ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν ΄Αντερσεν. Την καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα (Ιnternational Board on Books for Young People – ΙΒΒΥ) το 1966. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής ετοιμάζει ένα μήνυμα και μια αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης, και να ενθαρρύνουν τη διεθνή συνεργασία για την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας.

Το 2011 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα της Εσθονίας. Το μήνυμα το έγραψε η πολυβραβευμένη Εσθονή συγγραφέας Aino Pervik, που γεννήθηκε στην Εσθονία το 1932. ΄Εχει γράψει 47 βιβλία για παιδιά, από τα οποία τα πιο γνωστά είναι τα: Arabellamereröövlitütar (Αραμπέλα, η κόρη του πειρατή, 1982), Kallishärra Q (Αγαπητέ Κύριε Q, 1992) Presidendilood (Ιστορίες για τον πρόεδρο, 2009). ΄Εργα της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Γερμανικά, στα Ιαπωνικά, στα Λιθουανικά και στα Ρωσικά.

Την αφίσα τη φιλοτέχνησε ο Εσθονός εικονογράφος Jüri Mildeberg, που γεννήθηκε στο Ταλίν το 1965. Έχει εικονογραφήσει ως τώρα 20 βιβλία κι έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις. Οι εικονογραφήσεις του εκπέμπουν ζεστασιά, χιούμορ και μυστήριο.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΤΗΤΑ (ΙΒΒΥ)
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2.4.2011

Το βιβλίο θυμάται

Aino Pervik (Εσθονία)

“Όταν ο ΄Αρνο και ο πατέρας του έφτασαν στο σχολείο, τα μαθήματα είχαν ήδη αρχίσει.”
Στην πατρίδα μου την Εσθονία όλοι σχεδόν ξέρουν απ’ έξω αυτή τη φράση. Είναι η πρώτη γραμμή από ένα βιβλίο με τίτλο Η ΄Ανοιξη. Κυκλοφόρησε το 1912 και ήταν γραμμένο από τον Εσθονό συγγραφέα Oskar Luts (1887 – 1953).
Η ΄Ανοιξη μιλάει για τη ζωή των μαθητών ενός ενοριακού σχολείου στην Εσθονία στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Oskar Luts έγραφε για τη δική του παιδική ηλικία. Ο Arno του βιβλίου είναι στην πραγματικότητα ο Oskar Luts όταν ήταν παιδί.
Οι ερευνητές μελετούν παλιά ντοκουμέντα και με βάση αυτά γράφουν την ιστορία των βιβλίων. Τα ιστορικά βιβλία μιλούν για περιστατικά που έχουν συμβεί, αλλά σ’ αυτά τα βιβλία δεν είναι πάντα ξεκάθαρο πώς ήταν η ζωή των κοινών ανθρώπων.
Τα βιβλία με διηγήματα θυμούνται πράγματα που δεν μπορεί να βρει κανείς σε παλιά ντοκουμέντα. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να μας πουν πώς σκεφτόταν ένα παιδί σαν τον ΄Αρνο όταν πήγαινε σχολείο πριν από εκατό χρόνια, ή τι ονειρεύονταν τα παιδιά εκείνο τον καιρό, τι τα φόβιζε ή τι τα έκανε να νιώθουν ευτυχισμένα. Το βιβλίο θυμάται επίσης τους γονείς των παιδιών, θυμάται σε ποιους ήθελαν να μοιάσουν τα παιδιά τους και τι μέλλον προσδοκούσαν γι’ αυτά.
Μπορούμε βέβαια και σήμερα να γράψουμε βιβλία για παιδιά μιας παλιάς εποχής και συχνά τέτοια βιβλία είναι συναρπαστικά. Ωστόσο ένας σύγχρονος συγγραφέας δεν μπορεί να ξέρει πραγματικά τις μυρωδιές και τις γεύσεις, τους φόβους και τις χαρές του μακρινού παρελθόντος. Ο σύγχρονος συγγραφέας γνωρίζει ήδη τι επακολούθησε και πώς εξελίχθηκε το μέλλον των ανθρώπων.
Το βιβλίο θυμάται το χρόνο που γράφτηκε.
Από τα βιβλία του Καρόλου Ντίκενς μπορούμε να καταλάβουμε πώς ήταν πραγματικά η ζωή ενός αγοριού στους δρόμους του Λονδίνου στα μέσα του 19ου αιώνα – τον καιρό του ΄Ολιβερ Τουίστ. Με τα μάτια του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (τα μάτια του Ντίκενς εκείνη την εποχή) βλέπουμε όλων των ειδών τους χαρακτήρες που ζούσαν στην Αγγλία στα μέσα του 19ου αιώνα – πώς ήταν οι σχέσεις τους και πώς οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους επηρέαζαν τις σχέσεις αυτές. Επειδή ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ ήταν σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο Κάρολος Ντίκενς, δεν είχε ανάγκη ο Ντίκενς να φανταστεί αυτά που έγραφε, τα ήξερε ήδη.
Κι ακόμα, από ένα βιβλίο είναι που ξέρουμε πώς ήταν για τον Τομ Σόγιερ, τον Χάκερλμπερι Φιν και το φίλο τους τον Τζιμ να ταξιδεύουν στον ποταμό Μισισιπή στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Μαρκ Τουέιν έγραψε για τις περιπέτειές τους. Γνώριζε πολύ καλά τι σκέφτονταν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης για τους άλλους, γιατί ζούσε ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. ΄Ηταν ένας από εκείνους.
Στα έργα τα λογοτεχνικά, οι πιο ακριβείς περιγραφές προσώπων του παρελθόντος είναι εκείνες που γράφτηκαν την εποχή που ζούσαν οι παλιοί εκείνοι άνθρωποι.
Το βιβλίο θυμάται.

