Ανοίγουν τα παράθυρα
Κι όσοι μένουν χαιρετούν αυτούς που φεύγουν
και φεύγουν όλοι.
Γέμισαν οι πόλεις τύμπανα και σημαίες.
Ορθή η αυγή σημαιοστολίζει τα όνειρά μας.
Κι η Ελλάδα λάμπει μες τα φώτα των ονείρων μας.
Ο ήλιος πλυμένος 
με το καθάριο πρόσωπο στραμμένο στον άνθρωπο,
χαιρετάει τους δρόμους που τραβούν στη μάχη.
Αυτοκίνητα περνούν γεμάτα πλήθος.
Αποχαιρετιούνται στις πόρτες και γελάνε.
Ύστερα ακούγονται τ’ άρβυλα στην άσφαλτο,
το μεγάλο  τραγούδι των αντρίκιων βημάτων
που μακραίνει και σβήνει στο βάθος του δρόμου , 
ως το βραδινό σταθμό με τα χαμηλωμένα φώτα. 
Εκεί τα τρένα περιμένουνε
σφυρίζουν για λίγο έξω από την πόλη, 
ακούγονται οι αποχαιρετιστήριοι πυροβολισμοί 
κι ύστερα όλα σωπαίνουν και περιμένουν. 
Διαβάζουμε τα τελευταία παραρτήματα: 
ΝΙΚΟΥΜΕ. ΝΙΚΟΥΜΕ.
ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΑΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ!
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
ΜΙΑ ΜΕΡΑ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

   Αθήνα, Νοέμβριος 1940, Γιάννης Ρίτσος