Το ιστολόγιο του 6ου Λυκείου Καλλιθέας

Ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης, κεραμίστας και σκηνογράφος Πάμπλο Πικάσο (Pablo Picasso) γεννήθηκε στην Μάλαγα της Ισπανίας στις 25 Οκτωβρίου του 1881 και πέθανε στο Μουζέν της Γαλλίας στις 8 Απριλίου του 1973.
Το πλήρες όνομά του ήταν Pablo (ή El Pablito) Diego Jos? Santiago Francisco de Paula Juan Nepomuceno Crisp?n Crispiniano de los Remedios Cipriano de la Sant?sima Trinidad Ruiz Blasco y Picasso L?pez. Ο πατέρας του ονομαζόταν Jos? Ruiz y Blasco και ήταν επίσης ζωγράφος ενώ μητέρα του ήταν η Mar?a Picasso y L?pez. Τα πρώτα έργα του τα υπέγραφε ως Ruiz Blasco αλλά από το 1901 άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα της μητέρας του.
Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα και δημιουργός (μαζί με τον Ζωρζ Μπράκ) του Κυβισμού. Το τεράστιο σε όγκο έργο του παραμένει ολοζώντανο και ο θρύλος επιζεί ?φόρος τιμής στη ζωτικότητα του «ανήσυχου» Ισπανού με τα «σκοτεινά… διαπεραστικά» μάτια?.
Αυτός ο μήνας, ας είναι αφιερωμένος σ΄αυτόν!

( ένα από τα χαρακτικά που συμπεριλαμβάνονται στην έκθεση Suite 347 )

Για τον συγγραφέα ,
από τον Κώστα Κατσουλάρη στην εφημερίδα
TO BHMA της Κυριακής 14 Μαρτίου 1999

ΛΟΥΙΣ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ
Η φωνή της φύσης
Κινούμενος συνεχώς ανάμεσα στη Λατινική
Αμερική και στον ευρωπαϊκό πολιτισμό ο

χιλιανός συγγραφέας δημιουργεί καθολικά

αναγνωρίσιμους κόσμους , έστω και αν έχουν

ήρωες Ινδιάνους του Αμαζονίου.

Ο Luis Sepulveda είναι , αν όχι η πιο

αντιπροσωπευτική , σίγουρα πάντως μία από

τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις συγγραφέα

του οποίου η καταγωγή , η ονομασία

προελεύσεως θα λέγαμε , αποτελεί το εφαλτήριο

για μια λογοτεχνία τέτοιας δύναμης και

εμπνεύσεως που την καθιστά με μιας

οικουμενική. Χιλιανός, με ένα εξαιρετικά

πλούσιο ιστορικό κοινωνικής και πολιτικής

δράσης , έχει κατά τη διάρκεια του ταραχώδους

βίου του ζήσει σε πολλές και εντελώς

διαφορετικές μεταξύ τους κοινωνικές

καταστάσεις , από τη Νικαράγουα του μεγάλου

απελευθερωτικού αγώνα ως την Ευρώπη του

οικολογικού κινήματος , μέχρι και τον Αμαζόνιο

και τη φυλή των ινδιάνων Σουάρ . Από τη

διαμονή του με τους Ινδιάνους εμπνεύστηκε

το πρώτο του μυθιστόρημα με τον τίτλο
«΄Ενας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης » ,

που εκδόθηκε στη χώρα μας από τις εκδόσεις

Opera , το 1993.

΄Εκτοτε , οι ίδιες εκδόσεις έχουν

παρακολουθήσει φιλότιμα την πορεία του

έργου του , έχοντας δημοσιεύσει επτά ακόμη

βιβλία του , με σταθμό για την γνωριμία του με

το ελληνικό κοινό το μυθιστόρημα

Patagonia Express , το 1996 .

