Το ιστολόγιο του 6ου Λυκείου Καλλιθέας

Την Παρασκευή που μας πέρασε η περιβαλλοντική ομάδα είχε και πάλι συνάντηση. Συζητήθηκαν αρκετά θέματα ( α! από συζητήσεις πάμε καλά, αυτό να λέγεται!! ) και αποφασίστηκε 1) να βρισκόμαστε τη δεύτερη Κυριακή κάθε μήνα στις 3 το μεσημέρι στο σχολείο, για ..να μη χανόμαστε, να οργανωνόμαστε, να σχεδιάζουμε, να προγραμματίζουμε και, βασικώς, να?ενοχλούμε τα παιδιά του θεατρικού που εκείνη την ώρα κάνουν πρόβες! 2) Να ετοιμάσουμε υλικό οικολογικού και όχι μόνο ενδιαφέροντος για την εκδρομή της Α΄ και της Β΄τάξης σε Καλαμάτα και Ολυμπία. 3) Να προχωρήσουμε πιο γρήγορα και αποφασιστικά στην προετοιμασία της έκθεσης για τις φωτιές της Πελοποννήσου , 4) να ανανεώνουμε συχνά τον πίνακα ανακοινώσεων για το περιβάλλον, που εγκαινιάσαμε πρόσφατα και 5) ?να κάνουμε λίγο πιο αισθητή την παρουσία μας στο σχολείο, ως ομάδα που σέβεται τον εαυτό της!
Τώρα ? πόσο θα γίνουν όλα αυτά, θα το διαπιστώσουμε στην επόμενη συνάντηση.Εν αναμονή, λοιπόν

1984. Στην Ινδία, στην Μπομπάλ, στο εργοστάσιο φυτοφαρμάκων της αμερικανικής πολυεθνικής εταιρείας Union Carbide, συμβαίνει ένα τρομερό ατύχημα, μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές καταστροφές με 8.000 νεκρούς, 25.000 μέχρι σήμερα, 120.00 χρόνιους ασθενείς.

Ο σκηνοθέτης Σταύρος Στάγκος ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2004 μια πλούσια έρευνα σε Αγγλία, Ινδία, Αμερική, συνάντησε ειδικούς, εργαζόμενους, ακτιβιστές κ.α, έψαξε αρχεία, συγκέντρωσε υλικό, κατέγραψε με την κάμερά του πρόσωπα και εικόνες που σχετίζονται με την καταστροφή και ετοίμασε έτσι το ντοκιμαντέρ “Μυστικά και ψέματα”, ντοκιμαντέρ που απέσπασε Α΄ κρατικό βραβείο το 2007, καθώς και το βραβείο Fipresci και που ο ίδιος χαρακτηρίζει καταγγελτικό και πολιτικό.

Το “Μυστικά και ψέματα ” θα βγει στις αίθουσες στις 7 Φεβρουαρίου και η περιβαλλοντική ομάδα του σχολείου σας καλεί να το παρακολουθήσουμε την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου. ( Θα έχουμε πάρει και βαθμούς α΄ τετραμήνου, ό,τι πρέπει για να ξεχαστούμε!!)

Συγκεκριμένη ώρα και αίθουσα θα καθοριστεί τις επόμενες μέρες. Προγραμματίστε το!

Μια γριά Κινέζα κουβαλούσε νερό με δυο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακράς διαδρομής έφτανε στο σπίτι μισοάδειο. Έτσι για δυο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.
Φυσικά το τέλειο δοχείο ένιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετάφερε το μισό από αυτό που έπρεπε κι ένιωθε ντροπή για την ατέλεια του. Ύστερα από δυο χρόνια δεν άντεχε πια αυτή την κατάσταση και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
“Ντρέπομαι για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγνώμη!”
“Μα γιατί;” ρώτησε η γριά.
“Ε, να! Δυο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου κι εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!”
Η γριά χαμογέλασε: Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου μεριά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; πρόσεξα την ατέλεια σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δυο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ, αυτή η ομορφιά δεν θα λάμπρυνε το σπίτι μου!”
Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό, αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γριάς να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

