Το απόγευμα είπαμε να πάμε μια βόλτα. Είχαμε από την προηγούμενη εβδομάδα να επισκεφτούμε τα πλακόστρωτα με τα βράχια. Αυτή τη φορά η βροχή προτίμησε να κρατήσει ουδέτερη θέση και να μας αφήσει να χαζέψουμε. Έβγαλα φωτογραφία τα ροζ σύννεφα και πάνω της πρόσθεσα αυτό: L’amour avec les nuages est inévitable. Όσο περπατούσαμε, μια πορτοκαλί φουντωτή γάτα μας ακολουθούσε. Η μία από εμάς την πήρε αγκαλιά και κάθισε μαζί μας μέχρι ένα σημείο της διαδρομής. Αργότερα συναντήσαμε μια πολύ πιο μικρή γατούλα. Ήταν άσπρη με καφέ βούλες. Αυτή αποφάσισε να είναι η συνοδός μας μέχρι την πόρτα του σπιτιού. Γενικότερα τα
Κυριακάτικα απογεύματα τα βαριέμαι, αλλά τώρα τελευταία που οι εξωτερικές μου εξορμήσεις όλο και πληθαίνουν αυτή η βαρετή αίσθηση υποχωρεί. Κάπου εδώ η θολή νύχτα, αρπάζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο από το απόγευμα και επιδεικνύει τα σχεδόν αδιάκριτα αστέρια της. Κάπου εδώ, ξεκινάει ξανά ο φαύλος κύκλος των νυχτερινών επισκέψεων.
L’amour avec les nuages est inévitable
Θεοδώρα Γεωρμπαλίδου Γ1
