ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΒΑΣΙΛΗ ΤΖΟΥΡΑ ΑΠΟ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΗΣ Α΄ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ
Ο Βασίλης Τζουράς είναι φιλόλογος με οργανική στο 4ο Γενικό Λύκειο Ρεθύμνου- Αρσάνιο. Οι μαθήτριες του Α2 και Α1, Ελένη Παντινάκη, Ελένη Πατεράκη και Ελένη Τσιράογλου πήραν συνέντευξη από τον συνάδελφο, ο οποίος δέχτηκε στο πλαίσιο του Σχεδίου Δράσης «Καινοτομία Μάθησης» και ευαισθητοποίησης για τα ΑμεΑ να ξεδιπλώσει τη ζωή του να μας φέρει ένα βήμα κοντύτερα με τις αξίες της ενσυναίσθησης, της αλληλαγάπης και της ισότητας που οφείλουμε να επιδιώκουμε. Μας περιγράφει τη ζωή του μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο και μόνο πλούτο εμπειριών και άπλετη αγάπη έχει να μας προσφέρει.Τα κορίτσια διατυπώνουν διαδοχικά τις ερωτήσεις.
«Βασίλη Τζουρά, καλημέρα. Σε ευχαριστούμε που δέχτηκες την πρόσκλησή μας να σου πάρουμε αυτή τη συνέντευξη. Πριν ξεκινήσουμε, θα θέλαμε να επιβεβαιώσουμε και για το αρχείο μας ότι έχουμε τη συγκατάθεσή σου για τη μαγνητοφώνηση αυτής της συζήτησης με την προοπτική της δημοσίευσής της στην ιστοσελίδα του σχολείου μας. Η παρούσα συνέντευξη γίνεται στο πλαίσιο του Σχεδίου Δράσης «Καινοτομία Μάθησης» στην προσπάθειά μας για την καλλιέργεια ουσιαστικής ευαισθητοποίησης της σχολικής κοινότητας στα ΑμεΑ. Ευχαριστούμε που είσαι εδώ για να μοιραστείς την αλήθεια σου με τα παιδιά και με τους συναδέλφους.»
«Είμαι η Ελένη, όπως προείπα και θα θέλαμε να μας πείτε λίγα πράγματα για τη ζωή σας.»
«Το βασικό είναι ότι μέχρι 18 χρονών ήμουν στο Αίγιο. Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν 17 και ο πατέρας μου 18 αντίστοιχα. Αλλά μετά ήρθα εδώ στο Ρέθυμνο και μετά σιγά σιγά προσπαθούσα να βρω τα πατήματά μου. Και όσο πήγαινα κυρίως έκανα το επάγγελμα του σερβιτόρου. Συγχρόνως, μετά από λίγο σπούδασα φιλόλογος και μετά έκανα και δεύτερησχολή (Φιλοσοφίας και Κοινωνικών Σπουδών). Αλλά και στις δύο σχολές δεν υπήρχε τίποτα για να κάνω ως δουλειά. Τελικά ξεκίνησα ως σπουδαστής- ξεναγός από το 2003 έως το 2006. Και έπειτα συγχρόνως εντελώς ξαφνικά με ειδοποίησαν να ξεκινήσω ως φιλόλογος. Λέω τι θα κάνω από τα δύο(!). Ξεκίνησα ως φιλόλογος πρώτη χρονιά στην Ικαρία. Λέω τι θα κάνω και το ένα και το άλλο; Θα κάνω ό,τι μπορώ. Εεεε; Καλά τα λέω; (γέλια από όλους). Και προσπαθούσα κυρίως να εργαστώ ως φιλόλογος. Ε, τελικά προσπαθούσα και το ένα και το άλλο, μέχρι και το 2022 που έπαθα το εγκεφαλικό. Στην αρχή θα πέθαινα, σιγά- σιγά συνήλθα και τώρα είμαι πολύ καλύτερα.»
«Πώς είναι μια τυπική σας μέρα;»
«Από τις 10:00 έως τις 13:30 έρχομαι στο σχολείο και κάνω γραμματειακή υποστήριξη και κάνω ό,τι άλλο θέλει (χρειάζεται) η διευθύντρια. Είμαι καλύτερα από πριν. Διαβάζω και γράφω στον υπολογιστή. Όλα είναι πολύ ωραία, καταπληκτικά.» σημειώνει μεταξύ άλλων.
