Η ΦΟΝΙΣΣΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

0

Συγγραφέας: 7ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΕΡΚΥΡΑΣ | Κατηγορία ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ | , στις 12-07-2018

Εργασία των μαθητών του Γ1 Κωνταντίνου Κουτσούκη, Ελευθερίας Διαμάντη, Ελιέτας Ανδριώτη, Βάλιας Γκούβα

Συμβολή Κωνσταντίνου Κουτσούκη

Περίληψη
Το βιβλίο Φόνισσα αφηγείται την ιστορία της Φραγκογιαννούς, μιας ηλικιωμένης γυναίκας η οποία πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια. Ένα βράδυ ενώ κάθονταν και πρόσεχε το νεογέννητο κοριτσάκι της κόρης της αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία έρχονταν στο μυαλό της. Άρχισε να θυμάται τα βάσανα που πέρασε σαν παιδί και την μητέρα της την οποία κυνηγούσαν με την κατηγορία ότι είναι μάγισσα. Μετά θυμήθηκε όταν οι γονείς της την πάντρεψαν από τα δεκαπέντε. Επίσης άρχισε να θυμάται την προίκα την οποία οι γονείς της έδωσαν στην οικογένεια του γαμπρού και τις κακές συνθήκες στις οποίες ζούσε. Τα επόμενα βράδια άρχισε να θυμάται τα παιδιά όταν ήταν ποίο μικρά σε ηλικία και τα κατορθώματα ενός από τους γιούς της τον οποίο κυνηγούσε η χωροφυλακή. Μετά από τόσες αναμνήσεις το μυαλό της άρχισε να θολώνει και άρχισε να θεωρεί ότι κανένα κορίτσι στον κόσμο δεν πρέπει να περάσει αυτά που πέρασε κι εκείνη. Έτσι αποφασίζει να πνίξει το εγγόνι της. Ο θάνατος του παιδιού από τον γιατρό θεωρείτε φυσιολογικός. Η Φραγκογιαννού αρχικά νιώθει τύψεις αλλά μετά θεωρεί ότι έσωσε το εγγόνι της από την δυστυχία. Για να σκεφτεί τι είχε κάνει πηγαίνει να απομονωθεί σε ένα ερημοκλήσι. Μετά από αρκετό καιρό που ξανά επιστρέφει στο χωριό της αρχίζει ξανά τις δολοφονίες. Βρίσκει τρία μικρά κορίτσια και τα σπρώχνει μέσα σε ένα πηγάδι. Αυτή την φορά όμως κάτι είχε αλλάξει μέσα της. Δεν ένοιωθε καθόλου τύψεις. Θεωρεί πια τον εαυτό της σωτήρα αυτών των μικρών κοριτσιών. Όταν οι γονείς του ενός από των δυο κοριτσιών καταφθάνουν στο πηγάδι η Φραγκογιαννού κάνει πως πάει να το βοηθήσει και έτσι γλιτώνει τις κατηγορίες ότι αυτή το έπνιξε. Μετά από λίγο καιρό όμως βρίσκεται δίπλα σε ένα κοριτσάκι το οποίο πνίγονταν μέσα σε ένα πηγάδι και χωρίς να το έχει πνίξει η ίδια κατηγορείται για τον θάνατό της. Έτσι ξεκινά ένα ανθρωποκυνηγητό για την σύλληψη της Φραγκογιαννούς. Το τέλος όμως της Φραγκογιαννούς θα το αναλάμβανε η φύση. Ενώ η Φραγκογιαννού προσπαθούσε να περάσει από ένα πέρασμα κοντά σε μια ακτή η παλίρροια έκανε την εμφάνιση της και με αυτόν τον τρόπο πνίγηκε.