( για την αντιγραφή: Στέλλα Χριστοπούλου )

( γράφει η μαθήτρια του Β4 Ελένη Ρίζου )

” Θέλω την επιστροφή της ποίησης με κάθε δυνατό τρόπο. Μέσα απ’ την εξάσκηση, την παρατήρηση, τη μοναξιά, μέσα απ’ τη γλώσσα, την εικόνα, την εξέγερση “( Γ. Κουνέλλης)

” Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες, όπου η ζωή χορεύει”. ( Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου)

Υπάρχουν τόσοι Έλληνες ποιητές ( Ρίτσος, Ελύτης, Κατσαρός, Πολυδούρη, Σεφέρης και τόσοι άλλοι) που τους αγνοούσαμε ή κι αν τους ξέραμε – ντρέπομαι που το γράφω – δε γνωρίζαμε τα σπουδαία έργα τους. Υπάρχουν τόσοι στίχοι που μας ξεδιπλώνουν τη μαγεία και παράλληλα τη δυσκολία της ποίησης και του ποιητή. Ευτυχώς σήμερα στα 17 μας χρόνια μάς δόθηκε η ευκαιρία, στο Β4, να γνωρίσουμε την ποιητική μας κληρονομιά. Χάρη στην κυρία Τζέτζου, που την ευχαριστούμε πάρα πολύ, μάθαμε τι είναι ποίηση, πόσο δύσκολα γράφεται ένα ποίημα, τι είναι ποιητής. Το περίεργο είναι πως μέσα σε λίγη ώρα ανακαλύψαμε πτυχές της ποίησης γεμάτες αισιοδοξία και ζωντάνια και άλλες γεμάτες πόνο, δυσκολίες και απαισιοδοξία. Δε σταθήκαμε σε ονόματα ποιητών. Είδαμε τι σκέφτεται ο καθένας, τι εκφράζει η ποίηση γι’ αυτούς.
Η σημερινή παρουσίαση ήταν ιδιαίτερα σημαντική για το τμήμα μας και ευχαριστούμε πάρα πολύ την κ. Τζέτζου, την κ. Ζωγάκη, αλλά και τα παιδιά που απήγγειλαν ποιήματα: Άννυ, Αντρέα, Ηλία, Κώστα, ευχαριστούμε!

( γράφει η μαθήτρια Άννυ Μπακομιχάλη, του Β3 )

Σήμερα το πρωί δόθηκε η ευκαιρία στους μαθητές του Β3 και β4 να παρακολουθήσουν μια παρουσίαση βασισμένη στην ποίηση. Μέσα απ’ αυτήν οι μαθητές κατάφεραν να έρθουν πιο κοντά και να κατανοήσουν τον όρο “ποίηση” μέσα από τα ποιήματα διάφορων ελλήνων ποιητών, όπως του Σαχτούρη, του Ελύτη, του Εγγονόπουλου, του Αναγνωστάκη. Καταφέραμε, λοιπόν, όσο δηλαδή ήταν εφικτό, μέσα από αποσπάσματα, ζωντανές ομιλίες και απαγγελίες ποιημάτων που προβλήθηκαν, να γνωρίσουμε την αρχή της ποίησης, το γιατί υπάρχει, αλλά και τι προσφέρει στη ζωή μας και καταλήξαμε στο ότι η ποίηση μπορεί να προσφέρει μελαγχολία, στενοχώρια, αλλά και χαρά και αισιοδοξία, μα πάνω απ’ όλα εκφράζει βιώματα παρμένα μέσα από την ίδια τη ζωή.
Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά στο φαινόμενο της ποίησης και να καταλάβουμε κάποια πράγματα, που ίσως να μην είχαμε κατανοήσει αυτά τα χρόνια, μέσα από ποιήματα τα οποία διδασκόμαστε στη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Ακούσαμε και είδαμε έργα μεγάλων ελλήνων ποιητών, έργα σημαντικά της εθνικής μας κληρονομιάς.
Γι’ αυτό ευχαριστούμε την κ. Τζέτζου, η οποία προετοίμασε και οργάνωσε αυτή την παρουσίαση, και την κ. Ζωγάκη, που μας έδωσαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε αυτή την υπέροχη παρουσίαση, γιατί πραγματικά είναι καλό για εμάς τους μαθητές να εξετάζουμε πιο βαθιά κάποιους τομείς, όπως η ποίηση, που αποτελεί σημαντικό και καθοριστικό στοιχείο της ελληνικής μας κληρονομιάς.

