τη μέρα που γεννήθηκε, νιώθει αισιοδοξία…

Περιδιαβάζω τους λαβύρινθους της σκέψης μου και τους βρίσκω κι εγώ η ίδια πολυδαίδαλους, γιατί η ανθρώπινη σκέψη είναι η μόνη που παραμένει ελεύθερη και αδέσμευτη, παρ’ όλες και ενάντια σ’ όλες τις φοβερές δεσμεύσεις. Είμαι ευτυχισμένη μόνο και μόνο σ’ αυτή  τη σκέψη.

«Ύμνος στον ύπνο»

Σκοτάδι και νεκρική σιγή

όμως ο ύπνος άφαντος και χθες.

Νιώθω την πικρία, την εξάντληση

της εγκατάλειψης του σώματός μου

απ’ αυτόν τον εξαίσιο Θεό των αρχαίων μου προγόνων.

Κι εγώ ακολουθώντας την παράδοση

τού ’στησα βάθρα θεϊκά στη ζήση μου.

Δεν τό ’χω μετανιώσει.

Ποιός μετανιώνει άλλωστε που αγαπά την πηγή

της ηρεμίας και της χαράς

που διώχνει κάθε φτηνή βιοτική αγωνία;

Ο ύπνος έχει συνυφανθεί από παλιά

με τη διατήρηση της νεότητας

στο σώμα και στην ψυχή.

Σαν το μυστικό “Graal”!

Μου φαίνεται ότι θα φτάσω να του δώσω και ψυχή,

στα όρια της ειδωλολατρίας: ανεπίτρεπτο.

Όμως όταν μου λείπει τόσο,

χάνω την όρεξη για δράση,

για περιπλάνηση, την ευδιαθεσία μου.

Ας παύσω όμως ν’ ασχολούμαι συνεχώς μαζί του

γράφοντάς του ύμνους.

Έξω φυσούσε ένας δαιμονισμένος άνεμος. Ξεπάγιασα… Λες και ξαναγύρισε βλοσυρός ο Χειμώνας… Όμως όχι η Άνοιξη θα παλέψει, θ’ αντισταθεί και θα βασιλέψει στο τέλος για χάρη μου… Θα ζήσω και θα βασιλέψω κι εγώ μαζί της… Είμαι αποφασισμένη…

Πρωτομαγιά… Έτσι ξανά στην ησυχία και την ηρεμία του κλειστού χώρου. Η απερίσπαστη και ξέγνοιαστη μοναξιά είναι μέρος της ψυχής μου… Πώς μπορώ να το αγνοήσω;

Τέλος πάντων. Είναι μια έκφραση καθημερινή. Τέλος πάντων και αρχή πάντων. Πάντων: αυτή η λέξη περιέχει ένα τίποτα αλλά και τα πάντα. «Τίποτα» και «πάντα» αυτά συναποτελούν τα «όλα». Τα «όλα» κρύβει πολλές μπερδεμένες έννοιες μέσα του. Σ’ ένα τρελό χρωματιστό χορό, αυτόν της πολύτροπης ζωής. Που ζούμε άθελα ή ηθελημένα όλοι μας. Όμως ας τη ζήσουμε όλοι ηθελημένα: Μια μέρα χωρίς χαμόγελο είναι μια μέρα χαμένη.

Μια ατέρμονη γαλήνη και απάθεια. Σκέτη ευτυχία. Νιρβάνα…. Είναι απόγευμα προς βράδυ. Οκτώ παρά δέκα. Επικρατεί γαλήνη. Η πιο γαλήνια στιγμή της μέρας. Η στιγμή του δειλινού. Μια γλυκιά αποκάρωση…

Σήμερα, όλη τη μέρα στο σπίτι. Είμαι φίλη με τον εαυτό μου και συζητώ με τις ώρες μαζί του. Νιώθω αυτή την ανάγκη πολύ συχνά. Η επικοινωνία με τον βαθύτερο εαυτό μου με βγάζει απ’ τα τυχόν αδιέξοδα, με σταθεροποιεί στη ζωή μου. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ θετικό, είναι δείγμα ωριμότητας.

Δεν φοβάμαι ν’ αντικρίσω γυμνό τον εαυτό μου στα σκοτεινά σοκάκια του υποσυνείδητου. Αντίθετα αυτό είναι το καταφύγιό μου και η πηγή της δύναμης στις εξωτερικές αντιξοότητες, το ξεπέρασμά τους, η θετική τους αντιμετώπιση. Η ψυχή του ανθρώπου κρύβει τεράστια δυναμικά αποθέματα. Αρκεί κανείς να έχει την δεξιοτεχνία και την υπομονή να σκάβει σωστά να τα ανακαλύψει. Είναι κρυμμένα πολύ βαθιά και χρειάζεται συγκεντρωμένη, απερίσπαστη σκέψη για να τα εντοπίσει κανείς. Είναι επίπονο το έργο της αναζήτησης αυτής. Είναι μόνο για τους γενναίους, τους ακούραστους και τους υπομονετικούς της ζήσης. Κατατάσσω τον εαυτό μου σ’ αυτούς τους αγωνιστές, ενάντια στις ξαφνικές μπόρες μ’ έναν ουρανό να λάμπει παράξενα κι έναν άνεμο ατέλειωτο και δαιμονισμένο. Ενάντια σ’ αυτές τις παράξενες συνθήκες του υποσυνείδητου και του εξωτερικού κόσμου.

Πολλές φορές αυτά τα δυο μοιάζουν μεταξύ τους… Στην ουσία τους, μάλλον επιφανειακά. Γιατί η ουσία τους είναι τόσο διαφορετική.

