Νοέ 16 2020

Ιστορικό χρονικό για την Επέτειο της 17ης Νοεμβρίου 1973

Ιστορικό χρονικό για την Επέτειο της 17ης Νοεμβρίου 1973.

Η ημέρα αυτή θυμίζει σε όλους μας πως για τη λευτεριά χρειάζονται αγώνες. Και στον αγώνα αυτό πρωτοστάτησε η νεολαία της Ελλάδας, ο κόσμος των φοιτητών. Γι αυτό καθιερώθηκε και σαν σχολική γιορτή. Για να μπορέσετε να καταλάβετε καλύτερα το νόημα της γιορτής ας θυμηθούμε τι συνέβη στην πατρίδα μας πριν πολλά  χρόνια.

Ας γυρίσουμε πίσω στο 1967, στον Απρίλη του 1967. Τότε κατέλαβε την εξουσία μια ομάδα αξιωματικών, που ονομάστηκε από το λαό «χούντα». Η χούντα κυβέρνησε τυραννικά, δικτατορικά 7 χρόνια. Όμως η πίκρα και η οργή του λαού σιγά-σιγά μεγάλωνε και άρχισαν οι πρώτες αντιδράσεις απεργίες εργαζομένων, και αποχές των φοιτητών από τα μαθήματα. Έτσι φτάσαμε στο 1973, μια χρονιά δύσκολη για όλους.

Το Φεβρουάριο του 1973 οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο και ζητούσαν να καταργηθεί ο νόμος που απαγόρευε τη συνδικαλιστική δράση των φοιτητών. Λίγες μέρες αργότερα οι φοιτητές έκαναν κατάληψη της Νομικής σχολής Αθηνών για τον ίδιο λόγο. Τότε ακούστηκαν και τα συνθήματα «Κάτω η χούντα» και «Ζήτω η ελευθερία». Και στις δύο περιπτώσεις η αστυνομία διέλυσε τους μαζεμένους φοιτητές.

Όμως τα αιτήματα των φοιτητών παρέμειναν άλυτα και ο φοιτητικός αγώνας κορυφώθηκε τον Νοέμβριο του 1973. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 άρχισαν με μια συγκέντρωση στο προαύλιο του πολυτεχνείου. Ήταν 14 Νοεμβρίου. Οι φοιτητές ζητούσαν να γίνουν οι φοιτητικές εκλογές όπως είχε καθοριστεί και να μην αναβληθούν. Παρόμοιες συγκεντρώσεις έγιναν στη Νομική και στην Ιατρική σχολή. Οι φοιτητές από τις δύο αυτές σχολές μαζεύτηκαν κι αυτοί στο πολυτεχνείο. Ακούστηκαν τα πρώτα συνθήματα:

«ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

«ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ»

«ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Οι φοιτητές αποφασίζουν την κατάληψη του πολυτεχνείου. Η αστυνομία αντιδρά αμέσως. Αρχίζει να πολιορκεί το πολυτεχνείο. Οι φοιτητές δεν το βάζουν κάτω. Οργανώνουν τη ζωή τους μέσα σ’ αυτό.

Ο φοιτητικός αγώνας με κέντρο το Πολυτεχνείο αρχίζει. Οι φοιτητές συγκεντρώνουν φάρμακα, στήνουν πρόχειρο ιατρείο για τις δύσκολες καταστάσεις. Σε λίγο αρχίζει να εκπέμπει ο πομπός του πολυτεχνείου. Στην αρχή δειλά και σιγά. Αργότερα όμως δυνατά και θαρρετά. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του πολυτεχνείου ακουγόταν σε όλη την Αττική. Ήταν ο μόνος ελεύθερος ραδιοφωνικός σταθμός. Οι φοιτητές με τις εκπομπές τους καλούσαν το λαό της Αθήνας να τους συμπαρασταθεί και να τους βοηθήσει.

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο. Σας μιλά ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Απόψε πεθαίνει ο φασισμός. Ζήτω η Λευτεριά. Ψωμί- παιδεία – ελευθερία». Ο κόσμος της Αθήνας κατεβαίνει στο πολυτεχνείο προσφέρει φάρμακα, χρήματα, κουβέρτες, καλάθια με τρόφιμα. Φωνάζουν συνθήματα κατά της χούντας. Η αστυνομία προσπαθεί να διαλύσει τον μαζεμένο κόσμο που φωνάζει έξω από το πολυτεχνείο.

Όμως τα πράματα δυσκολεύουν. τη νύχτα φτάνουν τα τανκ έξω από το πολυτεχνείο. Οι φοιτητές προσπαθούν να αποφύγουν την αιματοχυσία. Ο σταθμός τους εκπέμπει: «Φαντάροι είμαστε άοπλοι, είμαστε αδέλφια μη μας χτυπήσετε».

Τρεις από τους φοιτητές ανεβαίνουν στα κάγκελα της σιδερένιας πύλης. Πιάνουν κουβέντα με τους φαντάρους. «Είμαστε αδέλφια, μη μας χτυπήσετε, είμαστε άοπλοι».

Οι διαταγές όμως είναι άλλες και το τανκ προχωρεί προς την πύλη του Πολυτεχνείου. «Λαέ μας σκοτώνουν. Μας σκοτώνουν, βοήθεια, ο φασισμός δε θα περάσει. Τώρα μπαίνουν….. τους βλέπω….. Ζήτω η Ελλάδα… Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή…».

Και μετά σιωπή. Σε λίγη ώρα οι φοιτητές διαλύθηκαν κακήν κακώς. Το κυνηγητό φοιτητών και πολιτών συνεχίστηκε μέχρι το πρωί.

Με την εξέγερση των φοιτητών το οικοδόμημα της χούντας άρχισε να τρίζει συθέμελα. Το αποτέλεσμα αυτής της εξέγερσης φάνηκε 8 μήνες αργότερα όταν κατέρρευσε η χούντα και αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στη χώρα που γεννήθηκε. Το όνειρο των φοιτητών πήρε σάρκα και οστά 8 μήνες μετά τη θυσία τους.

«Πάνω σ’ κείνη …τη πεσμένη πόρτα

δώσανε ξανά τον όρκο,

όρκο της νιότης

της ζωής  , της λευτεριάς

όρκο του ονείρου και της πράξης».

Με αυτούς τους στίχους ο ποιητής μας Γιάννης Ρίτσος,  σημάδεψε το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ  του Νοέμβρη του 1973, την επέτειο εξέγερσης της Ελληνικής νεολαίας, που τιμούμε σήμερα  28 χρόνια  μετά .

Ας σταθούμε λοιπόν κι εμείς σήμερα ταπεινοί προσκυνητές μπροστά στη μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου κι ας αναλογιστούμε το πόσο μεγάλο είναι το χρέος μας να διαφυλάξουμε τα αγαθά της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

 

 

7 Σχόλια




RSS Σχόλιων

Αφήστε μια απάντηση