Από μία συνέντευξη του συγγραφέα στον

δημοσιογράφο Θανάση Λάλα που

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα TO BHMA

της Κυριακής 18 Αυγούστου 1996 .
?????????????????????.
΄Εχετε γυρίσει μία φορά τουλάχιστον τον

κόσμο ;
« Όχι , υπάρχουν ακόμη πολλά μέρη όπου δεν

έχω πάει… δεν γνώρισα από κοντά… Αλλά έχω

ήδη ταξιδέψει σε πολλά μέρη».
­ Διαφέρει ο άνθρωπος από μέρος σε μέρος ;
« Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι σε όλα

τα μέρη υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά στους

ανθρώπους » .
­ Όπως ;
« Σε όλα τα μέρη τα πάθη είναι τα ίδια . Σε όλα

τα μέρη οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες επιθυμίες ,

τις ίδιες αξίες . Πιθανώς πραγματοποιούνται
ή εφαρμόζονται με διαφορετικούς τρόπους ,

αλλά οι αξίες είναι ίδιες ». ­
????????????????????????
Πόσο απέχει το λάθος από το σωστό ;

«Για μένα το λάθος είναι δικαίωμα…

Η επιτυχία, το σωστό, υποχρέωση…
Γι’ αυτό και όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος

και υποχρέωση να κάνουμε το σωστό ,

να πετύχουμε ! » .
???????????????????????
­ Στην Ελλάδα έχετε φίλους;
« Πολλούς ! Θα σας πω μια ιστορία . Το 1984

πήγα στην Κρήτη αλλά δεν ήθελα να μείνω σε

κάποιο τουριστικό μέρος , πήγα σε ένα

ψαροχώρι και έμεινα , στην Ιεράπετρα . Πήγα

στην Ιεράπετρα αφού πρώτα εκπλήρωσα το

καθήκον μου ως συγγραφέα , που ήταν να

επισκεφθώ τον τάφο του Καζαντζάκη .

Και βέβαια έκλαψα όταν είδα γραμμένο στην
ταφόπλακα ” Δεν πιστεύω τίποτα , δεν φοβάμαι

τίποτα , είμαι ελεύθερος “… Στην Ιεράπετρα

λοιπόν έμεινα για λίγες ημέρες και έκανα παρέα

με ψαράδες που τους περισσότερους τους

λέγανε ” Νίκο ” . Γίναμε φίλοι.
Όταν ήρθε η ώρα να φύγω , μου έκαναν μια

γιορτή και μου είπαν :
” Να , ο τοίχος απέναντι , γράψε ένα ποίημα

στη γλώσσα σου “. Και το έγραψα με ένα

κομματάκι κάρβουνο . Το καφενείο στην

Ιεράπετρα όπου καθόμασταν λεγόταν “Φάρος” .

Εκεί υπάρχει ακόμη η μαρτυρία μιας φιλίας

γραμμένης στον τοίχο… Σ’ αυτόν τον τόπο

μπορώ να επιστρέψω με χαρά… Ξέρω ότι θα

συναντήσω φίλους…

Αυτό με ικανοποιεί στη ζωή μου ».
????????????????????????
Αυτή την ηθική που ακολουθείτε στη

ζωή σας την κληρονομήσατε από κάπου ;
Ποιος σας επηρέασε ; οι γονείς σας ;
«Μεγάλωσα μέσα σε μια οικογένεια πολύ

περίεργη ,… πολύ ωραία οικογένεια».
Πού μεγαλώσατε;
« Στο Σαντιάγο ».
­ Με παραμύθια μεγαλώσατε;
«Θυμάμαι ότι όταν ήμουν μικρός ο παππούς

μου και η γιαγιά μου μού διάβαζαν

παραμύθια προτού κοιμηθώ. Στα οκτώ μου

χρόνια γνώριζα ήδη όλα τα βιβλία του

Ιουλίου Βερν και πολλών άλλων συγγραφέων

περιπετειωδών μυθιστορημάτων.