Νιώθω την ποίηση να ξυπνά μέσα μου. Κι αυτό το χρωστώ σε σένα. Σε σένα που διαισθάνομαι να μ’ ατενίζεις με βλέμμα γεμάτο νόημα, παράπονο, αδιαφορία και αισιοδοξία μαζί. Πώς να σε εξηγήσω; Έχεις γίνει για μένα αίνιγμα άλυτο, παράξενο κοράλι του βυθού. Πώς να σε προσεγγίσω; Ποθώ να συναντηθούμε σ’ ένα φεγγαρένιο ξέφωτο, διάφανοι και απροσποίητοι,… Τόσο δύσκολο θά ’ναι άραγε να με καταλάβεις; Σε παρακαλώ, προσπάθησε… Κάντο για την τελειότητα της Αγάπης… Μόνο γι’ αυτή αξίζει να ζούμε… Χωρίς αυτή καταντούμε άθλια έρμαια των κατώτερων παθών μας…

Γλυκιά, απλή ευτυχία. Έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί ο τρόπος της τωρινής μου ζωής. Μιαν απλή ευτυχία που γλυκαίνει απ’ την προσμονή της αγάπης… Τελικά, η ελπίδα, η προσμονή, η επίτευξη στόχων, η τοποθέτηση στόχων και σκοπών ευγενών, αυτά είναι που δίνουν νόημα στη ζωή του ανθρώπου. Και δε χρειάζεται οι στόχοι, οι σκοποί αυτοί να είναι υψηλοί και άπιαστοι. Αρκεί να είναι απλοί, άκακοι και ηθικοί. Τότε με ικανοποιούν απόλυτα. Μισώ στους συμβιβασμούς και τα γλειψίματα σε ανωτέρους. Ό,τι θα πετύχω κι ό,τι πέτυχα ως τώρα, το πέτυχα και θα το πετύχω με τη δική μου, προσωπική αξία και ακτινοβολία. Έτσι και θα συνεχίσω…

Μια μικρή πεταλούδα πετά χαμένη, στο τεράστιο δάσος. Ψάχνει να βρει το λουλούδι με το άρωμα της ΑΓΑΠΗΣ. Είναι όμως τόσο δυσεύρετο. Φυτρώνει μονάχα στο χείλος απότομων, τρομακτικών γκρεμών, που η πεταλουδίτσα φοβάται να πλησιάσει… Όμως η επιθυμία της να βρει και να τρυγήσει το θεσπέσιο άρωμά του είναι τόσο μεγάλη, που αν το έβρισκε θα ξεπερνούσε πρόθυμα το φόβο της για τους τρομακτικούς γκρεμούς.

Μα ψάχνει εδώ και μέρες μάταια. Πουθενά το λουλούδι με το άρωμα της αγάπης. Κι αυτή που σκέφτεται να ξεπεράσει το μεγάλο φόβο της, το έχει πάρει ήδη απόφαση να ξεπεράσει το μεγάλο φόβο της. Ώ, και να το έβλεπε ξαφνικά… Και τ’ όνειρο γίνεται πραγματικότητα: το θεσπέσιο λουλούδι, να’ το στην άκρη του γκρεμού! Η πεταλούδα πετά σαν τρελή απ’ τη χαρά της κοντά του… Ξεχνά στη στιγμή το φόβο της και σκύβει να απολαύσει τη θεϊκή μυρωδιά του… Πραγματικά άξιζε τον κόπο να αψηφήσει το μεγάλο φόβο της… γιατί τώρα πετά σ’ άλλους, άγνωστους, θαυμαστούς ουρανούς…

Μετά βαδίζαμε δίπλα-δίπλα στο ήσυχο βράδυ και παρακολουθήσαμε κι οι δύο τις σκιές μας στο δρόμο με τις ψηλές λεύκες, δίπλα στο Πολυτεχνείο… Κι εκείνη τη στιγμή άφησα τη σκέψη μου ελεύθερη να πλανηθεί στο μέλλον…

Φοβάμαι μήπως ο «περιβόητος» χρόνος, ο σωτήρας και εχθρός του γένους των βροτών, μου παίζει άσχημο παιχνίδι… Μήπως αρχίσει να δουλεύει αρνητικά για μένα… Μόνο η πίστη ότι ο Θεός μ’ αγαπά, μπορεί να με σώσει από μια τέτοια θανάσιμη αγωνία. Και τελικά, εσύ θα χάσεις αν με χάσεις… Στο χέρι σου είναι να μη με χάσεις κι έτσι να μη χάσεις… Ωραίες οι λέξεις μας, δυνατές… από μόνες τους δημιουργούν και γκρεμίζουν!

Σίγουρος; Ίσως. Κι εγώ βέβαια του φέρομαι παράξενα. Πότε φουρτουνιασμένη θάλασσα, πότε απόλυτη γαλήνη και ήλιος… Παίζουμε ένα υπέροχο, παράξενο παιχνίδι οι δυο μας. Αυτός η λογική κι εγώ το συναίσθημα, η εξυπνάδα κι η διαίσθηση: κάνουν υπέροχους συνδυασμούς…

Πήγαμε και παρακολουθήσαμε το Συνέδριο το αφιερωμένο στην Κ.Θ. Δημαρά. Έμεινα έκπληκτη με την τέλεια ελληνομάθεια του Hans Eideneier… Σίγουρα σήμερα άκουσα τις αβίαστες και πρωτότυπες σκέψεις μιας σπουδαίας μορφής, ενός κορυφαίου μεσαιωνιστή της ελληνικής γλώσσας, ενός ελληνιστή της μεσαιωνικής μας γλώσσας: «Neograeca Crusiana». Και μετά στην παραλία, ατενίζοντας το ονειρικό ηλιοβασίλεμα…

Όμως ακόμη ελπίζω… Εξάλλου όλος ο καιρός είναι δικός μας, του καλοκαιριού εννοώ βέβαια, γιατί η Άνοιξη ήδη έχει φτάσει στο τέλος της, γεμάτη από ανήσυχες σκέψεις και προσδοκία… Ακόμη ζω με αυτή την αναφαίρετη προσδοκία… Αναφαίρετη, όπως το δροσερό νερό μας είναι τόσο απαραίτητο…

Ανέκτησα τη χαμένη μου αισιοδοξία… αντικρίζοντας στον σκοτεινό ουρανό της Θεσ/ νίκης ένα πανέμορφο στρογγυλό-πορτοκαλί φεγγάρι, και τα φώτα της πόλης να παίζουν ένα τρελό παιχνίδι με τα νερά δημιουργώντας πολύχρωμους κυματισμούς, σκέτη μαγεία, κι ο Λευκός Πύργος παράξενα φωτισμένος… Όλα αυτά, βαδίζοντας.