” Ωστόσο – ποιος ξέρει –
ίσως εκεί κάποιος που αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί ν’ αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκκαλα ταύρων και αλόγων”.
Γ. Ρίτσος, Ελένη

“Η γραπτή ποίηση σωριάστηκε στο στήθος μου σαν ένα τίποτα”.
Ν. Καρούζος

Την Κυριακή, 2ο Ιανουαρίου, μια παρέα λίγων καθηγητών και μαθητών του σχολείου μας παρακολουθήσαμε την παράσταση ” Το Γάλα”, γραμμένο από τον Βασίλη Κατσικονούρη. Όλοι συμφωνήσαμε πως ήταν μια δυνατή και άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση. Αν το έχετε δει, περιμένουμε τα σχόλιά σας. Τη μικρή κριτική που ακολουθεί την έγραψε η Μαργαρίτα Άνδροβικ, από την Α΄ Λυκείου.

” Η θεατρική παράσταση «Το γάλα» ήταν σίγουρα η παράσταση της περσινής χρονιάς και αναμφίβολα η παράσταση που μας έκανε να προβληματιστούμε και να φοβηθούμε ίσως παρουσιάζοντας μας την αγωνία για επιβίωση μιας οικογένειας μεταναστών.

Τα τρία βασικά θέματα που υπήρχαν στο έργο ήταν η σχιζοφρένεια, η μετανάστευση και ο κοινωνικός ρατσισμός, αλλά και η σχέση ανάμεσα σε γιο και μητέρα. Αυτά τα έντονα θέματα, καθώς και η συγκλονιστική και απόλυτα ρεαλιστική ερμηνεία των ηθοποιών συντέλεσαν στη παρουσίαση μιας δυνατής παράστασης που μας έδειχνε μια σκληρή πλευρά της ζωής που δεν είχαμε γνωρίσει.

Παρόλη αυτή τη σκληρότητα του έργου όλοι πιστεύουμε ότι το «Γάλα» ήταν η πρώτη παράσταση που μας τρόμαξε αρκετά αλλά ταυτόχρονα μας έμαθε πολλά και μας έκανε ίσως να ευαισθητοποιηθούμε σε κάποια θέματα για τα οποία αδιαφορούσαμε στο παρελθόν.”

Ένα βιβλίο Ιστορίας που διαβάζεται σα μυθιστόρημα είναι ετούτο το βιβλίο του αυστριακού Ernst Gombrich (1909-2001). Ο συγγραφέας του κλασικού πια έργου ” Χρονικό της Τέχνης “, ένας από τους κορυφαίους θεωρητικούς του 20ου αιώνα, πέτυχε να αφηγηθεί την ιστορία της ανθρωπότητας από τα προϊστορικά χρόνια ως τις μέρες μας σύντομα, περιεκτικά και, κυρίως, γλαφυρά.

Το κείμενο φαίνεται να είναι γραμμένο αρχικά για να ελκύσει το ενδιαφέρον των παιδιών, κάτι που δηλώνεται κι από τον ίδιο το συγγραφέα. Καθώς, όμως, συμπυκνώνει την εμπειρία της ανθρωπότητας σε 40 μικρά κεφάλαια και με γλώσσα απλή και ρέουσα ζωντανεύει τις εποχές και τα ανθρώπινα επιτεύγματα, καταφέρνει να κάνει το έργο του ενδιαφέρον για όλους. Η εστίασή του, βέβαια, αφορά περισσότερο στην εξέλιξη, από ένα σημείο και μετά, στο λεγόμενο δυτικό κόσμο, ενώ προσπάθειά του είναι περισσότερο η παρουσίαση και λιγότερο η ανάλυση – κάτι πολύ λογικό σε ένα τέτοιο και τόσο συνοπτικό έργο.