Είχα την τύχη να μεγαλώσω περιτριγυρισμένος

από πολλά βιβλία. Η οικογένειά μου δεν ήταν

μια οικογένεια διανοουμένων, αλλά αγαπούσε
τα βιβλία ».
­Τι δουλειά έκανε ο πατέρας σας ;
« Ο πατέρας μου είχε εστιατόριο και η μητέρα

μου ήταν νοσοκόμα. Ο παππούς μου ήταν

επαγγελματίας αναρχικός σε σύνταξη και

η γιαγιά μου μια εξαιρετική καθηγήτρια

μουσικής ! Ο παππούς και η γιαγιά μου

διηγούνταν υπέροχα. Αν από παιδί ακούς

ιστορίες να σ ‘ τις διηγούνται όμορφα ,

αντιλαμβάνεσαι την ουσία του ευφυούς

διαλόγου » .
????????????????????????
Πιστεύετε στο ταλέντο ; Δηλαδή , αυτό

κάτι άλλο ;
« Πιστεύω ότι αυτό που μας κάνει να

διακρινόμαστε είναι ένα 5% ταλέντο και
ένα 95% δουλειά και πειθαρχία . Στη δουλειά

μου πρέπει να ιδρώσεις πολύ για να τα

καταφέρεις ( γέλια ) . Εγώ , η αλήθεια είναι

ότι , αντιστάθηκα πολύ στο ταλέντο μου…
Να ‘ναι καλά οι φίλοι μου. Αυτοί με πίεσαν να

δω αυτό που είχα ! » .
??????????????????????…..
Εσάς, τι σας ενδιαφέρει να μη χάσετε;
« Τη χαρά ».
­ Και τι είναι αυτό που σας δίνει μεγάλη χαρά ;
« Βασικά οι συναντήσεις με τους φίλους μου ,

η ζωή με τα παιδιά μου . Είμαι ένας τύπος που

χαίρεται με πολύ απλά πράγματα : να δεις μια
καλή ταινία , να ακούσεις ένα όμορφο τραγούδι ,

να γνωρίσεις ένα ωραίο κορίτσι και να

ερωτευτείς ­ οι πηγές της χαράς είναι

ανεξάντλητες » .
­ Απόλυτη ευτυχία υπάρχει;
« Υποθέτω , ναι ­ και αν όχι , πρέπει να την

εφεύρουμε».
?????????????????????……..
­Ποιους συγγραφείς θαυμάζετε πολύ ή

σας επηρέασαν ;
« Η λίστα είναι τεράστια . Νομίζω ότι ήταν όλοι

οι κλασικοί της περιπετειώδους λογοτεχνίας ,

οι κλασικοί που τόλμησαν να σπάσουν τα
παραδοσιακά λογοτεχνικά είδη όπως ο

Χέμινγκγουεϊ ή ο Τζον Ντος Πάσος .
Ο δρόμος των επιδράσεων δεν σταματάει ποτέ .

Υπάρχουν συγγραφείς που θαυμάζω, γνωρίζω ,

είμαστε φίλοι και που για μένα είναι επίσης μια

πηγή επιρροών , γιατί ο συγγραφέας είναι αυτά

που έχει διαβάσει, είναι απολύτως αδύνατον και
παράλογο να ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει την

καθαρότητα » .
Ποιους λατινοαμερικανούς συγγραφείς

από αυτούς που ίσως έχετε γνωρίσει
θαυμάζετε ;
« Τον Χούλιο Κορτάσαρ , που υπήρξε και

σπουδαίος φίλος . Κάποιοι συγγραφείς που

πέθαναν στους πολιτικούς αγώνες , όπως

ο Αρόλδο Κόντι , που εξαφανίστηκε
στην Αργεντινή , ο ποιητής Ρόκε Ντάλτον ,

που πέθανε στο Ελ Σαλβαδόρ .
Και τώρα , από τη μεγάλη λίστα των φίλων μου ,

ο Μεξικανός Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο είναι

εξαιρετικός συγγραφέας , ο Αργεντινός
Οσβάλδο Σοριάνο , άλλος ένας Αργεντινός

που λέγεται Μέμπο Γιαρδινέλι… είναι πολύ

μεγάλη η λίστα » .
????????????????????………

Μία παράγραφος μέσα από το βιβλίο :
¨ Κοιτάξτε πάνω : έρχονται οι βροχές .
Προσπαθήστε τώρα να φανταστείτε τι έγινε .