Μετάφραση: Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

ΧΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ

ΣΤ2      Το θέμα έκθεσής μας:
¨Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν εισβάλλει στη ζωή των νέων παιδιών. Θεωρείτε αναγκαίο να τεθούν όρια στη χρήση τους;¨
Τα παιδιά έγραψαν αξιόλογες εκθέσεις με πολύ φαντασία, ωραίες ιδέες και επιχειρήματα. Ξεχώρισαν οι ακόλουθες:

Η τεχνολογία έχει εξελιχθεί πολύ στην εποχή μας και οι άνθρωποι κατασκευάζουν όλο και περισσότερα υλικά αγαθά.
Ένα από τα υλικά αγαθά που κατασκευάζει ο άνθρωπος συνεχώς, είναι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Τα παιδιά στον ελέυθερό τους χρόνο παίζουν με αυτά. Είναι μια πολύ καλή ιδέα του ανθρώπου, διότι τα παιδιά ψυχαγωγούνται και διασκεδάζουν πολύ.
Ακόμη, τα παιδιά σερφάρωντας στο διαδίκτυο ανακαλύπτουν περισσότερα παιχνίδια που, είτε με αυτά ταξιδεύουν στο μέλλον, είτε στο παρελθόν. Με αυτόν τον τρόπο, διασκεδάζουν και μορφώνονται κατά κάποια έννοια, παίρνοντας πολλές πληροφορίες μέσα από αυτά. Επίσης, στο διαδίκτυο υπάρχουν αρκετές ιστοσελίδες τις οποίες κάθε παιδί μπορεί να επισκεφτεί, αφού θα βρει ασκήσεις για τα μαθήματα κάθε τάξης.
Από την άλλη πλευρά, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν και αρνητικές επιπτώσεις, λόγω της κακής χρήσης τους. Τα παιδιά παίζοντας με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια σπαταλούν τον ελεύθερό τους χρόνο, με αποτέλεσμα να μη βγαίνουν έξω και να μη δημιουργούν νέες φιλίες. Η κακή τους χρήση μπορεί να προκαλέσεις  προβλήματα υγείας στο παιδί. Σκεφτείτε, πως πολλά παιδιά έχουν προβλήματα στα μάτια τους λόγω της πολύωρης χρήσης τους.
Για αυτό το λόγο πιστεύω, πως πρέπει να τεθούν όρια στη χρήση τους, αλλιώς θα μας δημιουργήσουν πολλά και σοβαρά προβλήματα.
Άννα Σ