Το βιβλίο σπεύσαμε να το προμηθευτούμε για τη σχολική μας βιβλιοθήκη και είναι στη διάθεσή σας.

Tις μέρες αυτές, στη Γ΄Λυκείου, στη θεωρητική κατεύθυνση, μελετάμε ποιήματα ποιητικής. Ποιήματα, δηλαδή, που αναφέρονται στο φαινόμενο της ποίησης, το ρόλο της, τη λειτουργία της, το ρόλο των ποιημάτων και των δημιουργών τους. Ποιήματα που, κατά μία έννοια, μιλάνε για τον εαυτό τους.

Έχει, πράγματι, πολύ ενδιαφέρον να έρχεσαι αντιμέτωπος με την ποικιλία των απόψεων, αλλά και των τρόπων με τους οποίους δηλώνονται αυτές. Αν δοκίμαζε κανείς να συγκεντρώσει απόπειρες ορισμού της ποίησης, θα είχε, πράγματι, πολλή δουλειά. Τελευταία, π.χ, διάβαζα πως ” ποίηση είναι η πραγματικότητα σε ελεύθερη μετάφραση “
( Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, βιβλιοδρόμιο, 1-12-2007 ). Και άλλα.

Ανάλογους προβληματισμούς μπορεί να προκαλέσει η συνέντευξη του ζωγράφου Κώστα Τσόκλη, που αυτό τον καιρό και μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου εκθέτει στην γκαλερί “Αστρολάβος”, συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία της Πέμπτης, 9 Ιανουαρίου και παραθέτω παρακάτω.

Όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντάς τη, περιλαμβάνει απόψεις για το φαινόμενο της Τέχνης που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και αιρετικές, προκλητικές. Δεν είναι η πρώτη φορά κιόλας που ο συγκεκριμένος ζωγράφος “προκαλεί”. Το ενδιαφέρον, αρχικά, θεωρώ πως βρίσκεται στο διαφορετικό που προτείνουν, στην “΄αλλη ματιά” – πέρα από τη συμφωνία μας ή τη διαφωνία μας μ’ αυτές. Και μέσα απ΄τη διαφωνία, άλλωστε, μήπως δε βοηθιέται κι ο αυτοπροσδιορισμός; Πάντως, σε ένα χώρο συζήτησης, όπως αυτός εδώ, πολλά μπορούν να ειπωθούν πάνω στη συνέντευξη του Κώστα Τσόκλη. Να τη:

«Είδα και την ομορφιά των πυρκαγιών του Αυγούστου»
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ
«Το μόνο σημαίνον χρώμα από πάντα στη δουλειά μου είναι το κόκκινο», λέει ο Κώστας Τσόκλης. Τον συναντήσαμε μέσα σε μια κόκκινη θύελλα, ανάμεσα στα έργα της νέας του ατομικής έκθεσης (από σήμερα και μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου στην γκαλερί «Αστρολάβος δεξαμενή» (Ξανθίππου 11, Κολωνάκι).
Ολα τα έργα της δημιουργήθηκαν με βάση το κόκκινο χρώμα. Το κόκκινο της Καρμίνας συνυπάρχει με καμένους κορμούς δέντρων, συμπαγείς πέτρες, ταπεινά χάρτινα φύλλα, καθαρές φόρμες. Αν και οι καταστροφικές πυρκαγιές του περασμένου καλοκαιριού ενεργοποίησαν την έμπνευσή του, οι αναζητήσεις του ζωγράφου προσπερνούν το καταστροφικό γεγονός. Ανακινούν ιστορίες ανθρώπινες και διαχρονικές.

«Το κόκκινο δεν σημαίνει μόνο φωτιά, σημαίνει αίμα, σημαίνει κομμουνιστικό κόμμα, τουρκική σημαία, εξέγερση», λέει ο Κώστας Τσόκλης. «Την εποχή που άρχισα να δουλεύω αυτή τη σειρά ξέσπασαν και οι καταστροφικές φωτιές κι άρχισα να βλέπω αυτό το θέαμα το καταπληκτικό».

