Η Κατερίνα, ένα κορίτσι που δεχόταν bulling στο σχολείο του, ήρθε στο Νηπιαγωγείο μας. Δεν πήγε στο σχολείο της, δεν ήθελε να ξαναπάει εκεί ποτέ. Έχασε την τσάντα της απέξω, την βρήκαμε εμείς. Ρωτήσαμε αν είναι από παιδί του Νηπιαγωγείου και έπειτα εμφανίστηκε η Κατερίνα ψάχνοντας την τσάντα της. Εμείς όμως είχαμε ήδη ανοίξει την τσάντα, μήπως βρούμε στοιχεία του ιδιοκτήτη της και διαβάσαμε ένα τετράδιο που είχε μέσα και έγραφε αυτά που βιώνει στο σχολείο της (την κορόιδευαν όλοι γιατί το επίθετό της θύμιζε τη λέξη γουρούνι).

Τα παιδιά συζήτησαν μαζί της, συναισθάνθηκαν τη στεναχώρια της… ρώτησαν γιατί δεν μίλησε στους γονείς της…γιατί δεν το είπε στην κυρία της και στον Διευθυντή…ρώτησαν γιατί οι γονείς των άλλων παιδιών επιτρέπουν στα παιδιά τους να της συμπεριφέρονται έτσι…Έγραψαν ένα τραγούδι…Ετοίμασαν ζωγραφιές για να τις πάει πίσω στο σχολείο της, να τις δείξει και να μιλήσει για όλα όσα βιώνει και νιώθει.

Εκείνη πήγε στο σχολείο της και μίλησε…και έδειξε τις ζωγραφιές των παιδιών και της ζήτησαν συγνώμη και έγιναν όλοι μια αγκαλιά.