Νιώθω την ανάγκη ν’ αδειάσω σ’ αυτό το χαρτί το περιεχόμενο της ψυχής μου. Ώρες-ώρες είναι το πιο εύκολο, άλλες φορές πάλι το πιο δύσκολο… Ανάλογα με την ψυχική μου διάθεση. «Μια στην κορφή, μια στο βυθό ακροβατώ, κι όμως κρατώ το μυστικό»… Αυτό έχει σημασία. Να κρατώ πάντα κάποιο χρόνο, μέσα στην τύρβη της καθημερινότητας, αποκλειστικά για μένα προσωπικά… όπου ξεδιπλώνεται αβίαστα η εσωτερική μου ζωή, η μυστική μου ζωή…

Γιατί κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη αυτή την ανάπαυλα, την κατάδυση στα κατάβαθά του, για να πάρει δυνάμεις, για ν’ αντλήσει αισιοδοξία, γιατί τελικά την πραγματική δύναμη, που μας στηρίζει στη ζωή, μόνο μέσα μας μπορούμε να τη βρούμε… Εφόσον βέβαια έχουμε υγιή και γερά πνευματικά και ψυχικά αποθέματα δυνάμεων. Δόξα τω Θεώ, προς το παρόν αυτό μου συμβαίνει. Όταν πάψει να μου συμβαίνει, θά ’χω ξοφλήσει… για πάντα. Όμως και πάλι, ίσως όχι για πάντα… Δεν ξέρω. Ίσως τώρα βρίσκω δύναμη και στους ανθρώπους που μ’ αγαπάνε… Σίγουρα, στην αδελφούλα μου, στους δικούς μου, στις φίλες μου. Ναι, δεν επαρκώ στον εαυτό μου, χρειάζομαι και τους άλλους. Ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα έφτανα στο έσχατο όριο της μοναξιάς και ίσως και της αλαζονείας… Ο Θεός μας έπλασε, έτσι, ώστε να έχουμε ανάγκη τους συνανθρώπους μας.

Όμως τώρα απόκτησα πια την ωριμότητα να εκτιμώ τη σταθερότητα της τροχιάς μου: η ευτυχία μου βρίσκεται σ’ αυτή την παραδοχή: αγάπησα περισσότερο τη σταθερή τροχιά μου με τις όποιες διαταραχές της.

Η φλόγα που κρύβω μέσα μου ώρες-ώρες φοβάμαι μην με κάψει. Υψώνεται τόσο ορμητική και άπληστη να απομυζήσει κάθε μου ικμάδα. Όμως, μόνο όταν καίγομαι στο πάθος μου νιώθω να ζω πραγματικά… Κρύβω αφάνταστο νεύρο μέσα μου… Δημιουργικό και καταστροφικό συνάμα. Ας με βοηθά ο Θεός να το στρέφω πάντα προς την κατεύθυνση της δημιουργικότητας.

Η Κυριακή έφτασε σα να μην μεσολάβησε νύχτα ξεκούραστη. Αντίθετα, ήταν η χθεσινή νύχτα σκέτος εφιάλτης. Δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι απ’ την ταχυπαλμία της καρδιάς μου κι απ’ το άγχος μου για τα Γερμανικά. Αυτά τα Γερμανικά, δεν είναι μόνο δύσκολη γλώσσα αλλά είναι και φοβερά προκλητική. Οι λέξεις της καρφώνονται σα σφήνες στο μυαλό μου και δεν το αφήνουν να ησυχάσει. Γι’ αυτό και χθες ήμουν σε τέτοια σπαζονευρική κατάσταση, παρ’ όλο που ξέρω ότι το παν σ’ αυτό τον κόσμο δεν είναι η γνώση της γερμανικής, ούτε γενικά η γνώση πολλών γλωσσών,… Παρ’ όλο λοιπόν που το ξέρω αυτό, η καρδιά μου χθες το βράδυ χοροπηδούσε σαν τρελή στη σκέψη ότι έχω να διαβάσω τόσα Γερμανικά για να καλύψω τα κενά προηγούμενων αδιάβαστων μαθημάτων…

Η μέρα σήμερα είναι φωτεινή, φυσά ένα απαλό αεράκι ανοιξιάτικο, κι εγώ νιώθω άυπνη, κουρασμένη κι είμαι από πάνω αναγκασμένη να διαβάζω Γερμανικά. Για να το κατορθώσω είναι απαραίτητο να ανακτήσω τη χαμένη μου ηρεμία. Πρέπει, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου πρέπει να βάζουμε το πρέπει, αλλά, κατά τη γνώμη μου, αυτό το πρέπει δεν θα πρέπει να το συνοδεύει η πίεση αλλά η πίστη.

Νοσταλγικός περίπατος κάτω απ’ τα Πεύκα… Βυθισμένη στις ζωοποιές σκέψεις μου… Ποιός είπε ότι οι πράξεις μόνο κι όχι κι οι σκέψεις χαρακτηρίζουν και χρωματίζουν τη ζωή του ανθρώπου; Οι Σκέψεις πιάνουν μεγάλες εκτάσεις της ζωής μας. Είναι το ίδιο βαρύνοντες όσο κι οι πράξεις μας, καθ’ όσο μάλιστα οι σκέψεις, τις περισσότερες φορές, αποτελούν την αφετηρία των πράξεών μας… οι σκέψεις μας πολλές φορές μεταμορφώνονται σε πράξεις… κι οι πράξεις μας οδηγούν σε δημιουργικές σκέψεις μας… Αλληλένδετα και τα δυο… αλλά οι σκέψεις έχουν μια ξεχωριστή γοητεία γιατί είναι μυστικές και νοερές. Έχουν τη θεϊκή ομορφιά…

«Πολύτιμη εύρεση»

Έχω βρει επιτέλους τον εαυτό μου.