– Με ξενίζει η άποψή σας. Μόνο ως θέαμα είδατε τις φωτιές;

«Μα, νομίζω ότι η μόνη σωτηρία για να εξορκίσεις το κακό είναι να βρεις το καλό του μέρος. Δεν είναι αλήθεια; Ενιωσα κάποιες τύψεις γιατί ενώ από τη μία έβλεπα να καταστρέφεται ο τόπος και οι άνθρωποι, έπαιρνα και μια χαρά, ηδονική χαρά από το φαινόμενο. Είμαι βέβαιος ότι όλοι μας το κάναμε αυτό. Δεν ήμουν ο μόνος. Δες τον εαυτό σου…».

– Είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης αυτή η αντίδραση;

«Εχει σχέση με την ανθρώπινη φύση αλλά και με τη διαστροφή που έχουμε πάθει από τον εξευτελισμό των φαινομένων μέσω της τηλεόρασης. Είσαι στο σπίτι, καίγεται, σκοτώνεται ο άλλος, βεβαίως ενδιαφέρεσαι και νοιάζεσαι, αλλά αυτή την ηδονική ένταση όλοι την αισθάνονται, αλλά φοβούνται να την ομολογήσουν».

«Εξω φρενών γίνεσαι. Αλλά πώς αντιδράς; Ή παίρνεις ένα πιστόλι και πας και σκοτώνεις όσους θεωρείς υπέυθυνους ή προσπαθείς να βρεις το καλό του κακού. Ουσιαστικά, λέω ότι αυτή η εκθεσούλα μου είναι, ίσως, η μόνη μαρτυρία αυτής της κακιάς στιγμής. Υστερα από δέκα χρόνια, αν υποτεθεί πως έχουν καμιά ποιότητα αυτά τα πράγματα, θα είναι ακόμα υπαρκτά και ζωντανά, ενώ η ανάμνηση της φωτιάς θα έχει ήδη περάσει. Θα έλεγα ότι θα έχουν φυτρώσει και λίγο τα δεντράκια και ίσως να έχει ξαναπρασινίσει ο τόπος».
– Υπάρχει στους πίνακές σας η ζοφερή ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών.

«Οχι μόνο. Βλέπεις και το αντίθετο. Το πώς η καταστροφή γίνεται ομορφιά. Πάρτε τις αρχαίες τραγωδίες, μιλάνε συνήθως για πράγματα πολύ δυσάρεστα και άγρια αλλά όταν η παράσταση είναι καλή, φεύγεις λυτρωμένος. Ο ρόλος του καλλιτέχνη δεν είναι να κλαψουρίζει.Στην αγωνία μου να βρω ιδέες βοήθησε την έμπνευσή μου αυτή η κατάσταση. Ως άνθρωπος, βεβαίως, λυπάμαι βαθύτατα που κάηκε ένα μεγάλο μέρος της χώρας».

«Η τέχνη, ουσιαστικά, είναι ένα αφύσικο πράγμα. Παράγει ηδονές που δεν παράγονται από φυσικά πράγματα. Ετσι, στα καλά καθούμενα, μια γραμμή σε σχέση με μια άλλη, ένα χρώμα, ένα σχήμα παράγει συγκίνηση. Ολα αυτά τι είναι; Πράγματα τρελά. Η τέχνη είναι ένα είδος ναρκωτικού, μια ουσία. Αντί, όμως, να βλάπτει, εξευγενίζει».

– Σε ορισμένους πίνακές σας κυριαρχούν καμένοι κορμοί, σε άλλους κάποια φύλλα. Τι άλλο είδατε στις πυρκαγιές;

