Με αφορμή την 3η Δεκέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, το σχολείο μας διοργάνωσε μια σειρά δράσεων με κύριο στόχο την ευαισθητοποίηση της μαθητικής κοινότητας σε ζητήματα που αφορούν στην ισότιμη πρόσβαση των μαθητών/τριών με αναπηρία στην εκπαίδευση:
1. Επίσκεψη ομάδας μαθητών/τριών της Β΄ Γυμνασίου του σχολείου μας στο Ενιαίο Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο Λύκειο Αγίου Δημητρίου όπου τα παιδιά συμμετείχαν σε δράσεις που είχαν συσταθεί σε σταθμούς με άτομα με διαφορετικές αναπηρίες (αισθητηριακές, κινητικές, αόρατες).
Πιο συγκεκριμένα:
Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν τα άτομα με προβλήματα όρασης προσπαθώντας να κινηθούν με μπαστούνι στην καθημερινή τους ζωή σε μια χαοτική πόλη;
Οι μαθητές/τριες μας προσπάθησαν με κλειστά μάτια να κινηθούν με μπαστούνι τυφλών σαρώνοντας το περιβάλλον για εμπόδια ή σημάδια προσανατολισμού.
Ποια είναι τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία;
Οι μαθητές έγραψαν μερικά από τα δικαιώματα αυτά σε χριστουγεννιάτικα στολίδια που θα τοποθετηθούν στο δέντρο του ΕΝΕΕΓΥΛ.
Τι εννοούμε με τον όρο αόρατες αναπηρίες; Τι είναι οι παθήσεις που δεν είναι εμφανείς εξωτερικά, αλλά επηρεάζουν τη ζωή και τη λειτουργικότητα των ατόμων με αναπηρία (ψυχικές ασθένειες, νευρολογικές διαταραχές, σακχαρώδης διαβήτης κα.) και πώς μπορούμε να στηρίξουμε τα άτομα αυτά;
Πόσο δύσκολο είναι να επικοινωνήσει ένας άνθρωπος με προβλήματα ακοής;
Οι μαθητές μας φόρεσαν ακουστικά και προσπάθησαν να διαβάσουν τα χείλη του συνομιλητή τους!
Πώς διαβάζουν τα άτομα με προβλήματα όρασης;
Οι μαθητές μας έμαθαν για το αλφάβητο Braille, έγραψαν στην ειδική γραφομηχανή το όνομά τους και χρησιμοποιώντας καπάκια είδαν πόσο χρονοβόρο είναι να γράψεις έστω και ένα γράμμα με τον τρόπο αυτό!
Πώς εκφράζεται καλλιτεχνικά ένα άτομο με κινητικά προβλήματα; Οι μαθητές μας έγιναν ζωγράφοι κρατώντας το πινέλο με το στόμα τους! Τα έργα τους εκτίθενται πλέον στο χώρο του σχολείου μας!
Άθληση με αναπηρικό αμαξίδιο, γίνεται; Κι όμως, οι μαθητές μας κάθισαν σε αμαξίδιο και έπαιξαν μπάσκετ!
Όλες οι δραστηριότητες έγιναν με την καθοδήγηση εξαιρετικών συναδέλφων και μαθητών του ΕΝΕΕΓΥΛ τους οποίους ευχαριστούμε θερμά! Γίναμε λίγο παραπάνω άνθρωποι.
2. Στα τμήματα Β2, Γ3 και Α3 στο μάθημα των Θρησκευτικών η κα Μόφορη ανέλυσε το θέμα: “Δημιουργία του ανθρώπου. Αίτια αναπηρίας – η στάση του Ιησού απέναντι στους πάσχοντες από αναπηρία συνανθρώπους μας – θαύματα και προεκτάσεις τους στην σύγχρονη εποχή”.
3. Γνωριμία των μαθητών/τριών με τα παρ-ολυμπιακά αθλήματα και τους παρ-ολυμπιακούς αγώνες για τους αθλητές με κινητικές, οπτικές και διανοητικές αναπηρίες από την κα Φωτιάδου.
4. Στο πλαίσιο του μαθήματος των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων η κα Χριστοπούλου με τους μαθητές/τριες του Β2 παρακολούθησαν το ντοκιμαντέρ: Ζωή σαν ανοιχτό βιβλίο_”Onassis Foundation” , με κύριο στόχο να κατανοήσουν τη σημασία της συμπερίληψης, της ενσυναίσθησης και της αποδοχής της διαφορετικότητας μέσω της παρατήρησης και της ανάλυσης θεμάτων που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ.
Αναλυτικότερα το τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Ιδρύματος Ωνάση καταγράφει μια συναρπαστική εικόνα ψυχικής έκφρασης και δυνατών συναισθημάτων εννέα διαφορετικών ανθρώπων που ανεβάζουν μια παράσταση για τη ζωή τους. Υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση της Γεωργίας Μαυραγάννη και σε συνεργασία με την ΕΣΤΙΑ, Κέντρο Κοινωνικής Φροντίδας Ατόμων με νοητική υστέρηση, οι συμμετέχοντες του εργαστηρίου «Ζωή σαν Ανοιχτό Βιβλίο» ανεβαίνουν στην ψηφιακή σκηνή του Onassis Channel στο YouTube. Ένα ντοκιμαντέρ φτιαγμένο από προσωπικές ιστορίες, καθημερινά στιγμιότυπα, αγαπημένα τους κείμενα, τραγούδια και αντικείμενα χτίζουν το κείμενο, το ύφος και, τελικά, την παράσταση-εμπειρία τόσο για τους πρωταγωνιστές της όσο και για το κοινό που θα την παρακολουθήσει. Έτσι, μεταφερθήκαμε στον μαγικό κόσμο της διαφορετικότητας.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ κατέγραψαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους σε φύλλο εργασίας.
Κάνοντας αναστοχασμό όσων παρακολούθησαν, ξεχώρισαν τα σημαντικά μηνύματα και έκαναν βήματα προς την ενσυναίσθηση και την αποδοχή.
Από τις σκέψεις τους:
…Υπάρχει ελπίδα για κάθε άνθρωπο… Να εκτιμάμε ό,τι έχουμε… Να μην κρίνουμε, αν δεν ξέρουμε τον άλλον… Ό,τι θεωρούμε δεδομένο, δεν είναι δεδομένο για όλους… Να μπαίνουμε στη θέση του άλλου… επειδή κάποια παιδιά είναι διαφορετικά, δεν σημαίνει ότι δεν είναι δυνατά… Αν είμασταν όλοι ίδιοι, δεν θα ήταν ενδιαφέρον… Βλέπουμε τη διαφορετικότητα αλλά και την καλοσύνη και την αθωότητα των ανθρώπων με νοητική υστέρηση… Σημασία έχει ο χαρακτήρας και συναισθήματα των ανθρώπων όχι τι μπορούν να κάνουν… Εντύπωση κάνει πόση προσπάθεια κάνουν αλλά και πόση χαρά παίρνουν…και πόση αγάπη δίνουν… Φάνηκε η ανάγκη που έχουν αυτοί οι άνθρωποι να καταλάβουμε τη ζωή τους και η χαρά που τους δίνει η αποδοχή…
