της Κλαπανάρα Κωνσταντίνας
Η μετανάστευση και η προσφυγιά είναι φαινόμενα που συναντάμε συχνά τα τελευταία χρόνια. Μία από τις κυριότερες αιτίες είναι ο πόλεμος που, δυστυχώς, βιώνουν πολλές χώρες αυτή τη περίοδο. Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τις χώρες τους μόνο γι αυτόν τον λόγο . Η οικονομική δυσπραγία οδηγεί πολλά άτομα να καταφύγουν σε χώρες που έχουν καλύτερη οικονομική κατάσταση.
Ένα από τα θέματα που απασχολούν τους ανθρώπους μετά την εγκατάστασή τους στη νέα χώρα είναι η προσαρμογή τους εκεί. Ιδιαίτερα οι γονείς έχουν μεγάλη ανησυχία για την μόρφωση των παιδιών τους. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας, μπορεί να χάσουν ευκαιρίες μόρφωσης, μελλοντικής καριέρας και εξέλιξης στη ζωή τους. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι ενώ διδάσκονταν στην πατρίδα τους όλα ή τα περισσότερα μαθήματα στη μητρική τους γλώσσα, καλούνται να συνεχίσουν το σχολείο με μία διαφορετική. Φυσικά, όπως είναι προφανές, θα χρειαστεί αρκετός χρόνος μέχρι ο μαθητής να φτάσει σε επίπεδο να μπορεί να συνεχίσει από εκεί που είχε μείνει .
Επιπλέον, δεν είναι η μόρφωση το μόνο που μπορεί να απασχολεί ένα παιδί. Άλλο ένα θέμα είναι οι φιλίες με τα παιδιά στο σχολείο. Δεν είναι σε όλους εύκολο να κάνουν φιλίες με νέα άτομα, ειδικά στα παιδιά των μεταναστών και των προσφύγων. Δεν τους αντιμετωπίζουν όλοι με τον ίδιο τρόπο . Υπάρχουν αρκετοί συμμαθητές τους που βγάζουν μια βίαιη συμπεριφορά προς αυτούς. Βέβαια, δε συμβαίνει με όλους το ίδιο. Πολλοί προσπαθούν καθημερινά να σταματήσουν με διάφορους τρόπους τη ρατσιστική συμπεριφορά, αν και είναι πολύ δύσκολο όχι μόνο για τα θύματα αλλά και για αυτούς που τους συμπαρίστανται.
Παρόλα αυτά, δεν υπάρχουν μόνο αρνητικά φαινόμενα. Για παράδειγμα, ένας μετανάστης στη «νέα πατρίδα» έχει την ευκαιρία να κάνει νέους φίλους και να γίνει πιο κοινωνικός. Έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει νέα πράγματα, όπως τα έθιμα της χώρας που τον φιλοξενεί, καθώς κάθε λαός έχει διαφορετικά έθιμα από έναν άλλο και αυτό τον κάνει ξεχωριστό.
Ένα άλλο θέμα που προκύπτει είναι, κάποιες φορές, η πολιτισμική σύγκριση μεταξύ των γηγενών και των μεταναστών ή προσφύγων. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι αυτοί μόνο λόγω της ιστορίας και του πολιτισμού τους, όπως υποστηρίζουν, δικαιούνται να μένουν σε αυτή τη χώρα ή να κρατούν τη σημαία της, επειδή προέρχονται από αυτή. Μάλιστα, ένα ποσοστό των ανθρώπων υποστηρίζει ότι οι μετανάστες δεν έχουν θέση στην χώρα τους . Με την πάροδο των χρόνων αυξάνεται η εγωιστική συμπεριφορά των ανθρώπων . Όμως φταίνε ολοκληρωτικά αυτοί γι αυτό το θέμα ; Η απάντηση είναι όχι . Ζούμε στην εποχή που επηρεαζόμαστε εύκολα από τους άλλους. Πόσες φορές έχετε αναρωτηθεί αν η μπλούζα που θα βάλετε θα αρέσει στους άλλους; Οι γνώμες των άλλων μάς επηρεάζουν σε πολλούς τομείς. Κάτι άλλο που ελάχιστα άτομα το κάνουν είναι να βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του ατόμου που μεταναστεύει σε μία άλλη χώρα. Αυτό δηλαδή που ονομάζουμε ενσυναίσθηση. Πιστεύουν, αλήθεια, κάποιοι ότι ένα άτομο πήγε σε μία νέα χώρα, άλλαξε όλη του τη ζωή , έκανε τόσο κόπο για να προσαρμοστεί, επειδή δεν είχε κάτι άλλο να κάνει; Αν μπορούσε να τα αποφύγει όλα αυτά θα το έκανε, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί . Δεν έχει το δικαίωμα κανένας να αποκαλέσει κανένα συνάνθρωπό του «κατώτερο», επειδή θέλησε να ζήσει ένα καλύτερο αύριο . Αντίθετα, μπορεί και πρέπει να αποκαλεί τους άλλους ανθρώπους απ’ όπου κι αν προέρχονται «αδέρφια» και να τους θαυμάζει επειδή είχαν το κουράγιο να αγωνιστούν για να μπορούν να έχουν την ελευθερία τους.
Το να αλλάξει κάποιος χώρα δεν είναι ό,τι πιο εύκολο , σε όποια ηλικία και να βρίσκεται, αλλά αυτό δεν κατατάσσει αυτόματα κάποιους ανθρώπους σε κατηγορίες, «κατώτερων» «ξένων» ή «παρείσακτων». Από όποια χώρα και να κατάγεσαι είσαι σημαντικός και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει το αντίθετο.