Της Βήτα Αχιλλείας

                                                                                                                                                 Δευτέρα 14/03/2022

                                                                                                                                                 Σπίτι μου

 Αγαπητή μυστικούλα,

Σου γράφω γιατί σήμερα έβαλα ‘’μυαλό’’ και πήρα νέες αποφάσεις! Μετά από πολλές προσπάθειες που έκανε η μητέρα μου, της είπα όλη την  αλήθεια για όλα αυτά που ζούσα εδώ και τρία ολόκληρα χρόνια.

Το είχα ανάγκη! Έπρεπε επιτέλους να μιλήσω σε κάποιον! Στην αρχή φοβόμουν, με είχαν τρομοκρατήσει αρκετά. Είχαν φτάσει σε σημείο να μου λένε πως αν τυχόν μιλήσω, θα μου χτυπήσουν τη μικρή μου αδερφή!

Φοβόμουν! Δεν ήθελα να γίνει κάτι κακό στην αδερφή μου και σε αυτό να ευθύνομαι εγώ. Η μαμά μου κατά διαστήματα άρχιζε να καταλαβαίνει ότι κάτι κακό συμβαίνει με εμένα και είχε υποψιαστεί το γεγονός. Χτες το πρωί ήθελε να μιλήσουμε. Με καθησύχασε και μου είπε ότι αν δεν ξέρει τι πραγματικά γίνεται πως θα γινόταν να με βοηθήσει;

Την εμπιστεύτηκα! Τότε σκέφτηκα και τοποθέτησα τα πράγματα στη θέση τους: «Ή την μαμά ή τις άλλες!».  Κατάλαβα τελικά  ότι η μητέρα μου είναι αυτή που μ’ αγαπάει πιο πολύ και θέλει το καλό μου. Της μίλησα, άνοιξα την καρδιά μου και της τα είπα. Μου είπε πως με καταλαβαίνει γιατί και αυτή είχε περάσει κάτι παρόμοιο. Επίσης μου είπε ότι πήρα τη σωστή απόφαση, διότι είναι η μητέρα μου και πάντα θα θέλει το καλό μου! Μετά μου είπε πως αν δεν το κρατούσα τόσο καιρό μυστικό τότε όλο αυτό θα είχε τελειώσει νωρίτερα.

«Θα το κανονίσω εγώ» μου είπε. Τότε της μίλησα με όλο το θάρρος έτσι όπως μου είχε πει να κάνω από εδώ και πέρα και της είπα ότι αυτό το πρόβλημα θέλω να το λύσω εγώ, γιατί εμένα αφορά και επιπλέον είναι και ένας τρόπος για να δείξω και τον νέο μου εαυτό αλλά και ένας τρόπος για να δείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω και μόνη μου χωρίς καμία βοήθεια!

Σήμερα το πρωί όντως όταν πήγα στο σχολείο, μίλησα σε αυτές τις κοπέλες με τόσο θάρρος όσο δεν έχω μιλήσει ποτέ στη ζωή μου. Τις εξήγησα πως είμαι και εγώ άνθρωπος και πως όπως ούτε και σε αυτές θα άρεσε να τις κοροϊδεύουν και να τις χτυπάνε, έτσι δεν άρεσε και σε μένα. Έδειξαν ότι το κατάλαβαν και μου ζήτησαν συγνώμη. Τον πρώτο καιρό δεν τις πίστευα και απλώς τις είπα ευχαριστώ. Με το πέρασμα του χρόνου όμως είχα συνειδητοποιήσει πως όντως το εννοούσαν και μου έλεγαν για πρώτη φορά την αλήθεια.

Από τη μέρα που αυτό το μεγάλο χρονικά πρόβλημα λύθηκε νιώθω σαν ένα μεγάλο βάρος να έφυγε από πάνω μου. Μαζί όμως με αυτό το βάρος έφυγε και η λύπη, το άγχος και ο φόβος. Ήρθαν χαρές, όμορφες στιγμές και γέλια που είχα τόσα χρόνια να ζήσω!

 

                                                                                                                                                          Η Δική σου,

                                                                                                                                                           Αχιλλεία.