Οι μαθητές της Α’ Γυμνασίου στα πλαίσια του μαθήματος Εργαστήρια Δεξιοτήτων και πιο συγκεκριμένα για τον Θεματικό Άξονα : Ενδιαφέρομαι και Ενεργώ – Κοινωνική Συναίσθηση και Ευθύνη, εξερεύνησαν τα συναισθήματά τους και ανέπτυξαν τη ενσυναίσθησή τους.
Αρχικά χρησιμοποιήσαμε τον τροχό συναισθημάτων, ώστε να αναγνωρίσουμε και να χαρτογραφήσουμε τα συναισθήματά μας. Αφηγηθήκαμε διάφορες ιστορίες και προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε ποια συναισθήματα δημιουργούνται, αλλά και αντίστροφα, διαλέξαμε συναισθήματα και αναφέραμε περιπτώσεις που μπορούν να μας κάνουν να τα νιώσουμε.
Έπειτα, προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε την έννοια της ενσυναίσθησης.
Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να «μπαίνει» (υποθετικά, με τη σκέψη του) κάποιος στη θέση του άλλου και να μπορεί να κατανοεί τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. Η Dunn υποστηρίζει ότι τα παιδιά από την πρώτη σχολική ηλικία είναι ικανά να δείξουν την ευαισθησία τους στους άλλους ανθρώπους. Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει να δοθούν στα παιδιά βιωματικές καταστάσεις μέσα από τις οποίες θα νιώσουν ότι τα ίδια βρίσκονται σε μία άλλη, «διαφορετική» κατάσταση.
Γι’ αυτό και «παίξαμε» κάποια βιωματικά παιχνίδια.
Παιχνίδι ενσυναίσθησης για την έλλειψη της όρασης
Οι στόχοι του παιχνιδιού: Ενσυναίσθηση, αποδοχή της διαφορετικότητας, έκφραση συναισθημάτων, μετάδοση μηνυμάτων με τη γλώσσα του σώματος.
Κατά τη διαδικασία του παιχνιδιού δεν μιλά κανείς. Οι μαθητές χωρίστηκαν σε ζευγάρια. Ο ένας είχε τα μάτια του κλειστά με μάσκα ή μαντίλι και ο άλλος τον/την έπρεπε να τον οδηγήσει γύρω, ώστε να μην χτυπήσει οπουδήποτε και να αποφύγει τα εμπόδια. Στη συνέχεια με σήμα της εκπαιδευτικού τα παιδιά άλλαξαν ρόλους και η διαδικασία επαναλήφθηκε. Ακολούθησε συζήτηση με μια σειρά ερωτήσεων:
– Πώς αισθανθήκατε ως τυφλός;
– Πώς αισθανθήκατε ως οδηγός;
– Ποιό ήταν το δυσκολότερο για σας; Γιατί;
– Πώς επικοινωνούσατε αφού δεν ήσασταν ικανοί να μιλήσετε;
– Πώς λάβατε τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν/ην που σας καθοδηγούσε;
– Ήταν σημαντικό να ακούσετε τη γλώσσα των σωμάτων (αφή), αυτήν που σας οδηγούσε γύρω;
Παιχνίδι ενσυναίσθησης για την έλλειψη της ακοής – ομιλίας
Ένας μαθητής ή μαθήτρια έπρεπε χωρίς να μιλήσει καθόλου να μας πει μια ιστορία ή έστω μια πρόταση και οι υπόλοιποι να καταλάβουν τι θέλει να πει. Οι μαθητές/τριες χρησιμοποίησαν την παντομίμα για να εκφράσουν αυτά που ήθελαν να πουν και το παιχνίδι έγινε αρκετά διασκεδαστικό. Ακολούθησε συζήτηση με ερωτήσεις όπως:
- Ήσασταν καλοί ακροατές;
- Τι σημαίνει ακρόαση εδώ; (η ικανότητα να στραφεί κάποιος απόλυτα και να εστιαστεί σε ένα άλλο πρόσωπο)
- Πόσο εύκολο ήταν να γίνετε κατανοητοί;
- Πόσο δύσκολο ήταν να καταλάβετε τι ήθελε να πει ο συμμαθητής σας;
Μαριονέτες με σερπαντίνες
Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ζευγάρια. Στους καρπούς τους δέσαμε ένα κομμάτι σερπαντίνα. Το ένα παιδί έπρεπε να κινεί το άλλο με όποιον τρόπο επιθυμεί πιάνοντας την άκρη της σερπαντίνας και έπρεπε να συνεργαστούν με τέτοιο τρόπο ώστε η σερπαντίνα να μην σκιστεί. Έπειτα άλλαζαν ρόλους.
Τέλος, πραγματοποιήθηκε ενημέρωση από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για την αλληλεγγύη και τον εθελοντισμό. Λεπτομέρειες για τη δράση μπορείτε να δείτε εδώ.
Υπεύθυνη καθηγήτρια: Ιωάννα Γκόλια