Η θηλυκιά θα βγήκε να κυνηγήσει για να

γεμίσει την κοιλιά της και να ΄χει γάλα για τις

πρώτες βδομάδες των βροχών . Τα μικρά

θήλαζαν ακόμα , κι έμεινε το αρσενικό να τα

φυλάει . Έτσι γίνεται στα ζώα , κι έτσι πρέπει

να τα αιφνιδίασε ο γκρίνγκο . Τώρα η θηλυκιά

γυροφέρνει , ξετρελαμένη από τον πόνο .
Τώρα έχει βγει να κυνηγήσει άνθρωπο . Δε θα

πρέπει να δυσκολεύτηκε να βρει τα ίχνη του

γκρίνγκο . Τον ακολούθησε απ΄το γάλα που

η μυρωδιά του είχε κολλήσει στον

δυστυχισμένο σαν κατάρα . Έχει ήδη σκοτώσει

έναν άνθρωπο . Ξέρει πια τι γεύση έχει

το ανθρώπινο αίμα , γιατί το ΄χει δοκιμάσει ,

και για το μικρό της μυαλό όλοι οι άνθρωποι

σκότωσαν τα παιδιά της ?¨

Εύχομαι σε όλους καλή ξεκούραση !!!

Είχα καιρό, πολύ καιρό, να διαβάσω Μαρία Λαϊνά. Όλον αυτό τον καιρό πορευόμουν με το στίχο της που μου είχε μείνει: ” Σε τόπο ξερό απλώνω τον κήπο μου ” – ή κάπως έτσι. Όταν πήρα είδηση πως κυκλοφόρησε ένα αφήγημά της με τίτλο ” Το νόημα “, έσπευσα.
Ένα παραληρηματικό κείμενο είναι το αφήγημά της, ένας μονόλογος τεραστίων περιόδων που σου δίνουν την εντύπωση πως είναι γραμμένες χωρίς ανάσα. Εντύπωση και μόνο εντύπωση. Γιατί νοήματα και λόγος είναι τόσο δουλεμένα που μόνο με ταχύτητα δεν είναι δυνατόν να έχουν γραφτεί.
Αναζητά το νόημα η Λαϊνά και διακωμωδεί τις περιπτώσεις που ο άνθρωπος νομίζει πως το ” έχει πιάσει ” . Παρακολουθεί με κριτική και συχνά ειρωνική διάθεση τον άνθρωπο αποπροσανατολισμένο να κυνηγά τις πλάνες του. Τα βάζει με τους συγγραφείς – γράφοντας..-, με τους ψυχαναλυτές, που τους περνάει γενεές δεκατέσσερες με κωμικοτραγικά νεοελληνικά φαινόμενα.
Λόγος αποκαθηλωτικός, σκληρός και αμείλικτος, αυστηρός και παράλληλα κωμικός, σαρκαστικός κι αυτοσαρκαστικός, γκρεμίζει με ευκολία και χωρίς έλεος, παρωδεί και γελοιοποιεί καταστάσεις, συνήθειες, στερεότυπα. Άλλοτε με λανθάνοντα τρόπο και άλλοτε αμεσότερα δεν παύει να υπενθυμίζει πως το απλό, που κρύβεται στο φυσικό, ο άνθρωπος το αποποιείται και το αγνοεί. Σαν σε ώτα μη ακοόντων, φωνάζει πως ΔΕΝ ” μάθαμε, αδελφέ μου, να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά “, διακωμωδεί με πίκρα και χωρίς επιείκεια την ανθρώπινη υπερδραστηριότητα, όταν αυτή θεωρείται μέσον ανέλιξης του είδους μας..
Πρωτότυπο κείμενο, προσωπική και φρέσκια γραφή, χιούμορ μαζί με μελαγχολικές διαπιστώσεις, επισημάνσεις, σκέψεις διεισδυτικές και καίριες. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει σε αρκετά σημεία, ωστόσο είναι πολύ δύσκολο να μη συμφωνήσει για τις αρετές του βιβλίου.