Αυτήν την εύρεση τη θεωρώ κατόρθωμα.

Μέσα στους πολύπλοκους διαδρόμους του μέσα

και του έξω κόσμου ήταν κάποτε χαμένος…

Και χρειάστηκε πολύς χρόνος και κόπος για να τον συμμαζέψω…

Αμέτρητες μέρες και νύχτες…

Αμέτρητες, νυχτερινές και μη, καταδύσεις…

Γενναίες εξορμήσεις στα άδυτα της ψυχής…

Οδυνηρές αποστολές ψάχνοντας ασταμάτητα ως το «τέλος»,

ως το στόχο, τον σκοπό μου…

Τώρα όμως δρέπω τους καρπούς της πληρότητας…

Πραγματικά άξιζε τον κόπο η κοπιαστική μου περιπλάνηση.

Είμαι σίγουρη ότι λίγοι άνθρωποι

περνούν από τέτοια στάδια στη ζωή τους…

κι είναι μόνο οι άξιοι, οι πραγματικοί αγωνιστές…

θα πάμε στο πάρτυ. Είναι το πρώτο πραγματικό πάρτυ μου μετά από αμέτρητα χρόνια… Απ’ εκείνα τα μακρινά, τα χαμένα στην ομίχλη και στη νοσταλγία χρόνια του γυμνασίου… Πάρτυ με πολλά αγόρια και μουσική και χαμηλωμένα φώτα. Ατμόσφαιρα αισθησιακή κι ό,τι πρέπει για κάποια ίσως εφήμερη αλλά διεγερτική γνωριμία…

Η κοσμοπολίτικη ζωή πάντα ήθελα κάπου-κάπου να ταράξει την ήσυχη ζωή μου… Εξακολουθώ βέβαια ν’ αγαπώ την μόνιμη γαλήνη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν θέλω να ξανοιχτώ στον κόσμο. Αυτά τα δύο μπορούν να συνδυαστούν αρμονικά, αρκεί κανείς να μπορεί να στέκεται, κατά πλείστον, ψυχολογικά ισορροπημένος…

Αποκαρωμένη απ’ τη φοβερή ζέστη… Τα μέλη μου τα νιώθω κομμένα. Και παρ’ όλο που νυστάζω οι έγνοιες μου και οι προσδοκίες μου με κρατούν ξύπνια…Το βράδυ πρέπει να είμαι όμορφη και δροσερή για το πάρτυ… Έκανα μπάνιο και νιώθω απόλυτα καθαρή. Το πρωί περπατώντας μες τον ήλιο και τη σκόνη, στους πολυάνθρωπους κεντρικούς δρόμους κουράστηκα, σιχάθηκα τον βρωμερό εαυτό μου και ανυπομονούσα να ξεβρωμίσω. Τώρα πια είμαι καθαρή! Τί απολαυστική αίσθηση μες στην καλοκαιρινή ζέστη…

Ακόμη έχω μέσα μου ζωντανή την ατμόσφαιρα τη χθεσινή… Ο χώρος έσφυζε από νιάτα και κρυφούς πόθους. Χθες έκαψα καρδιές. Ο χορός μου, γεμάτος ρυθμό και μανία, το σώμα και η ψυχή μου, φλογισμένα, τους συνέπαιρναν…

Διασκέδασα πολύ, πράγμα που λίγες φορές έχει συμβεί, ως τώρα, στη ζωή μου. Όπως και τότε στην Τρίτη γυμνασίου, μ’ εκείνα τα τρελά νεανικά πάρτυ… Αν και χθες δεν έκλεισα μάτι, σήμερα είμαι ευδιάθετη και χαρούμενη… Ναι, και παρασύρομαι συνέχεια σε τρυφερές, γλυκιές, ερωτικές σκέψεις.

Η καταιγίδα έξω αρχίζει να κοπάζει… Καλός οιωνός… Η βροχή καθάρισε και δρόσισε τον τόπο. Σκέτη ευλογία εξ’ ουρανού. Ας είμαστε ευγνώμονες, οι άνθρωποι…

Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα, πολυαγαπημένοι γονείς μου!… Είστε οι πιο τέλειοι γονείς του κόσμου… Σας αγαπώ απύθμενα…

Σήμερα μαζευτήκαμε πολλοί στη γιορτή. Και καθώς συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων, αντιλήφθηκα πόσο μονόπλευρα σκέφτονται και βλέπουν τα πράγματα γύρω τους οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον τόπο. Μονόπλευρα, άκριτα και επιφανειακά. Δυστυχώς λείπει απ’ τους περισσότερους η κριτική σκέψη κι αυτή είναι η αιτία που πισωδρομούμε τόσο… Πού θα φτάσουμε άραγε; Χάθηκε ολοκληρωτικά η δίψα για ανύψωση, η υπευθυνότητα και η ευγενής άμιλλα σ’ αυτή τη χώρα; Όταν βλέπεις νέους ανθρώπους να ισχυρίζονται ότι τους χρειάζεται βούρδουλας για να εργάζονται ευσυνείδητα αποκαρδιώνεσαι… Όλα λοιπόν επαφίενται στην ελεύθερη διάθεση του καθενός, στον «πατριωτισμό των Ελλήνων…». Εξαιρούμαι, υψώνομαι πάνω απ’ αυτή την άθλια, άχρωμη μάζα χάρη στη σωστή διαπαιδαγώγηση που έλαβα… Χρόνια πολλά λοιπόν, και ευτυχισμένα αγαπημένοι μου γονείς!… Θα φροντίσω όσο μπορώ κι εγώ γι’ αυτό… Σας το υπόσχομαι…