Ενοχές, Συνείδηση, Τύψεις
Σε όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι με προσωπικό συμφέρον οι ίδιοι βλάπτουν άλλους ανθρώπους. Εμείς τους αποκαλούμαι δολοφόνους. Ένα ερώτημα που απασχολεί όμως πολλούς είναι το τι νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι την στιγμή που διαπράττουν ένα έγκλημα αν έχουν το πλήρη έλεγχο των εαυτών τους και πως νιώθουν μετά. Καταρχήν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν έχουν τον έλεγχο του εαυτού τους καθώς τις περισσότερες φορές είναι καλά προετοιμασμένοι για αυτό που πάνε να κάνουνε. Φυσικά όμως υπάρχουν και οι φόνοι που γίνονται σε βρασμό ψυχής και εκείνη την στιγμή να σκοτώσει αυτόν που βρίσκεται μπροστά του. Την ώρα που θα διαπράττει τον φόνο το μίσος θα διακατέχει τον θύτη. Το θέμα όμως είναι το τι θα επακολουθήσει μετά. Τις πρώτες μέρες θα νιώθει τύψεις και ενοχές αλλά θα θεωρεί ότι έκανε το σωστό. Μετά από λίγο καιρό ακόμα θα αλλάξει ριζικά. Οι ενοχές και οι τύψεις θα τον κατακλύζουν σε σημείο όπου να μην αντέχει άλλο. Κάποιοι θα αρχίσουν να μετανοούν για τα λάθει τους. Άλλοι θα δώσουν τέλος στην ζωή τους. Βέβαια υπάρχουν και οι αμετανόητοι που θεωρούν ότι έκαναν το σωστό και είναι αυτοί που αντί για τύψεις νιώθουν μια ικανοποίηση. Για παράδειγμα ενός τέτοιου ανθρώπου μπορούμε να πάρουμε τον κεντρικό χαρακτήρα του βιβλίου Φόνισσα, την Φραγκογιαννού η οποία θεωρούσε ότι σκοτώνοντας τα μικρά κορίτσια στην ουσία τα απάλλασσε από τα προβλήματα του που θα αντιμετώπιζαν στο μέλλον και οι ίδιες αλλά και οι οικογένειές τους.

Απάντηση στο ερώτημα του κακού μέσα από το βιβλίο Φόνισσα.
Στο βιβλίο Φόνισσα μας παρουσιάζεται μια από τις πολλές μορφές του κακού το οποίο προκαλεί ένας άνθρωπος και είναι η πιο συνηθισμένη μορφή του. Στο βιβλίο ο συγγραφέας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης προσπαθεί να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα του κακού, δηλαδή το πως μπορεί το κακό να εξαλειφτεί. Ο συγγραφέας όμως έχει ο ίδιος ένα προσωπικό δίλημμα. Στο τέλος του βιβλίου προσπαθεί να δώσει την απάντησή του με την φράση <>. Εδώ όμως φαίνεται το δίλημμα που έχει. Με την φράση αυτή εννοεί ότι ούτε της άξιζε να τιμωρηθεί γιατί είχε και κάποιο δίκιο σε ότι έκανε αλλά ούτε και να μείνει ατιμώρητη γιατί δεν ήταν πλήρως εξιλεωμένη για να συγχωρεθεί. Έτσι ο συγγραφέας βρίσκει μια μέση λύση και σκοτώνει την Φραγκογιαννού με σκοπό το κοινό να νιώσει ικανοποίηση όπου τιμωρήθηκε. Έτσι μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα ότι ο συγγραφέας είναι αναποφάσιστος.