Να ένα απόσπασμα:
” Ο άνθρωπος που γράφει, κυρίως ο άνθρωπος που γράφει ή τέλος πάντων ο άνθρωπος που ασκεί κάτι που και ο ίδιος και οι άλλοι το χαρακτηρίζουν τέχνη του γραπτού λόγου, δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από οποιονδήποτε άλλο, αν το δούμε με την απαραίτητη αφιλοκέρδεια και ανιδιοτέλεια. Αν πρέπει, αν πρέπει, όχι αν μπορούμε, να πούμε κάτι γι’ αυτόν είναι ότι εννοεί να μιλήσει κι άλλο απ’ όσο μιλάεδι, δεν του αρκεί ο προφορικός άμετρος λόγος θέλει και έμμετρο γραπτό, ναι, θέλει και έμμετρο άμετρο, βλέπε πεζογραφία, και άμετρο έμμετρο, βλέπε ποίηση, θέλει να πιάσει τον προφορικό λόγο και να τον κάνει καλύτερο γράφοντάς τον, θέλει να ενσαρκώσει πατόκορφα το λόγο, να τον πάρει από το στόμα και να τον βάλει, πλήρη χάριτος και αληθείας, στον οφθαλμό, ή δια του οφθαλμού στο ωτίον και πάλι στον οφθαλμό, θέλει αυτό που δεν μπορεί να το πει μιλώντας να το πει γράφοντας, και όχι μόνο, ναι, όχι μόνο, θέλει αυτό που μπορεί να το πει μιλώντας να το πει και γράφοντας, να πει με γραπτές λέξεις αυτό για το οποίο δεν του αρκούν οι προφορικές λέξεις, αλλά κυρίως θέλει, ναι, να μετατρέψει το πτερόεν έπος σε άπτερο, σε άπτερο κατ’έπος, σε γράμμα αλεξίζωο, να μετατρέψει το κινούμενο, το αυθορμήτως και αυτονόητα κινούμενο σε ακίνητο, εδώ είναι το κουμπί – το ήξερε αυτό ο Λέβι Στρως που θεωρούσε κατάρα τη γραφή, ναι, κατάρα τη θεωρούσε -, το κουμπί είναι ότι ο άνθρωπος που γράφει έχει ταχθεί να βρει το νόημα και να το ακινητοποιήσει, ακόμη κι όταν το νόημα εξαντλείται στον εαυτό του, ακόμη κι όταν το νόημα δεν υπερβαίνει, δεν καταφέρνει να υπερβεί τον εαυτό του γιατί δεν μπορεί να υπερβεί τον εαυτό του, ακίμη κι όταν το νόημα εξαντλείται στον εαυτό του, ναι, ακόμη κι όταν το νόημα βρίσκεται και υπάρχει εν κενώ και ήδη και προ πολλού ακίνητο, ο άνθρωπος που γράφει είναι αποφασισμένος να το βρει, και όχι μόνο να το βρει, ναι, όχι μόνο, αλλά να του εμφυσήσει και περαιτέρω νόημα, να το προικίσει με περαιτέρω νόημα, το περαιτέρω νόημα δεν εξαντλείται, υπάρχει αείποτε, ναι, το περαιτέρω νόημα υπάρχει και όταν ακόμη δεν υπάρχει νόημα, ναι, το περαιτέρω νόημα, σε αντίθεση με το απλό νόημα, υπερβαίνει τον εαυτό του, κι έτσι ο άνθρωπος είναι αποφασισμένος να το βρει και να το κοινωνήσει με τους άλλους, να κοινωνήσουν και οι άλλοι το νόημα και το περαιτέρω νόημα που αυτός βρήκε – ακόμη και η φύση έχει υποφέρει απ’ αυτό, ναι, ακόμη κι η φύση έχει υποστεί περιγραφές που της αποδίδουν ντε και καλά στα καλά καθούμενα νόημα. ”

Τι λέτε;

Γράφει η μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου Έλενα Γεωργακοπούλου

