Με αφορμή την Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής βίας και του εκφοβισμού, στο νηπιαγωγείο μας είχαμε την ευκαιρία να ενώσουμε όλα όσα έχουμε δουλέψει από την αρχή της σχολικής χρονιάς και να δώσουμε ακόμα πιο βαθύ νόημα στις εμπειρίες των παιδιών μας.
Ξεκινώντας τη χρονιά, γνωρίσαμε καλύτερα τον εαυτό μας. Μιλήσαμε για τα χαρακτηριστικά μας, τα συναισθήματά μας, τα ταλέντα και τα ενδιαφέροντά μας. Κάθε παιδί είχε τη δυνατότητα να εκφραστεί, να μοιραστεί και να νιώσει περήφανο για αυτό που είναι. Έτσι, σιγά σιγά χτίσαμε την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθησή μας, κατανοώντας πως ο καθένας μας είναι μοναδικός και πολύτιμος.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, αναδείχθηκε φυσικά η έννοια της διαφορετικότητας. Συζητήσαμε για το πόσο όμορφο είναι να μην είμαστε όλοι ίδιοι, να έχουμε διαφορετικές ικανότητες, συνήθειες και τρόπους σκέψης. Η θεματική αυτή συνδέθηκε με την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό. Καταλάβαμε πως όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε, να στηρίξουμε και να συμπεριλάβουμε τον άλλον, χωρίς διακρίσεις.
Παράλληλα, προσεγγίσαμε με ευαισθησία θέματα όπως ο πόλεμος και οι πρόσφυγες. Μέσα από ιστορίες, εικόνες και συζήτηση, τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με την έννοια της απώλειας, της αλλαγής και της ανάγκης για ασφάλεια. Μιλήσαμε για το πόσο σημαντικό είναι να δείχνουμε κατανόηση, να ανοίγουμε την αγκαλιά μας και να θυμόμαστε πως όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα: να ζουν με ειρήνη, να πηγαίνουν σχολείο, να έχουν φίλους και να νιώθουν αγάπη.
Όλες αυτές οι εμπειρίες κορυφώθηκαν με αφορμή τη συζήτηση για τον σχολικό εκφοβισμό. Τα παιδιά κατάλαβαν πως τα λόγια και οι πράξεις μας έχουν δύναμη: μπορούν είτε να πληγώσουν είτε να κάνουν κάποιον να χαμογελάσει. Μέσα από βιωματικές δραστηριότητες, παιχνίδια ρόλων και συνεργατικά παιχνίδια, εξασκηθήκαμε στο να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα του άλλου, να ζητάμε συγγνώμη, να βοηθάμε και να υπερασπιζόμαστε το σωστό.
Δημιουργήσαμε όλοι μαζί «κανόνες φιλίας», ζωγραφίσαμε τα δικά μας μηνύματα κατά του εκφοβισμού και μάθαμε πως το να είμαστε καλοί φίλοι σημαίνει να ακούμε, να σεβόμαστε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Δώσαμε χώρο στη συζήτηση, στην αποδοχή και στη συνεργασία, ενισχύοντας το αίσθημα του «ανήκειν» μέσα στην ομάδα.
Στόχος μας είναι ένα σχολείο ανοιχτό, ζεστό και ασφαλές για όλους. Ένα σχολείο όπου κάθε παιδί έχει φωνή, όπου η διαφορετικότητα γιορτάζεται και όπου η καλοσύνη, η ενσυναίσθηση και ο σεβασμός αποτελούν καθημερινή στάση ζωής.
Γιατί όταν τα παιδιά μαθαίνουν να αγαπούν και να αποδέχονται, μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τον κόσμο.
Από τη μία, οι εικόνες βίας που μας στεναχωρούν και μας απομακρύνουν.
Από την άλλη, οι εικόνες φιλίας, η δύναμη της αγκαλιάς, του παιχνιδιού και της συνεργασίας.
Σπάμε τη Σιωπή! Μιλάμε για τη Βία & Λέμε “ΟΧΙ”.
2. Λεκτική Βία: Βρισιές, απειλές, εξευτελισμός, υποτιμητικά σχόλια.
3. Ψυχολογική/Συναισθηματική Βία: Κοινωνικός αποκλεισμός, διάδοση φημών, χειραγώγηση, “ψυχρή” συμπεριφορά.
4. Διαδικτυακή Βία: Απειλητικά μηνύματα, κοινοποίηση προσωπικών φωτογραφιών κ.λ.π..
Πληγωμένη – τσαλακωμένη καρδιά!!!
Η δύναμη των λέξεων:Πριν μιλήσουμε, πρέπει να σκεφτόμαστε αν αυτό που θα πούμε θα πληγώσει την καρδούλα και την ψυχούλα του άλλου.
Ακόμα κι αν ζητήσουμε «συγγνώμη» και ισιώσουμε το χαρτί, οι τσακίσεις (τα σημάδια στην ψυχή) είναι ακόμα εκεί.
Η αξία της πρόληψης: Είναι πολύ πιο εύκολο να προστατέψουμε μια καρδιά παρά να προσπαθήσουμε να τη «σιδερώσουμε» αφού πληγωθεί.
Φοράμαι τα μαρτάκια της ΦΙΛΙΑΣ και όχι της ΒΙΑΣ!
Τι κάνουν οι καλοί φίλοι;
Οι καλοί φίλοι: βοηθάνε, νοιάζονται, αγκαλιάζονται, μοιράζονται, παίζουν μαζί, αγαπάνε, ακούνε!!!
Διαβάσαμε το παραμύθια: “Τα μπαλόνια της φιλίας” και “η Μόνα Λίζα σε καινούργιο σχολείο”.
Παρακολουθήσαμε το βιντεο που έκαναν τα παιδιά της Πέμπτης Τάξης του 56ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, για να μάθουμε τι είναι ο σχολικός εκφοβισμός από τη “Χρωματιστή τάξη” και την ιστορία του Όλιβερ Μπάτον που πολλά παιδιά στο σχολείο
“Ο Μυτόγκας”,




