Συμβολή Ελευθερίας Διαμάντη
Η θέση της γυναίκας
Η θέση της γυναίκας την τότε εποχή ήταν υποβαθμισμένη και περιορισμένη. Μέσα από το μυθιστόρημα βλέπουμε την συμπεριφορά μιας καταπιεσμένης γυναίκας μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Η Φραγκογιαννού έχοντας βιώσει τις δυσκολίες του να είσαι γυναίκα εκείνα τα χρόνια, όπως για παράδειγμα το ότι υπηρετούσε από μικρή ηλικία την οικογένεια της και αργότερα τον άντρα που της είχαν εκείνοι διαλέξει, και ξεφεύγοντας από τα όρια της αποδεκτής ανθρώπινης συμπεριφοράς, χάνει τα λογικά της. Γι’ αυτήν το να είναι κανείς γυναίκα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα λάθος και έτσι πιστεύοντας οτι είναι καλύτερο ή να μην γεννιούνται κορίτσια ή αν γεννιούνται να τα πνίγουν οι γονείς τους, παίρνει την πρωτοβουλία να τα σκοτώνει η ίδια. Κάνοντας το αυτό η Φραγκογιαννού,νομίζει οτι απαλλάσει τα μικρά κορίτσια από την μίζερη ζωή που τα περιμένει.

Ενοχές-τύψεις-συνείδηση
Η Φραγκογιαννού δεν ένιωθε τύψεις είτε ενοχές για τις δολοφονίες, τα εγκλήματα που έχει διαπράξει. Αυτό συμβαίνει διότι θεωρεί οτι είναι υποχρέωση της να λυτρώσει τα μικρά κορίτσια από τις δικές τους μελλοντικές υποχρεώσεις. Η διαταραγμένη προσωπικότητα της πρωταγωνίστριας δεν έχει καμία επίπτωση στην συνείδηση και στην επίγνωση των πράξεων της άρα ούτε στην ικανότητα της καταλογισμό.

Τελικές απαντήσεις στο ερώτημα του κακού
Η προίκα έχει ιδιαίτερη σημασία για την Φραγκογιαννού εφόσον όλη η ιστορία της πηγάζει από αυτόν το θεσμό. Για να παντρευτεί μια γυναίκα έναν άντρα θα πρέπει να του δώσει προίκα. Εάν όμως κάποια κοπέλα είναι από φτωχή οικογένεια και δεν έχει αρκετή προίκα οι άντρες την θεωρούν ανεπιθύμητη. Αυτό γίνονταν επειδή πρωταρχικό ρόλο στις ζωές όλων έπαιζαν τα υλικά αγαθά.

Συμβολή Ελιέτας Ανδριώτη

Βιογραφικό Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στην Σκιάθο το 1851.Τελείωσε το δημοτικό το 1863 αλλά το 1867 στο γυμνάσιο Χαλκίδος όπου φοίτησε την Α΄ και την Β΄ τάξη, στον Πειραιά φοίτησε την Γ΄ τάξη. Μετά διέκοψε τις σπουδές του. Τον Ιούλιο του 1872 πήγε στο Άγιο Όρος μόνο για να προσκυνήσει όμως έμεινε λίγους μήνες. Το 1873 ήλθε στην Αθήνα και φοίτησε στην Α΄ τάξη του Βαρβάκειου. Το 1874 γράφτηκε στην Φιλοσοφική Σχολή όπου παρακολούθησε λίγα μαθήματα φιλολογικά. Από μόνος του ασχολήθηκε με τις ξένες γλώσσες (αγγλικά και γαλλικά)και μελέτησε ξένη λογοτεχνία. Από μικρός ζωγράφιζε Αγίους μετά έγραφε στίχους και δοκίμαζε να συντάξει κωμωδίες. Το 1868 προσπάθησε να γράψει μυθιστόρημα. Το 1879 δημοσιεύτηκε <> έργο του στο περιοδικό Σωτήρα. Το 1882 δημοσιεύτηκε το έργο <> στο περιοδικό Μη χάνεσαι. Αργότερα έγραψε περίπου 100 διηγήματα που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.