Ένα σύνηθες χαρακτηριστικό της σημερινής βιομηχανικής κοινωνίας είναι η απομάκρυνση των ατόμων από την ιστορία, τον πολιτισμό, τα ήθη και τις αξίες της αρχαιότητας. Στην εποχή μας ο άνθρωπος τόσο με ατομική ευθύνη, όσο και με ευθύνη της Πολιτείας έχει αποποιηθεί την εθνική του κληρονομιά και ιδιαίτερα οι νέοι αντιμετωπίζουν με ασυνείδητη και αδιάφορη στάση τα θέματα του πολιτισμού.
Κύριος παράγοντας ο οποίος ευνοεί τη λανθασμένη αυτή νοοτροπία είναι ο τεχνοκρατικός χαρακτήρας της εποχής μας. Το πρόβλημα ξεκινά από την παροχή μονόπλευρης εκπαίδευσης, η οποία προωθεί στην κοινωνία νέους τεχνοκράτες απογυμνωμένους από ανθρωπιστικά ιδεώδη και συνεχίζεται με ένα σύστημα αξιών ολόκληρης της κοινωνίας. Το άτομο ενδιαφέρεται κυρίως για την απόκτηση υλικών αγαθών και ζώντας σε ένα κλίμα υπερκαταναλωτισμού, παγκοσμιοποίησης και μαζοποίησης αδιαφορεί για την καλλιέργεια πολιτιστικής συνείδησης.
Αυτή η κρίση των αξιών είναι άμεσασυνυφασμένη με την προβολή του χρησιμοθηρικού χαρακτήρα της εποχής. Μέσα σε μια κοινωνία όπου όλα υπολογίζονται με βάση τα οικονομικά συμφέροντα και το χρήμα έχει θεοποιηθεί, η αξία των πολιτιστικών μνημείων έχει εμπορευματοποιηθεί. Η πολιτιστική κληρονομιά αντιμετωπίζεται ωφελιμιστικά ως πόρος χρήματος και σε συνδυασμό με την απουσία ιστορικής συνείδησης εμποδίζει τους πολίτες και περισσότερο τους νέους να συνειδητοποιήσουν την αξία της.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όλοι να αγνοούν ότι τα μνημεία όχι μόνο διαιωνίζουν την εθνική παράδοση, αλλά, παράλληλα, συμβάλλουν στη συνειδητοποίηση της εθνικής ταυτότητας. Με τη μελέτη τους το άτομο έρχεται σε επαφή με την ιστορία του τόπου του. Συνειδητοποιεί την πορεία και τη θέση της χώρας του στην ιστορία, αναπτύσσοντας κριτική σκέψη στην πολιτική ζωή και στο ιστορικό γίγνεσθαι. Έτσι, μπορεί να υπερασπίζεται την κληρονομιά της χώρας του και να αποφεύγει την οποιαδήποτε απόπειρα εκμετάλλευσή της από άλλα κράτη, επιδιώκοντας το γόνιμο διάλογο, χωρίς, ταυτόχρονα, να ξεχνά το παρελθόν.
Παράλληλα, οι νέοι αδυνατούν να πιστέψουν ότι τα πολιτιστικά μνημεία διδάσκουν τις αρχές του μέτρου και της καλαισθησίας. Επηρεασμένοι από την έκπτωση αξιών της εποχής δεν έρχονται σε επαφή με την παράδοση,τον πολιτισμό και την τέχνη. Επομένως, όχι μόνο δεν αναπτύσσονται πνευματικά, αλλά αυτή η έλλειψη πολιτιστικής συνείδησης και αξιών συνοδεύει και διαμορφώνει τη συμπεριφορά τους σε όλα τα στάδια της ζωής προκαλώντας προβλήματα.
Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο κρίνεται αναγκαία η λήψη μέτρων και η αφύπνιση όλων των νέων, ώστε να ενδυναμωθεί η σχέση τους με τα πολιτιστικά τους μνημεία. Σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι η ανθρωπιστική και πολύπλευρη παιδεία. Η εκπαίδευση οφείλει να αποδεσμευτεί από τον τεχνοκρατικό χαρακτήρα της εποχής και να υιοθετήσει μια διαφορετική νοοτροπία και στάση. Πρέπει να καλλιεργεί στους νέους κοινωνικές και ηθικές αρετές, όπως ο σεβασμός, και να τους εφοδιάζει με ένα υγιές σύστημα αξιών διαπλάθοντας το χαρακτήρα τους και προβληματίζοντάς τους γόνιμα και κριτικά. Έτσι, με μια καινούργια αντίληψη και ένα στέρεο υπόβαθρο καλλιέργειας ο νέος σταδιακά θα αποκτήσει και βιωματική σχέση με τα πολιτιστικά μνημεία.
Για να καταστεί αυτό πραγματικό σε πρακτικό επίπεδο, το μάθημα πρέπει να αποδεσμευτεί από την παραδοσιακή δομή του και την αποστήθιση. Η Ιστορία πρέπει να διδάσκεται στηριζόμενη σε διαρκή, ελεύθερη συζήτηση ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και στο μαθητή, στον οποίο θα δίνεται η δυνατότητα να εκφράσει τις προσωπικές του απόψεις.
Σημαντική θα ήταν, επιπλέον, η αφιέρωση ωρών στη διδασκαλία της Ιστορίας της Τέχνης. Μέσα απ’ αυτό το μάθημα ο νέος θα γνωρίζει τόσο την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας του όσο και τον πολιτισμό άλλων χωρών. Έτσι, θα εκτιμά σταδιακά και θα σέβεται και την Ιστορία του και των άλλων πολιτισμών και θα απαγκιστρώνεται από το φανατισμό ή τον εθνικισμό.
Παράλληλα, μέσα στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα θα πρέπει να προστεθούν και δραστηριότητες οι οποίες δεν εντάσσονται στα πλαίσια του μαθήματος: Οι επισκέψεις σε μουσεία ή οι εκδρομές σε ιστορικούς χώρους θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη πολιτιστικής συνείδησης. Επιπλέον, η συμμετοχή σχολείων σε εκπαιδευτικά προγράμματα ανταλλαγής μαθητών έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς διευρύνει τους πνευματικούς τους ορίζοντες.
Καθίσταται, λοιπόν, φανερό ότι, παρά τα προβλήματα της εποχής, οι νέοι μπορούν να έρθουν σε επαφή με τα πολιτιστικά μνημεία και να αντιταχθούν στην κρίση της κοινωνίας. Με μια δια βίου παιδεία, η οποία θα ξεκινά από το σχολείο και θα συνεχίζεται σε όλη τη ζωή όλοι θα μπορούν να αναπτυχθούν πνευματικά και να αποκτήσουν πολιτισμική συνείδηση.