Αποφάσισα να είμαι αυτή που είμαι, απέναντι στο άνδρα, μ’ όλα τα ελαττώματα και μ’ όλα τα προτερήματα και να δείχνω ότι τ’ αγαπώ, ότι αγαπώ τον εαυτό μου όπως είναι, μ’ απέραντη αυτοπεποίθηση. Ήρθε η στιγμή να δοκιμάσω κι αυτό τον τρόπο. Επιτέλους, να μιλάω με πάθος και ελεύθερα, απέναντι στον άνδρα, ίση προς ίσον…

Έμμονη ιδέα μού ’χει γίνει η συνένωση πάθους ερωτικού και τρυφερής αγάπης. Τέτοια θέλω να είναι η σοβαρή επόμενη σχέση που θα δημιουργήσω. Αυτό εξάλλου αναζητούσα πάντα. Τέτοια είναι η φύση μου: ευαίσθητη και ευάλωτη στον έρωτα. Και όταν σκέφτομαι ότι για τους άνδρες αυτή η συνένωση είναι δυσπρόσιτη και δύσκολη να κατορθωθεί, ανησυχώ. Ας σκέφτομαι όμως ότι όταν την κατορθώνουν μένουν για πάντα κοντά της, πιστοί και σταθεροί. Αυτή η σχέση της σταθερής πιστής, αιώνιας, αδιάπτωτης αγάπης, είναι η ουσία της ζωής μας κι όχι η συλλογή σκόρπιων ερωτικών εμπειριών. Το τελευταίο χαρακτηρίζει άνθρωπο, χωρίς διαμορφωμένη και συγκροτημένη προσωπικότητα, ανώριμο, βρισκόμενο ακόμη σε πρωτόγονο επίπεδο, στο επίπεδο του ζώου…

Τί να πω άλλο; Τα έχω χιλιοειπωμένα και γραμμένα στην καρδιά μου. Είναι ο ίδιος μου ο εαυτός αυτές μου οι πεποιθήσεις στηριζόμενες στη ζωή μου.

Τα Τρίκαλα χωρίς έρωτα, μοιάζουν έρημη, ξεχασμένη πολιτεία… Με πιάνει μια νοσταλγία ανακατεμένη με θλίψη.

«Του κύκλου τα γυρίσματα»

Κι η μορφή μου λυπημένη και χλωμή

απόμεινε ν’ ατενίζει αφηρημένα τον άδειο δρόμο

που κάποτε έσφυζε από ζωή…

του κύκλου τα γυρίσματα…

περιμένω το επόμενο γύρισμα…

Ας ήταν Θεέ μου ένα γύρισμα μόνιμης ευτυχίας…

Ας μην πάει χαμένη η φλογισμένη μου ελπίδα,

η αληθινή μου αγάπη…

Μια πρωτόγνωρη τρυφερότητα κυριαρχεί στη ζωή μου, νιώθω γι’ αυτόν συμπάθεια, εκτίμηση, φιλία, εμπιστοσύνη… Έτσι κάπως αρχίζουν οι αμετακίνητες αγάπες, οι μεγάλες χρόνιες, αγάπες… Μαζί του έζησα αξέχαστες ερωτικές στιγμές, απέκτησα οικειότητα με το «μυθικό» ανδρικό φύλο, που τόσο έλειψε στο παρελθόν απ’ τη ζωή μου…

Δεν κατάλαβα πώς μπήκε ο Ιούνιος… Έχουμε καλοκαίρι, όμως ο καιρός θυμίζει αρχές φθινοπώρου… Τα αλλόκοτα καιρικά φαινόμενα της εποχής μας… που οφείλονται στην αλλοίωση της ατμόσφαιρας απ’ το Τσερνομπίλ. Είμαι όμως χαρούμενη και δεν μπορούν τέτοιες απρόσωπες, σοβαρές σκέψεις να με καταβάλουν.

Μπροστά στα μάτια της φαντασίας μου έρχεται ένα άσπρο ξωκκλήσι, σημάδι αισιοδοξίας και πίστης, κτισμένο σε μια καταπράσινη έκταση και με σκέπη ένα καταγάλανο ουρανό… Μια πρωινή, αγνή εικόνα, χωρίς ίχνος σκιάς, καταυγασμένο από διάφανο φως. Όχι εικόνα της φαντασίας μου, αλλά εικόνα πραγματική που αντίκρισα με έκπληξη και δέος κάποιο φθινοπωρινό πρωινό, μες απ’ το λεωφορείο, εδώ στη Ν. Κρήνη. Κι ενώ ήμουν απαισιόδοξη, η εικόνα αυτή μου μετέδωσε πίστη, αισιοδοξία…

Εκεί στο σκοτάδι, με τ’ αστέρια να με κοιτούνε σιωπηλά, κάθισα ήρεμη, λογική και νηφάλια, μετά από καιρό και σκέφτηκα… σκέφτηκα σε χρόνο αστραπή κι όμως τόσο περιεκτικά και προφητικά…

Είμαι άραγε τόσο μοναχική, τόσο περήφανα ανεξάρτητη, τόσο αναζητώ την προσωπική μου δύναμη; Ίσως, άλλωστε όλα είναι τόσο σχετικά… Κι εγώ τόσο απόλυτη.

Άρχισα να μαθαίνω τί σημαίνει να ζεις μ’ όλες σου τις αισθήσεις και τις δυνάμεις το παρόν… Εφόσον βέβαια είναι ένα παρόν με προεκτάσεις κι όχι απλώς η συσσώρευση, πολλές φορές άσκοπη, όμορφων στιγμών… Αν και μόνο γι’ αυτές αν το ζούσα θα άξιζε τον κόπο. Κι όντως αξίζει…

Τί ζητώ επιτέλους; Αιώνια ανικανοποίητη, αιώνια αναζητήτρια, αιώνια μου φταίνε τα πάντα κι αν όχι πολλά… Φοβάμαι για τον ίδιο μου τον εαυτό. Μπορώ να του παραμείνω πιστή, εγώ που τόσο μισούσα την μοιχεία; Και στο βάθος όλων αυτών των αμφιβολιών παραμένει το θεμελιακό για μένα ζήτημα: νιώθω να καλύπτει, εκτός απ’ τα σωματικά, και τα ψυχικά μου κενά; Πότε ναι, πότε όχι… Κι αυτό το όχι είναι που με βυθίζει σε μελαγχολία και τάση φυγής… Νιώθω να θέλω να απομακρυνθώ από κοντά του, αυτόνομη και προπαντός μόνη, όπως πρώτα, γεμίζοντας το χρόνο μου, όπως μόνο εγώ ξέρω… Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι να μοιράζεσαι τη ζωή σου με έναν άνδρα αναγκαστικά διαφορετικό, όπως όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους, μόνο τώρα το καταλαβαίνω.

