Aπρίλης 2020 μ. Χ.

 

Aπρίλης 2020 μ. Χ.

‘Ηθελα να ‘ρθει άνοιξη με του καημού τα ρόδα
που να πλανεύει τη ζωή, τη χιλιοφιλημένη,
να ‘χει τα χείλη κόκκινα και φεγγερά τα μάτια
που τα ‘χει κόρη λυγερή, η ποθοπλανταγμένη.
Μα ήρθε άλλη άνοιξη, μ’ όψη βαριά και κρύα
που όλες οι μέρες είν’ θολές κι οι νύχτες θλιβερές
δεν έχουν γιούλια οι πρασιές και γιασεμιά οι φράχτες
στου δρόμου την παραμεριά, μορφές μοναχικές…
‘Ηθελα να ‘ρθει άνοιξη με χρώματα και γέλια
να μην πικραίν’ τ ‘ανθόφυλλο αέρας σκοτεινός
πέρα στους κάμπους να πετούν οι πλάνες πεταλούδες
άγια να έχει δύναμη ο πιο κρυφός καημός.
Μα ήρθε άλλη άνοιξη, με το θαμπό της πέπλο
με βλέφαρα μισόκλειστα και με σφιχτά τα χείλη,
με μια μαβιά απόχρωση, με πένθιμη ευωδιά
μόνοι στο πικρονύχτωμα, οι εραστές κι οι φίλοι…
‘Ηθελα να ‘ρθει άνοιξη με τρυφερό το βλέμμα
ν’ αποθεριεύει ο έρωτας, σ’ ολάνθιστο κορμί,
άνθινα να ‘χει όνειρα, να μην το πιάνουν μάγια
να νιώσει την Ανάσταση, μ’ ολόγυμνη ψυχή.
Μα ήρθε άλλη άνοιξη, από ρηχό ποτάμι
δεν φλογοφέγγει στις αυλές, ο ήλιος το πρωί,
άνεμος απαλόθερμος, μας πήρ΄ όλα τα χάδια
του κήπου η αυγινή δροσιά, ξεθώριασε κι αυτή…

                              Πέτρος Μπερερής

Αφήστε μια απάντηση