Κάθε χρόνο στην αρχή της άνοιξης, με τα θεωρητικά τμήματα της Β΄ τάξης και με την ευκαιρία της διδασκαλίας της λυρικής ποίησης ταξιδεύουμε στην Κάτω Ιταλία. Και συναντάμε στα τραγούδια των ελληνόφωνων περιοχών της τα γκρεκάνικα, αυτή τη διάλεκτο την ανάμεσα στα ελληνικά και τα ιταλικά που επιβίωσε με πείσμα μέχρι τις μέρες μας.
Το άκουσμα των μελωδιών και των σκοπών αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη για τα παιδιά. Ήχοι καθαροί, τραγούδια μελωδικά ή έντονα ρυθμικά, γοητεύουν και παρασύρουν εύκολα.

Πέρυσι με το Β1 θεωρητικό είχαμε συμπληρώσει τη συνάντησή μας αυτή με μια επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο “Ιανός”, όπου ένα ελληνικό συγκρότημα που ειδικεύεται σ΄ αυτή τη μουσική, οι “Encardia”, έπαιζαν κάθε Πέμπτη. Είχαμε περάσει θαυμάσια ( όποιο απ’ τα παιδιά διαβάσει το παρόν post, παρακαλώ, ας σχολιάσει! ). Οι ταραντέλες και οι ρυθμοί των ελληνόφωνων χωριών μάς ξεσήκωσαν. Υποτίθεται πως είχαμε πάει να μελετήσουμε τα γκρεκάνικα και είχαμε καταλήξει να χορεύουμε στο πατάρι του Ιανού! Θυμάμαι που συζητώντας μετά με 2-3 μαθητές με είχαν επιπλήξει, επειδή δεν τους είχα παρουσιάσει στην τάξη τη μουσική αυτή με τον ενθουσιασμό που έπρεπε και είχαν παέι στον Ιανό πολύ συγκρατημένοι?