Ψάχνω σε μπερδεμένους διαδρόμους να βρω τον εαυτό μου… Θα τον κρατήσω αλώβητο, παρ’ όλες τις αντιξοότητες.

Έρχονται στιγμές που σκέφτομαι να διακόψω μαζί του, όμως φοβάμαι τόσο να καταστήσω αυτή την ιστορία παρελθόν… γιατί πάντα τα περασμένα τα μεγαλοποιώ, τα ωραιοποιώ στη φαντασία μου και τα νοσταλγώ απελπισμένα, ενώ όσο ανήκουν στο παρόν και τα ζω ζωντανά, τα βρίσκω μίζερα και ανάξια λόγου, σχεδόν κουραστικά. Θα ήθελα όμως τόσο πολύ να μάθω να εκτιμώ μόνιμα το παρόν, ό,τι ζω τώρα… Αυτή η «μόνιμη εκτίμηση» μου είναι τόσο, μα τόσο δύσκολη… γιατί πάντα απομένουν χαραμάδες απ’ όπου γλιστράει η απαισιοδοξία και η ανία…

Κι αλήθεια, αυτή μου η σχέση, μ’ έχει κουράσει. Πότε μ’ ανεβάζει στα ουράνια, πότε μ’ απογοητεύει και με κατεβάζει στα βάραθρα… Κι όμως βαθιά μέσα μου, ξέρω ότι είναι μια σχέση χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον… Τί με κρατά και δεν τη διαλύω; Ο φόβος της μετέπειτα μοναξιάς μου; Το ότι δεν θέλω να τον πληγώσω, μια και μου φέρεται τρυφερά ή κάτι δυνατότερο; Η υποψία της αμφιβολίας με βασανίζει.

Η ουσία είναι ότι έχω χάσει την ψυχική μου ισορροπία, αδυνατώ να συγκεντρώσω, να συμμαζέψω το μυαλό μου και την καρδιά μου απ’ τα χθεσινά… Κάτι πολύ δυνατό έσπασε μέσα μου… ποτέ δεν ξεχνώ πόσο πολύ πόνεσα χθες… κι έκλαιγα πάλι με λυγμούς, σιωπηλά, βαθιά… γιατί ο πόνος να εξαφανίζει σαν καπνό την περασμένη ευτυχία; Τώρα πια υπάρχει μόνο ο πόνος, τόσο συνυφασμένος μ’ όλες τις ερωτικές μου σχέσεις, προηγούμενες μα και με την τωρινή; Ποτέ δεν το περίμενα αυτό. Η ευαισθησία μου και πάλι δεν μ’ αφήνει να ησυχάσω. Η πληγή μου είναι βαθιά και δεν αντέχω τον φοβερό της πόνο;.. Θα έχω άραγε υπομονή να δεχτώ την επούλωσή της; Γιατί για να κλείσει χρειάζεται χρόνος κι εγώ για χάρη αυτής της σχέσης έχω ξοδέψει πολύ-πολύ χρόνο απ’ τη ζωή μου… Ανυπολόγιστο χρόνο και σε ποσότητα και σε ποιότητα… Προς το παρόν έχω χάσει την υπομονή μου σε βαθμό επικίνδυνο… Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι αν ο εγωισμός μου είναι υπέρμετρος, κι άλλες πάλι φορές βρίσκω τους άλλους πολύ πιο εγωιστές, και τότε με πιάνουν λυγμοί περηφάνειας για τον εαυτό μου, που αξίζει τόσα πολλά, κι όμως έχει βρει ως τώρα τόσο λίγα στον έρωτα… Όμως τί είναι, τελικά, ο έρωτας; Ένα τόσο δα κομματάκι μέσα στα πολλά της ζωής μας… Καταρρίφθηκε πια ο μύθος του για μένα, γι’ αυτό και είμαι απογοητευμένη τόσο…

Μόνο έτσι θ’ αποκτήσω την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά που μου χρειάζονται για να ζω έντονα και απερίσπαστα το παρόν, ένα παρόν που κανείς δεν ξέρει τί υπόσχεται… Το μέλλον είναι για όλους αόρατο, κι ο χρόνος μια ανυπολόγιστη δύναμη είτε προς όφελος, είτε προς βλάβη μας… Δεν έχουμε παρά να… να μην τον αφήσουμε ανεκμετάλλευτο…

Χθες είμαστε στην Pizza di Spagna κι εγώ ήρεμη και επιφανειακά ευτυχισμένη… Είμαι εκ φύσεως, όμως, μιαν… αιώνια αναζητήτρια… Και τώρα πάλι νιώθω αυτός ο δεσμός να με πνίγει… Τί με κρατά άραγε; Η ακόλουθη, παρατεταμένη μοναξιά… Και ειδικά στα Τρίκαλα, έχω τόσο λίγες γνωριμίες… Και η Βασουλίνα μου ανυπομονεί ν’ απαλλαγεί απ’ αυτή τη στενή πόλη… Κι όμως, κι όμως είναι θέμα χρόνου να φτάσω στα άκρα… Τί λόγους έχω να δένομαι μ’ αυτόν τον άνθρωπο; Έχω μάλλον λόγους για το αντίθετο… Μηδαμινή κοινότητα ενδιαφερόντων κι εγώ νιώθω αδικημένη… Ποτέ δεν ήταν αυτό που μ’ όλη μου την καρδιά ζητούσα… Κι όμως αναζητώ την τρυφερότητά του. Έχω αρχίσει να τον συνηθίζω. Θα προσπαθήσω όμως ν’ αποδείξω ότι η δύναμη της συνήθειας είναι μικρότερη απ’ τη δύναμη της προσδοκίας, της ελπίδας, της πάλης, της αναζήτησης…

