Το ιστολόγιο του 6ου Λυκείου Καλλιθέας

1984. Στην Ινδία, στην Μπομπάλ, στο εργοστάσιο φυτοφαρμάκων της αμερικανικής πολυεθνικής εταιρείας Union Carbide, συμβαίνει ένα τρομερό ατύχημα, μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές καταστροφές με 8.000 νεκρούς, 25.000 μέχρι σήμερα, 120.00 χρόνιους ασθενείς.

Ο σκηνοθέτης Σταύρος Στάγκος ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2004 μια πλούσια έρευνα σε Αγγλία, Ινδία, Αμερική, συνάντησε ειδικούς, εργαζόμενους, ακτιβιστές κ.α, έψαξε αρχεία, συγκέντρωσε υλικό, κατέγραψε με την κάμερά του πρόσωπα και εικόνες που σχετίζονται με την καταστροφή και ετοίμασε έτσι το ντοκιμαντέρ “Μυστικά και ψέματα”, ντοκιμαντέρ που απέσπασε Α΄ κρατικό βραβείο το 2007, καθώς και το βραβείο Fipresci και που ο ίδιος χαρακτηρίζει καταγγελτικό και πολιτικό.

Το “Μυστικά και ψέματα ” θα βγει στις αίθουσες στις 7 Φεβρουαρίου και η περιβαλλοντική ομάδα του σχολείου σας καλεί να το παρακολουθήσουμε την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου. ( Θα έχουμε πάρει και βαθμούς α΄ τετραμήνου, ό,τι πρέπει για να ξεχαστούμε!!)

Συγκεκριμένη ώρα και αίθουσα θα καθοριστεί τις επόμενες μέρες. Προγραμματίστε το!

Μια γριά Κινέζα κουβαλούσε νερό με δυο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακράς διαδρομής έφτανε στο σπίτι μισοάδειο. Έτσι για δυο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.
Φυσικά το τέλειο δοχείο ένιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετάφερε το μισό από αυτό που έπρεπε κι ένιωθε ντροπή για την ατέλεια του. Ύστερα από δυο χρόνια δεν άντεχε πια αυτή την κατάσταση και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
“Ντρέπομαι για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγνώμη!”
“Μα γιατί;” ρώτησε η γριά.
“Ε, να! Δυο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου κι εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!”
Η γριά χαμογέλασε: Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου μεριά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; πρόσεξα την ατέλεια σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δυο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ, αυτή η ομορφιά δεν θα λάμπρυνε το σπίτι μου!”
Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό, αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γριάς να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

( για την αντιγραφή: Στέλλα Χριστοπούλου )