Όλη αυτή η εισαγωγή, για να διαφημίσω τις εκδηλώσεις που γίνονται σήμερα και αύριο στο κέντρο Λόγου και Τέχνης Χαλανδρίου και όπου παίζουν, εκτός από τους Encardia πολλοί γνωστοί και άγνωστοι καλλιτέχνες από την Ελλάδα και τα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας. Εκδηλώσεις που τις συστήνουμε ανεπιφύλακτα και που λεπτομέρειες για αυτές, αλιευμένες από το Internet, σας έχουμε εδώ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΣΑΒΒΑΤΟ 1 & ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ 2008«ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

2η Πολιτιστική Συνάντηση για τη μουσική παράδοση της Κάτω Ιταλίας

Μετά την απόλυτα επιτυχημένη 1η Πολιτιστική Συνάντηση για τη μουσική παράδοση της Κάτω Ιταλίας με τον τίτλο “Οι Έλληνες συναντούν τους Έλληνες”, που διοργανώθηκε το 2007, το Μελωδικό Καράβι και το μουσικό συγκρότημα Encardia, μας καλούν και πάλι σε ένα μαγευτικό τριήμερο αφιερωμένο στη μουσική και τα τραγούδια της GRECIA SALENTINA -της ελληνόφωνης κάτω Ιταλίας, την Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου, το Σαββάτο 1 και την Κυριακή 2 Μαρτίου 2008.

Στο τριήμερο «Οι Έλληνες συναντούν τους Έλληνες» θα παρουσιαστεί με ιδιαίτερα ζωντανό, αλλά και αυθεντικό τρόπο, η ιστορική και πολιτισμική σχέση της Νοτίου Ιταλίας με την Ελλάδα, σε μία προσπάθεια δημιουργίας μίας γέφυρας επικοινωνίας μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών καλλιτεχνών, και τη συνακόλουθη ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας για μια πολυσύνθετη στήριξη της Ελληνόφωνης Κάτω Ιταλίας, που συμπυκνώνει τον Ελληνικό και τον Ιταλικό πολιτισμό.

Στις συναυλίες του τριημέρου θα συμμετάσχουν από την Ελλάδα οι Εncardia, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Αργύρης Μπακιρτζής, ο Νίκος Ξυδάκης, ο Κώστας Θωμαΐδης και η ομάδα σύγχρονου χορού Χαμαιλέων της Θεσσαλονίκης, ενώ από την Ιταλία οι εκπρόσωποι της μουσικής παράδοσης του Σαλέντο Roberto Licci (Ρομπέρτο Λίτσι) και Giovanni Avantaggiato (Τζιοβάνι Αβαντατζάτο), ο Luigi Garris (Λουΐτζι Γκάρις) η σημαντικότερη σήμερα τραγουδίστρια του Salento Cincia Villanni (Τσίντσια Βιλάνι) και η Paola Petrossilo (Πάολα Πετρόσιλο).Παρασκευή 29/2, Σάββατο 1/3 & Κυριακή 2/3 στις 8.30 μ.μ., Τιμές εισιτηρίων: 20,00 ευρώ & 15,00 ευρώ φοιτητικό.

Με ελεύθερη είσοδο θα προβληθούν οι ταινίες ?Pizzicata? του Eduardo Winspeare, Παρασκευή 29/2, 6.30 μ.μ. ?Τα μοιρολόγια αντηχούν ακόμα?, Σάββατο 1/3, 7.30 μ.μ. και ?Polemonta? του Δημήτρη Μαυρίκιου, Κυριακή 2/3, 6.30 μ.μ.Όλο το τριήμερο θα λειτουργήσει εργαστήρι χορού ταραντέλας με ελεύθερη είσοδο: Παρασκευή 29/2, 6.30 μ.μ. – Σάββατο 1/3, 6.00 μ.μ. – Κυριακή 2/3, 7.00 μ.μ.Τέλος, το πρωί της Κυριακής 2/3 (11.00 π.μ.) διοργανώνεται παιδικό πάρτι σε ρυθμούς ταραντέλας και κατασκευή βενετσιάνικης μάσκας Είσοδος 15,00 ευρώ για κάθε παιδί, δωρεάν οι συνοδοί.

Εισιτήρια προπωλούνται στο τηλέφωνο 210 7234567, στο ticketservices.gr και στον Ιανό, Σταδίου 24.Είσοδος ΕλεύθερηΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΩΝ ΣΤΟ ACS, ΓΑΡΥΤΤΟΥ 53, ΧΑΛΑΝΔΡΙTηλ. 210 63 93 341, www.artscenter.gr