του μαθητή Τέρπου Παύλου (Γ1)
Στις μέρες μας ακούμε πολύ συχνά για ανθρώπους που τους αποκαλούν «ήρωες». Την ώρα εκείνη ο νους μου πηγαίνει στους ήρωες πολεμιστές που σκοτώθηκαν για να είμαστε τώρα εμείς ελεύθεροι.
Είναι γνωστό όμως ότι βρισκόμαστε σε καιρό ειρήνης εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτό σημαίνει ότι ήρωες δεν είναι μόνο όσοι σκοτώθηκαν τότε για κάποιο ιερό σκοπό, αλλά κι άλλοι που θυσιάζονται τώρα με διαφορετικό τρόπο για να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους. Ο ήρωας για μένα δεν σκέφτεται για να κάνει το σωστό. Απλά το νιώθει. Είναι πάντα πρόθυμος και μεγαλόψυχος. Δεν θεωρεί υποχρέωση να πράξει το καλό, αλλά ανάγκη. Μου έρχονται στο νου οι πυροσβέστες που ρίχνονται στη μάχη για να σώσουν ανθρώπους από τις φωτιές. Δεν σκέφτονται τις οικογένειες που θα αφήσουν πίσω τους αν καούν, ούτε ότι αυτό που κάνουν είναι η εργασία τους.
Δεν θα μπορέσω να ξεχάσω το περιστατικό όπου μια δημοτική αστυνομικός προστάτεψε παιδιά δημοτικού μπαίνοντας μπροστά τους για να τα σώσει από αυτοκίνητα που έτρεχαν σαν τρελά. Θυσιάστηκε και τα έσωσε χωρίς να σκεφτεί τίποτα και κανένα. Πόσοι άραγε ήρωες υπάρχουν καθημερινά; Από τη δημοτική αστυνόμο μέχρι τον θαρραλέο έφηβο που θα ορθώσει ανάστημα για να προστατέψει ένα νεότερο παιδί από μπούλινγκ που του κάνουν άλλα παιδιά. Απ’ το γιατρό που θα πάει σε περιοχές εμπόλεμες να προσφέρει εθελοντική βοήθεια μέχρι τις χήρες και τα ορφανά που καταφέρνουν να επιβιώσουν πολλές φορές με μεγάλη δυσκολία αλλά με αξιοπρέπεια.