Προσωπική άποψη σε ενοχές-τύψεις-συνείδηση
Οι κατά συρροή δολοφόνοι είναι συνήθως άτομα που στην παρέα λόγω των ψυχρών συναισθημάτων και της απομόνωσης τους. Σπάνια μοιράζονται πράγματα για τον εαυτό τους και δεν κάνουν προσπάθειες να καταλάβουν τα συναισθήματα των ανθρώπων γύρω τους. Συνήθως είναι άτομα που έχουν υποστεί κι αυτά στην παιδική τους ηλικία ψυχική και σωματική βία. Οι κατά συρροή δολοφόνοι είναι άτομα που νιώθουν υπερήφανοι για τις πράξεις τους και τα θύματα τους τα θεωρούν τρόπαια. Δεν νιώθουν ενοχές ούτε τύψεις όμως έχουν συνείδηση των πράξεων τους, γι’ αυτό τα δικαστήρια δίκαια δεν δίνουν ελαφρυντικά λόγω ψυχικών διαταραχών.

Τελικές απαντήσεις στο ερώτημα του κακού
Η ηρωίδα του διηγήματος θεωρεί ότι η γέννηση ενός κοριτσιού σε φτωχή οικογένεια θα επιφέρει βάσανα και σ’ αυτό και στην οικογένεια. Επειδή για να βρεις έναν πλούσιο και καλό γαμπρό έπρεπε να δώσεις και μια καλή προίκα. Οι γονείς έδιναν την μεγαλύτερη περιουσία τους στα αγόρια. Έτσι η Φραγκογιαννού έκανε αυτό το κακό(σκότωνε τα νεογέννητα κορίτσια) για να μην περάσουν τα ίδια που πέρασε κι αυτή στην ζωή της. Ιδέα που είναι έξω από κάθε πραγματικότητα.

Συμβολή Βάλιας Γκούβα

Βασικές ιδέες μυθιστορήματος
Η Φραγκογιαννού είναι ένας αντιδραστικός χαρακτήρας στο κατεστημένο της εποχής,της δηλώνοντας την διαμαρτυρία της μπροστά στη Μοίρα των γυναικών του νησιού. Είναι μια γυναίκα σκληρή αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητη και προβληματισμένη για τη θέση της γυναίκας,την «σκλαβιά του γυναικείου φύλου», στην εποχή αυτή.Μεσα απο το μυθιστόρημα προβάλλεται το κοινωνικό πρόβλημα που υπήρχε στην εποχή εκείνη, εποχή «ανδροκρατίας και ανδροτρομοκρατίας», σχετικά με τη θέση της γυναίκας στις επαρχιακές κυρίως κοινωνίες. Η Φραγκογιαννού,είναι η έκφραση της ιδιαίτερης μοίρας της γυναίκας. Επειδή έχει ξεκαθαρίσει μέσα της από πολύ νωρίς το τι σημαίνει να γεννηθείς γυναίκα ή να έχεις να νοιαστείς γυναίκες, όλο και πιο συχνά την άκουγαν να λέει πως καλύτερα να μην παντρεύεται κανείς παρά να γεννήσει κορίτσια. H Φραγκογιαννού είναι συγχρόνως θύτης και θύμα. Θύτης γιατί διαπράττει έγκλημα αλλά και θύμα του κοινωνικού περιβάλλοντος της. Η οικογένειά της δεν της πρόσφερε ούτε τα πρότυπα, ούτε τις αξίες να διαπαιδαγωγηθεί σωστά.
Προσωπική άποψη σε ενοχές-τύψεις-συνείδηση
Πίσω απ’ τη φόνισσα βρίσκεται ένα άτομο αξιολύπητο. Στο μυθιστόρημα φαίνεται η ψυχολογία της φόνισσας όχι μόνο πριν το έγκλημα αλλά και μετά. Η φόνισσα, όσο κι αν πιστεύει ότι εκτελεί θεάρεστο έργο, έρχονται όμως στιγμές που αισθάνεται τύψεις και ενοχές Αμφιβάλλει για τις πράξεις της και φοβάται τη θεία τιμωρία. Προσπαθεί με την λογική και την ηθική να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στα εγκλήματα της και τις θρησκευτικές και της αντιλήψεις. Γενικώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την Φραγκογιαννού ως μια κατά συρροή δολοφόνο που ναι μεν νιώθει ίσως κάποιες τύψεις και ενοχές για τις πράξεις της, αλλά έχει πλήρη γνώση της κατάστασης και των δολοφονιών που διαπράττει.
Τελικές απαντήσεις στο ερώτημα του κακού
Στο μυθιστόρημα παρουσιάζεται μια από τις πολλές μορφές του κακού και οι τρόποι που αντίστοιχα μπορεί αυτό το κακό να εξιλεωθεί. Συγκεκριμένα παρατηρούμε πως η Φραγκογιαννού καθώς διαπράττει τα εγκλήματα δίνοντας τέλος στις ζωές των μικρών αυτών κοριτσιών, νιώθει πως κάνει καλό σώζοντας τα από κάποιες εξαναγκαστικές υποχρεώσεις και μια γενική κακή μεταχείριση που θα δεχόντουσαν από την κοινωνία (ανδροκρατούμενη κοινωνία).Και στο τέλος βλέπουμε το δίλημμα του συγγραφέα, για το ποια ακριβώς θα πρέπει να είναι η αντιμετώπιση της φόνισσας να τιμωρηθεί όπως της αξίζει από την κοινωνία; Ή όχι; Αλλά για κανένα λόγο να μην μείνει ατιμώρητη διότι τα εγκλήματα της δεν ήταν τέτοια που να επιτρέπουν συγχώρεση.

