Στους βάλτους της Λέρνας ζούσε ένα φοβερό τέρας, η Λερναία Ύδρα. Το σώμα της ήταν τεράστιο και φιδίσιο, και από τον λαιμό της ξεπηδούσαν πολλά κεφάλια. Η ανάσα της ήταν δηλητηριώδης και όποιος πλησίαζε πέθαινε. Οι άνθρωποι της περιοχής ζούσαν με φόβο, γιατί το τέρας κατέστρεφε τα πάντα στο πέρασμά του.

Ο βασιλιάς Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή να σκοτώσει την Ύδρα, πιστεύοντας πως αυτός ο άθλος θα ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί. Ο Ηρακλής πήγε στη Λέρνη μαζί με τον ανιψιό του, τον Ιόλαο. Για να αναγκάσει το τέρας να βγει από τη φωλιά του, έριξε φλεγόμενα βέλη μέσα στο άντρο του.

Μόλις η Ύδρα ξεπρόβαλε, άρχισε η φοβερή μάχη. Ο Ηρακλής έκοβε ένα ένα τα κεφάλια της, όμως κάθε φορά που έκοβε ένα, δύο καινούργια φύτρωναν στη θέση του. Όσο περισσότερο πολεμούσε, τόσο πιο δυνατή γινόταν η Ύδρα.

Τότε ο Ιόλαος βρήκε τη λύση. Κάθε φορά που ο Ηρακλής έκοβε ένα κεφάλι, εκείνος καυτηρίαζε τον λαιμό με έναν αναμμένο δαυλό, ώστε να μη φυτρώσει άλλο. Έτσι, σιγά σιγά, τα κεφάλια της Ύδρας λιγόστεψαν.

Έμενε μόνο το αθάνατο κεφάλι. Ο Ηρακλής το έκοψε με όλη του τη δύναμη και το έθαψε βαθιά στη γη, κάτω από έναν τεράστιο βράχο, για να μη μπορέσει ποτέ να ξαναβγεί.

Η Ύδρα είχε πια νικηθεί. Ο Ηρακλής βούτηξε τα βέλη του στο δηλητηριώδες αίμα της, κάνοντάς τα πανίσχυρα, και έφυγε από τη Λέρνη. Όμως ο Ευρυσθέας δεν αναγνώρισε τον άθλο, λέγοντας πως ο Ηρακλής είχε δεχτεί βοήθεια.

Κι έτσι, ο μύθος λέει πως η νίκη αυτή δεν ήταν μόνο θέμα δύναμης, αλλά και εξυπνάδας και συνεργασίας.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