«Κάτι παραπάνω από τη στιγμή που η ζωή σας άλλαξε θα θέλατε να μας πείτε;»
«Ναι, στην αρχή ήμουν στο κρεβάτι και ήταν πολύ δύσκολο. Αλλά, θέλω να πω ότι η Κατερίνα η γυναίκα μου είναι πολύ ωραίος άνθρωπος και κάνει κάθε μέρα κάτι να με ευχαριστήσει και προσπαθώ κι εγώ να την ευχαριστήσω. Επίσης, έχω φίλους πολλούς πάντα και πριν και μετά το εγκεφαλικό. Σίγουρα οι περισσότεροι μου έχουν σταθεί πραγματικά και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.»
«Πόσο φιλική και προσβάσιμη είναι τελικά η πόλη μας (του Ρεθύμνου) για έναν άνθρωπο σε αναπηρικό αμαξίδιο και ποια εμπόδια θα θέλατε να αλλάξουν για να γίνει η ζωή σας ευκολότερη;»
«Κοιτάξτε πριν από δέκα χρόνια, μπορεί κανείς να πει ότι δεν υπήρχαν καθόλου (υποδομές). Τώρα είναι πολύ καλύτερα! Αναφορικά με το σχολείο το 4ο Λύκειο είναι πολύ καλό . Τα άλλα έχουν μόνο σκάλες. Εγώ δεν μπορώ να πηγαίνω, και γι’ αυτό αποφασίστηκε να έρχομαι 4ο Λύκειο και 5ο Γυμνάσιο. Γενικά όμως τα πράγματα πάνε όλο και καλύτερα. Είναι όλο και πιο προσβάσιμη (σ.η πόλη) και οι άνθρωποι πιο ευαισθητοποιημένοι.»
«Εάν δείτε ένα αυτοκίνητο να έχει σταθμεύσει παράνομα σε θέση ΑμεΑ τι θα θέλατε να πείτε στον οδηγό;»
«Θα του έλεγα ότι πρέπει να το δει και να αφήσει σε άλλον τη θέση (σε ΑμεΑ). Πρέπει οπωσδήποτε να αφήσει τη θέση. Οπωσδήποτε θα το έλεγε και η Κατερίνα.» Συνεχίζοντας τονίζει: «Θέλω να πω ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας. Να είναι άνθρωποι πάνω από όλα» «Θέλω να πω ότι λίγο- λίγο , λίγο πιο πολύ, λίγο πιο πολύ και σιγά σιγά να προσπαθήσουμε όλοι για το καλύτερο.»
«Ένα άτομο με αναπηρία είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσει αδιαφορία, προκαταλήψεις και ρατσιστικές συμπεριφορές. Ποιες είναι οι σκέψεις σας και οι επισημάνσεις σας;»
«Δεν έχω σκέψεις. Θέλω να τα πω. Πολλοί άνθρωποι είναι φίλοι μου και πιστεύω ότι οι περισσότεροι είναι καλοσυνάτοι. Εγώ προσωπικά δεν έχω βιώσει ρατσισμό.»
Έπειτα, τα κορίτσια περιεργάζονται το αναπηρικό αμαξίδιο και εκφράζουν τις απορίες τους. Ο Βασίλης Τζουράς τους εξηγεί πόσο κοστοβόρο είναι και ως εκ των πραγμάτων πόσο και ο ίδιος δυσκολεύτηκε να το αγοράσει και ότι δεν υπάρχει πρόνοια από το κράτος. «Τώρα, αυτό βέβαια, κοστίζει 3.500 χιλιάρικα. Στην αρχή έλεγα πως δεν μπορώ να το αγοράσω. Προσπάθησα και τελικά τα κατάφερα.» σημειώνει.
«Σχετικά με αυτό θεωρείτε ότι δεν θα έπρεπε να κοστίζουν τόσο εξαρτήματα τα οποία χρειάζονται στην καθημερινότητα ενός ΑμεΑ;»
«Φυσικά και δεν θα έπρεπε.»