Ίσως νιώθω έτσι παράξενα, γιατί κατά τη διάρκεια του έρωτα δεν μου ψιθυρίζει γλυκόλογα, δεν μου ’χει πει ακόμη εκείνο το βαρύγδουπο «σ’ αγαπώ»… Όμως τί σημασία μπορούν να έχουν τα λόγια του αέρα, όταν μιλούν οι πράξεις; Όταν το σ’ αγαπώ αντικατοπτρίζεται στα εκφραστικά του μάτια, κι όταν η αφοσίωση είναι κρυμμένη στην πάντα ανοιχτή αγκαλιά του; Ναι, όλα αυτά είναι πολύ σωστά, όμως όπως λέει και η αδελφούλα μου, είμαι άνθρωπος που έχει ανάγκη τα ωραία λόγια, όσο κούφια κι αν είναι πολλές φορές. Χωρίς αυτά νιώθω κάτι να μου λείπει…

Ο «πανδαμάτωρ» χρόνος θα δείξει… Αυτός είναι η μεγάλη μας έκπληξη… Η μεγάλη μας ελπίδα… Ο φύλακας των προσδοκιών μας…

Και φτάνοντας στο πατρικό μου σπίτι μια παράξενη, αλλόκοτη παλινδρόμηση, ένα συναισθηματικό λιποψύχισμα, μια, ένα φοβερό ξάφνιασμα, ίσως απ’ την απότομη αλλαγή περιβάλλοντος… Ναι, ήρθα απ’ την ξεγνοιασιά, την ηρεμία, στην ταραγμένη, φορτισμένη ατμόσφαιρα του σπιτιού μου, συγκρούσεις ανάμεσα στους γονείς μου και η αιτία ευτελής: οι μάστοροι και οι λωποδυτιές τους. Ίσως όμως και βαθύτερη: η ανομοιότητα των χαρακτήρων τους… Παλιά αυτή η ιστορία και κάθε φορά που την αναλογίζομαι με απογοητεύει στιγμιαία… μόνο όμως στιγμιαία, γιατί και τα θετικά αυτής της ένωσης δεν ήταν και λίγα: οι καρποί της: εγώ και η Βασουλίνα μου. Άξιζε μόνο και μόνο γι’ αυτά!..

Επιτέλους, η παλιά μου επιθυμία πραγματοποιήθηκε χθες: Χθες ξορκίστηκαν τα φαντάσματα του παρελθόντος που πλανιόνταν στους δρόμους και στα γνώριμα Τρικαλινά μέρη. Για μένα σημασία έχει πια η τωρινή μου αγάπη. Όλα τ’ άλλα σκιές που σβήνονται στο φως της…

Αυτό που πάντα ονειρευόμουνα: μια σχέση μόνιμη, τρυφερή, ομαλή, μια σχέση δημιουργική για μένα και γι’ αυτόν. Όχι όπως οι προηγούμενες που τις έπνιξε ο πόνος, αλλά μια σχέση που ξέρει να ξεπερνά τον πόνο και να μετουσιώνει σε γνώση, πηγή δημιουργίας, χαρά της ζωής. Γνώση του εαυτού μου και του άλλου, γνώση της αληθινής αγάπης που τόσο έχουμε ανάγκη…

Κι όμως… πόσο καθοριστικές είναι οι επιλογές μας για τη ζωή μας… Προσπαθούμε συνήθως ν’ αποφύγουμε την ευθύνη των πράξεών μας ρίχνοντας τα πάντα στην τύχη και τις συμπτώσεις… Η βαρύτητα των επιλογών μας και το απρόβλεπτο στη ζωή μας είναι και η τραγικότητά μας, η μοιραία μας αντιφατικότητα…

Τώρα ήρθε στο νου μου η θάλασσα, ένα βαθύ γαλάζιο ανάμεσα στα πεύκα…

Το χθεσινό βράδυ νιώθω να μας έδεσε ακόμη πιο πολύ… Έρωτας ανάμεσα στη λύπη και στη χαρά, ο έρωτας που ενώνει τη λύπη με τη χαρά, που είναι η ίδια η δύναμη της ζωής… Ποτέ δεν άγγιξα, με την κατά τ’ άλλα καλπάζουσα φαντασία μου, το βάθος του συναισθήματος του έρωτα… Τώρα μόνο, πάνω στην εμπειρία μου, βυθίζομαι, κι όλο βυθίζομαι στο απύθμενο βάθος του… Αυτό το βάθος που βαθαίνει, πλουτίζει παράλληλα την ευαισθησία μου, διευρύνει την αισθαντικότητά μου, δίνει νόημα στη ζωή μου… Με πλημμυρίζει γλυκιά χαρά…

Πριν ένα λεπτό, τα συναισθήματά μου ήταν μπερδεμένα, ένα σκέτο πολύχρωμο κουβάρι, σχετικά με τα πάντα, με τη μουσική, τους ξένους και τους έλληνες και πάντα να έρχεται η μοιραία διάζευξη-σύζευξη: δικό μας και ξένο κ.τ.λ., ύστερα ο δεσμός μου, η αφόρητη τεμπελιά μου λόγω της φοβερής ζέστης κ.τ.λ., κ.τ.λ… Σκέφτομαι πως είναι μερικά πράγματα που είναι αδύνατον να τα’ αποτυπώσεις σ’ ένα απλό χαρτί, είναι αδύνατο να τα περικλείσεις σε ξεκάθαρα διατυπωμένα νοήματα, τελικά είναι αδύνατο να τα αιχμαλωτίσεις, και στροβιλίζοντας στιγμιαία σα φευγαλέες, ακαθόριστες σκέψεις, σα σκόνη στον άνεμο του μυαλού σου… Είναι όμορφη και οδυνηρή αυτή η ελευθερία του Θεού, του ξένου και του ελληνικού, του έρωτα, των ανθρώπινων σχέσεων ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, του φυσικού κόσμου με τις ομορφιές του… Ευτυχώς που η αίσθησή της διαρκεί τόσο λίγο…