Τσεζάρε Μπεκαρία

Ο Τσεζάρε Μπεκαρία ήταν Ιταλός εγκληματολόγος, οικονομολόγος,δημοσιολόγος και φιλόσοφος. Γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1738 στο Μιλάνο. Το οικογενειακό του περιβάλλον ήταν πολύ καταπιεστικό. Σπούδασε στο πανεπηστίμιο της Παβίας και είχε φοιτήσει στο Κολέγιο της Πάρμας.Η επαφή του με τα έργα του διαφωτισμού και η γνωριμία του με τους Πιέτρο Βέρρι και Αλεσάντρο Βέρρι επηρέασαν σημαντικά την πνευματική του διαμόρφωση.Ο Μπεκαρία έγραψε το πρώτο του βιβλίο με προτροπή του Πιέτρο Βέρρι και το δημοσίευσε το 1762 με τίτλο Περί των ανωμαλιών και της θεραπείας των νομισμάτων στο κράτος του Μιλάνου κατά το 1762.Ο Τσεζάρε Μπεκαρία πέθανε από εγκεφαλικό στις 28 Νοεμβρίου του 1794.
Α) Ποινικοί νόμοι:σαφείς λειτουργικοί, να έχουν γενική εφαρμογή και ανθρωπιστικό(όχι εκδικητικό) χαρακτήρα.
Β) Ο δικαστής οφείλει να εφαρμόζει το νόμο “κατά γράμμα”, όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, πρέπει η ποινή να αντιστοιχεί λογικά στο αδίκημα.
Γ)Κατάργηση βασανιστηρίων γενικής δήμευσης,ατίμωσης και θανατικής ποινής.
Δ) Ταχύτητα στην απονομή της δικαιοσύνης.
Η μεταρρύθμιση του δικαστικοὐ συστήματος που προτείνει ο Τζεσάρε Μπεκαρία οι οδήγησε στην κατήργηση της θανατικής ποινής.Κατά τον Μπεκαρία οι ποινικοί νόμοι πρἐπει να εἰναι σαφείς, λειτουργικοί, ανθρωπιστικοί έτσι ὠστε να λειτουργούν αποτρεπτικά σε μια μελλοντική εγκληματική συμπεριφορά.
Τέλος γράφει ο Μπεκαρία:<>..

Τα σχόλια είναι κλειστά.