«Μου έδειξαν τη ματαιότητα της προσπάθειας για διάρκεια και λέω προσπάθεια για διάρκεια με πράγματα ευτελή, όπως αυτά τα χαρτάκια αντί για φύλλα, καταδικασμένα σε λίγο καιρό να χαθούν. Βρίσκω σε αυτή την επιλογή μια τραγικότητα και μια ευγένεια. Εγώ με αυτό το τίποτα υπερασπίζομαι την ύπαρξή μου. Είμαστε ενός μέτρου καλλιτέχνες, δεν είμαστε και ιδιοφυΐες, Ντα Βίντσι και Μιχαήλ Αγγελοι. Αν επιχειρήσω να κάνω έργα που θα μείνουν στην αιωνιότητα, θα αναγκαστώ να τα συγκρίνω με έργα που ανήκουν στην αιωνιότητα και τότε θα γίνω πτώμα. Προτιμώ να έχω σκέψεις ουσιαστικές και αυτές οι σκέψεις ίσως περάσουν αργότερα σε κάποιον πραγματικά προικισμένο με μεγάλο ταλέντο, που μπορεί να τής μετατρέψει σε έργα αιώνων».

– Εχετε συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι δεν είστε ιδιοφυΐα;

«Ξέρω ότι δεν είμαι μεγαλοφυΐα της ζωγραφικής. Είμαι ένας άνθρωπος σκεπτόμενος, ενδιαφέρων, δεν είμαι για πέταμα. Αν όχι σαν μονάδα, αλλά σαν στοιχείο μια εποχής θα μπορούσε η σκέψη μου να επιζήσει».

«Με εκνευρίζουν τα επίθετα. Είναι εύκολο να λες ο καταπληκτικός Θεοδωράκης, ο καταπληκτικός Τσόκλης, ο σπουδαίος τάδε… Θα ήθελα στο γράψιμό σας να λέτε γιατί σας γοητεύουν όλοι αυτοί. Να εξηγείτε γιατί είναι θαυμάσια μια έκθεση. Είναι μια έκθεση που βλέπεις κάθε μέρα; Ισως όχι. Αυτό μόνο να πει κάποιος είναι τιμητικό για την έκθεση χωρίς να τη φορτώσει με επίθετα».

– Είστε ικανοποιημένος από την πορεία σας και την αποδοχή της δουλειάς σας;

«Δεν θέλω να είμαι αχάριστος. Αν έλεγα ότι αδικήθηκα δεν θα ήταν αλήθεια. Στενοχωρημένος είμαι με άλλα πράγματα. Επειδή γύρισα στην Ελλάδα…».

– Γιατί γυρίσατε αφού η τέχνη σας είχε αποδοχή στο εξωτερικό; Ηταν ο νόστος;

«Ηταν κι αυτό. Στο τέλος θες να γυρίσεις μ’ ένα δώρο στην πατρίδα. Μην ξεχνάς ότι πήραμε τις υποτροφίες του ΙΚΥ και φύγαμε. Είναι ένα μέρος από το αίμα των εργαζομένων. Υπογράψαμε και συμβόλαιο ότι θα γυρίσουμε. Επρεπε να επιστρέψουμε σε τρία χρόνια και μείναμε τριάντα».

Λοιπόν; Ενδιαφέρουσα; Αντιρρήσεις; Ενστάσεις;

Ο Κρατικός Οργανισμός για τον Εθελοντισμό, από τις 24 έως τις 27 Ιανουαρίου 2008 διοργανώνει την φωτογραφική έκθεση «Κλίκ στον Εθελοντισμό» στην αίθουσα εκθέσεων του ΜΕΤΡΟ Συντάγματος.

Παράλληλα και συγκεκριμένα στον ανοικτό χώρο της Πλατείας Συντάγματος πραγματοποιεί σε συνεργασία με 50 Εθελοντικές Οργανώσεις και Επιστημονικά Ιδρύματα, έκθεση για το περιβάλλον με τίτλο «Ελλάδα το Σπίτι μας» .

Οι επισκέπτες θα μπορούν να πάρουν χρήσιμες πληροφορίες για την αναγκαία προστασία του φυσικού πλούτου της χώρας μας και να ενημερωθούν για τις δράσεις εθελοντικών οργανώσεων πάνω σε πέντε θεματικές ενότητες: a.. Δάση-Εθνικοί Δρυμοί, Ολοκληρωμένη διαχείριση απορριμμάτων, Ο κύκλος του νερού, Ενέργεια και Βιοκλιματικά – Πράσινα κτίρια.

« πιο πρόσφατα άρθρα — παλιότερα άρθρα »