Είμαι άνθρωπος απλός, άνθρωπος των συναισθημάτων, των συγκινήσεων, μιας εσωτερικής ζωής που εύκολα μπορούν να την κοινωνούν οι όμοιοί μου απλοί άνθρωποι, οι καλοπροαίρετοι και ήρεμοι. Η κοινή καθημερινότητα, η απλότητα με ενώνει τόσο με τους ανθρώπους… Μισώ τους πνευματισμούς, τους σατανισμούς, τους αποκρυφισμούς. Θα ήθελα να παραμείνουν για μένα πάντα απρόσιτα και απλησίαστα, μακρινά και άσχετα, να μην επηρεάσουν ποτέ τη ζωή μου… Δεν ξέρω αρχικά αν υπάρχουν. Κι όμως πρέπει να υπάρχουν, όπως υπάρχει κι ο Θεός, οι δύο αντίθετες δυνάμεις του Καλού και του Κακού… Πάντα αυτός ο «δυσκολονόητος» και απλοϊκός δυισμός. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να ενταχθώ σ’ αυτό το σχήμα, πάντα αγαπούσα τη μεσότητα, τους συνδυασμούς, τη σύνθεση, πάντα βασιζόμουν στο συναίσθημα και τη λογική…

Αυτή η κοινή αίσθηση της απώλειας, της έλλειψης, μας φέρνει πιο κοντά, μας ενώνει άρρηκτα…

Μια αίσθηση ελευθερίας και κυριαρχίας με πλημμύριζε καθώς τρέχαμε, και το βράδυ, τ’ άστρα, τα σύννεφα, το φεγγάρι, τα δέντρα, μας ακολουθούσαν κι αυτά… Η φύση ταξίδευε μαζί με τη χαρά μας…

Είμαστε τόσο ευτυχισμένοι… «τόσο νέοι, τόσο αγνοί».. Ας διαρκούσε η ευτυχία μας για πάντα… Ποιός όμως ξέρει; Μόνο ο καιρός… που κυλά σαν το νερό στο ρυάκι…

Χθες, στο Φρούριο… Το φεγγάρι, έλαμπε ασημί στο σκοτεινό ουρανό και μαζί με τα φώτα γέμιζε με σκιές και ανταύγειες τα φυλλώματα των δέντρων… Κι εμείς έχοντας γύρω μας όλα αυτά τα θαυμάσια, καθόμασταν στο γωνιακό τραπεζάκι, κοντά στη σκάλα, και τ’ αγναντεύαμε συζητώντας… Ο κόσμος γύρω μας πήγαινε και ερχόταν, όλα ήταν χαρούμενα, κι εμείς, προπαντός, ευτυχισμένοι…

Χθες, στο Λυκαβητό, το ίδιο υπέροχα!.. Ένα κέντρο πάνω στο λόφο και στα πόδια μας ν’ απλώνονται τα Τρίκαλα φωτισμένα, με χίλια δυο νυχτερινά φωτάκια, επίπεδα, απλωμένα σ’ έναν κάμπο τριγυρισμένο από βουνά… Κλειστή κοινωνία η Τρικαλινή, και στην κυριολεξία και στη μεταφορά, όπως κάθε επαρχία… Όμως δύσκολο να τ’ αλλάξεις, έχουν πολλές φυσικές ομορφιές άγνωστές μου ως πριν καιρό, όχι πολύ…

Αγάπη που σε λέγαν μόνωση, περισυλλογή κι ελπίδα, αγάπη που σε λένε όλα αυτά μαζί και ανθρωπισμό και βαθιές, ειλικρινείς σχέσεις… Αυτή είναι η αγάπη, η αγάπη που βρίσκεται στη γη μας, κι όχι σ’ άγνωστους ουρανούς, απρόσιτους, μακρινούς και αφηρημένους… Είμαι ευτυχισμένη που ζω στο παρόν μια, τέτοια, εφικτή αγάπη… Και τώρα η πόλη μου μου χαμογελά φιλικά, δεν μου είναι ξένη, όπως πρώτα, πικρή κι άνοστη…

Που να βρω τη δύναμη να γράψω; Θα κάνω όμως μιαν ύστατη προσπάθεια μήπως και ηρεμήσω με το γράψιμο. Είναι πια η τελευταία μου διέξοδος στα μπερδεμένα σαν κουβάρι συναισθήματά μου… σκέτο κουβάρι κι οι σκέψεις μου που προσπαθώ με αγωνία από χθες να βάλω σε τάξη, σε λογική αλληλουχία.

Νιώθω τον εαυτό μου αδύναμο, σκέτο ράκος, ένα ψυχικό ναυάγιο μετά απ’ όσα συνέβησαν χθες… Τα λόγια είναι τόσο ανήμπορα να δώσουν το μέγεθος της λύπης και της απογοήτευσης που ένιωθα χθες βράδυ… Ήταν ένα απ’ τα πιο δύσκολα βράδια της ως τώρα ζωής μου… Παρακαλούσε ιδρωμένη η ψυχή μου το χρόνο να περάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται, μα τα λεπτά μου φαινόντουσαν αιώνες κι ανυπομονούσα μέχρι θανάτου να σε δω.

Επιτέλους, η πολύπλοκη χθεσινή κατάσταση ξεδιαλύθηκε, οι κακίες σκορπίστηκαν σαν καπνός κι έμεινε το γλυκό φως ενός φαναριού ανάμεσα στα φυλλώματα μιας ακακίας να μας φωτίζει γλυκά στο Τουριστικό Περίπτερο… Σύμβολο επανένωσης και ηρεμίας.



Δεν υπάρχουν σχόλια »

Χωρίς σχόλια ακόμα.

RSS κανάλι για τα σχόλια του άρθρου.

Αφήστε μια απάντηση