Ημερολόγιο μιας δασκάλας σε καραντίνα – ημέρα 34η
17 Απρ 2020 | 10:47

«Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις»
ΕΛΥΤΗΣ

«Κάποτε θα ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου,
μην  ξεχνάς, περπάτα.» ( ΡΙΤΣΟΣ)

Πολλές  μέρες πριν τα διακοπές του Πάσχα οι σχολικές αίθουσες  φορούσαν τα ανοιξιάτικα.

Μαζί τις ντύναμε.

Ανακυκλώσιμα υλικά και όλα τα είδη από χαρτόνια είχαν μετατραπεί σε χελιδόνια, πεταλούδες, μαργαρίτες, πασχαλίτσες, μέλισσες  και όλα τα είδη των λουλουδιών.

Κηρομπογιές, μαρκαδόροι, νερομπογιές γέμιζαν τους τοίχους ζωγραφιές, με πολλούς γαλάζιους ουρανούς και μεγάλους κίτρινους χαμογελαστούς ήλιους κι ανάμεσά τους πολλές κόκκινες καρδούλες αφιερωμένες…

«‘Ανοιξη  θρύψαλο μενεξεδί, άνοιξη χνούδι περιστέρας,
άνοιξη σκόνη μυριόχρωμη.» ( ΕΛΥΤΗΣ)

Καθώς πλησίαζαν οι διακοπές, καλαθάκια με σοκολατένια αυγά και χειροποίητες λαμπάδες έπαιρναν τη θέση τους ανάμεσα σε όλα τα  άλλα! Μαζί βάφαμε αυγά κόκκινα που άφηναν κόκκινα σημάδια στα χέρια και στα ρούχα σας.

«Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις» και σεις όλοι μαζί και τη βρίσκατε και τη φτιάχνατε.

Το μάθημα γινόταν όλο και πιο δύσκολο και ο χρόνος ως το διάλειμμα κυλούσε πιο αργά… Κανείς δε μπορούσε εύκολα να συγκεντρωθεί. Είχε τόσο ήλιο έξω και τόσο παιχνίδι!

Το μεγαλύτερο δώρο για σας, οι διακοπές του Πάσχα! Τους περισσότερους σας  περίμενε η γιαγιά και ο παππούς στο χωριό και κυρίως οι πλατείες και οι δρόμοι για ποδήλατο!

Τη φετινή άνοιξη «μας βρήκε απροετοίμαστους κι ανόρεξους, απροετοίμαστη  και η άνοιξη  σε κάθε βήμα της κοντοστέκεται σαστίζει και σωπαίνει κάτω από τα λίγα δέντρα της πόλης.» ( ΡΙΤΣΟΣ)

Όσο περνάει ο καιρός οι ιδέες για δημιουργική απασχόληση στο σπίτι εξαντλούνται. Εσείς βαριέστε, πιέζεστε, δυσκολεύεστε περισσότερο. Μια μικρή βόλτα για περπάτημα πώς να χορτάσει, πώς να χωρέσει τόση άνοιξη που έχετε μέσα σας.

Η επικοινωνία  μας συνεχίζεται ηλεκτρονικά. Εξ αποστάσεως.

Ζωγραφιές πολλές μου στείλατε, αλλά σε φωτογραφίες, εξ αποστάσεως.

Ευχές πολλές για καλό Πάσχα με βίντεο και ηχητικά ή γραπτά μηνύματα, εξ αποστάσεως.

Φιλιά πολλά, εξ αποστάσεως.

Χαμόγελα πολλά, εξ αποστάσεως.

Το φετινό Πάσχα δε θα το ξεχάσουμε ποτέ.  Δεν έφερε διακοπές, δεν διέκοψε τη ρουτίνα. Δεν ήρθε να ξεκουράσει και να ανανεώσει. Συνεχίζει εξ αποστάσεως.

Παράταιρο με την άνοιξη. Ασύμφωνο με τη γιορτή που θέλει παρέες και φωνές. Αταίριαστο με τη  φύση του ανθρώπου που  είναι να ανταμώνει.

Όμως για δες:

«Όπου κι αν ψάξεις είναι φως.
Το φως κερδίζει από την αρχή τα χέρια μας.
Είναι άνοιξη πια, δε χωράει η πίκρα μέσα στο φως.
Να λες : ουρανός, κι ας μην είναι.»
Γ. Ρίτσος

Ρούλα ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
Εκπαιδευτικός

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα www.alt.gr