της Μπρούσκου Λυδίας

Ένα θέμα που διαρκώς επανέρχεται στα δελτία ειδήσεων και απασχολεί την κοινή γνώμη είναι ο σχολικός εκφοβισμός. Ταυτόχρονα στα ίδια τα σχολεία αναλαμβάνονται συνεχώς πρωτοβουλίες για την διαφώτιση των μαθητών και την αντιμετώπιση του φαινομένου. Για να λυθεί όμως ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να «χτυπηθεί» η αιτία του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτή θα πρέπει να αναζητηθεί και έξω από  το σχολείο, στην κοινωνία.

Μια κοινωνία που αφήνει περιθώρια στη βία, λεκτική και σωματική, δεν δικαιούται να απορεί για την κακοποίηση, κάθε μορφής, παιδιών από παιδιά. Οφείλει να αντιδράσει  αποτελεσματικά και να εξαλείψει τις συνθήκες που δημιουργούν παιδιά και εφήβους- θύτες.

Τα παιδιά-θύματα χρειάζονται ασφαλώς βοήθεια. Τα παιδιά που στοχοποιούν τους συνομήλικούς τους και ασκούν βία χρειάζονται επίσης βοήθεια. Όλες οι έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά-θύτες εν τέλει αποτελούν και αυτά θύματα άλλων παραγόντων. Οι πληροφορίες που παίρνει το παιδί από το άμεσο περιβάλλον του διαμορφώνουν και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τη σχέση του με τους άλλους. Αν ένας γονιός ασκεί βία στο παιδί του, το πιθανότερο  είναι το παιδί να θεωρήσει  τη βία ως φυσική κατάσταση  και  να συμπεριφέρεται  επιθετικά. Αν η οικογένεια δεν θέτει όρια, το παιδί  θα δυσκολευτεί να τα θέσει μόνο του. Αν πάλι  ένα παιδί δεν έχει την προσοχή και φροντίδα που χρειάζεται, πιθανώς να αναπτύξει μια προβληματική προσωπικότητα με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Η έλλειψη αυτοεκτίμησης δεν είναι δύσκολο να το οδηγήσει σε προσπάθεια  υποβιβασμού άλλων παιδιών που για κάποιο λόγο αποτελούν εύκολο στόχο.

Ένα ανήλικο παιδί ‘’βγαίνει στην κοινωνία’’ έχοντας αφομοιώσει πρότυπα και στερεότυπα και υιοθετώντας  συμπεριφορές που γνωρίζει . Ουσιαστικά, τα παιδιά που ασκούν bullying  δεν είναι παρά “παπαγάλοι” των ενηλίκων και των προτύπων που τους προβάλλουν. Η κοινωνία των ενηλίκων, λοιπόν,  έχει ευθύνη για τα μηνύματα που στέλνει στα νέα παιδιά. Ποιος θα ζητήσει ευθύνες;  Γιατί, αναμφίβολα, υπάρχουν…