Η Ελένη Π. συνεχίζει με μεγάλη ευαισθησία και έχοντας βαθύ το αίσθημα δικαιοσύνης:
«Οπότε το θεωρείτε λίγο σαν σύγκριση (αδικία), όταν σου λέει πως έχεις αυτό το πρόβλημα όπου δεν φταις εσύ, αλλά πρέπει να πληρώσεις για κάτι για το οποίο δεν ευθύνεσαι.»
«Ακριβώς, όπως τα είπες εσύ! Μπράβο!»
Η συζήτηση συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από τον ρατσισμό:
«Δηλαδή έχει αλλάξει η κοινωνία προς το καλύτερο, βλέπετε.»
«Ε, ναι. Όμως όχι όλοι, ένα 80- 85%.»
«Αν θα μπορούσατε να αλλάξετε μια λανθασμένη νοοτροπία αναφορικά με τα άτομα με αναπηρία ποια θα ήταν αυτή;»
«Μα το είπα ήδη. Να κοιτάξουμε τον άνθρωπο!»
«Η συνολική σας εικόνα δείχνει έναν άνθρωπο δυναμικό και αισιόδοξο. Τι σας δίνει τόση δύναμη;»
«(γέλια) Γενικά και πριν από τέσσερα χρόνια που έπαθα εγκεφαλικό και τώρα, η Κατερίνα (η σύζυγός). Και επειδή έχω δύναμη και θέληση και πρέπει να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Και επειδή μετά από 50, 60, 70 χρόνια και μετά θα πεθάνουμε όλοι. Γι’ αυτό θέλω να σου πω… θα ζήσουμε πόσα χρόνια και μετά θα πεθάνουμε. Γι’ αυτό, πραγματικά θέλω να κάνω πολλά πράγματα…Πρέπει να προσπαθούμε κάθε στιγμή της μέρας για το καλύτερο. Κατάλαβες; Θέλω να ζήσω όπως θέλω. Αυτό.»
«Ποια είναι τα μελλοντικά σας όνειρα;»
«Αυτό είναι !» (Γέλια γιατί είναι μία ερώτηση που θέλει να τεθεί). «Τώρα θέλω λίγο- λίγο από 70% (το δεξί πόδι)να βελτιωθεί λίγο ακόμα, 75-80%. Και το δεξί χέρι θέλω να είναι λίγο πιο λειτουργικό και να μην παραμείνει η κατάσταση στάσιμη στο 30%. Το κεφάλι έχει βελτιωθεί. Προσπαθώ και πάντα πρέπει να προσπαθώ.» Μεταξύ άλλων εκφράζει την ευγνωμοσύνη του για τη συμπαράσταση των μελών της οικογένειάς του.
«Κλείνοντας, ποιο είναι το κυριότερο μήνυμα που θα θέλατε να μείνει από αυτή τη συνέντευξη;»
«Αυτό που προ-είπα. Ότι όλοι πρέπει να κάνουμε προσπάθεια (να σεβόμαστε) και να έχετε αισιοδοξία και (να βλέπετε) φωτεινά τα πράγματα. Ποτέ αρνητικά. Πάντα με καλή αύρα και αισιοδοξία. Απαισιοδοξία όχι και (να έχουμε) δύναμη! Και γενικά θέλουμε όλα να είναι θετικά! Και να μην σταματάμε ποτέ να μαθαίνουμε! Και επίσης η νέα γενιά να μην αφοσιώνεται στα socialmedia αλλά να επικεντρωθεί στις ανθρώπινες σχέσεις.»
«Σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο που διαθέσατε και μοιραστήκατε μαζί μας τις εμπειρίες σας και την ιστορία της ζωής σας. Τα παιδιά του Λυκείου και οι εκπαιδευτικοί σας ευχόμαστε πάντα να βρίσκετε τη δύναμη και να πραγματοποιείτε τα όνειρά σας!»
Μακάρι όλοι να βρουν ιδανικούς ανθρώπους, γεμάτους φως και απεριόριστη δύναμη για την ζωή όπως τον ΒασίληΤζουρά, θα συμπληρώσουμε.
H Yπεύθυνη Καθηγήτρια
Μάρθα Καρδαμάκη ΠΕ02 ΕΑΕ