Στη σύγχρονη εποχή τα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν κυριολεκτικά εισβάλλει στην καθημερινότητα των νέων παιδιών. Ορισμένοι, υποστηρίζουν ότι είναι αναγκαίο να τεθούν όρια στην αλόγιστη χρήση τους από τα παιδιά. Κάποιοι όμως θεωρούν πως δε μασ βλάπτουν, απλώς μας ψυχαγωγούν.
Κατά τη γνώμη μου μας βλάπτουν, και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτό που συχνά φανταζόμαστε. Τα παιδιά, και κυρίως μικρότερης ηλικίας, εξαντλούν το απόγευμά τους μόνο σε αυτά και δε βγαίνουν να παίξουν. Έτσι, από την πολύ ακινησία συχνά γίνονται παχύσαρκα, προκαλώντας έτσι και προβλήματα στον οργανισμό τους.
Το κυριότερο όμως είναι, ότι από τις πολυάριθμες ώρες που κάθονται σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, οι κόρες των ματιών τους μικραίνουν συνεχώς, με αποτέλεσμα να παθαίνουν είτε μυωπία, είτε κάποια άλλη βλάβη. Εκτός όμως από τα προβλήματα υγείας, δημιουργούνται και προβλήματα με τους φίλους και την παρέα τους. Αφού δε βγαίνουν να παίξουν με υπόλοιπα παιδιά, δεν κάνουν φίλους και δεν έχουν ποτέ παρέα.
Όμως, πιστεύω πως ευθύνονται και οι γονείς, διότι εκείνοι αγοράζουν στα παιδιά ηλεκτρονικά παιχνίδια, είτε επειδή τους τα ζητούν επίμονα, είτε για να έχουν ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό τους.
Βάζοντας όμως όρια στη χρήση τους, τίποτα από τα παραπάνω δε θα συμβεί. Τα παιδιά θα έχουν χρόνο να παίζουν αλλά και να διασκεδάζουν σ΄αυτά.
Για τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, πιστεύω, πως όλα τα πράγματα είναι καλά αρκεί να έχουν τα όριά τους!       �
Αμφιτρίτη

Η καθημερινή και πολύωρη χρήση των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Πιστεύω ότι πρέπει να αποτρέπεται από τους γονείς.
Πρώτον, το να παίζει ένα παιδί ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν είναι κακό, διότι είναι ένας τρόπος να διασκεδάζει στους καιρούς μας. Δε γίνεται να παίζει έξω όπως έκαναν παλιά τα παιδιά, γιατί τώρα  τα αυτοκίνητα έχουν δεκαπλασιαστεί και οι αυλές έχουν μειωθεί κατά τα δύο τρίτα. Όπως ανέφερα, το παιδί έχει ενσωματώσει τα ηλεκτρονικά παιχνίδια στη ζωή του και δεν μπορούμε να του τα στερήσουμε. Αλλά μπορούμε να το κάνουμε, αρκεί να παίζει με μέτρο.
Πιστεύω πως το να περιορίσουμε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά μπορεί να γίνει. Να ενθαρρύνετε το παιδί σας να συμμετέχει σε εξωσχολικές δραστηριότητες και να παίζει με άλλα διάφορα παιχνίδια και όχι με τα ηλεκτρονικά.Επίσης, καλό θα ήταν να πείτε στο παιδί σας να σηκώνεται από τον υπολογιστή κάθε είκοσι λεπτά, για να κάνει ένα διάλειμμα πέντε λεπτών, ώστε να συνέρχονται τα μάτια από το σοκ. Και ειδικά όταν πορώνονται.
Κατά τη γνώμη μου, η χρήση των μηχανών ωφελεί τον άνθρωπο, αλΛά πάντα με..ΜΕΤΡΟ!
Κωνσταντίνος

 

ΣΤ2     Δημιουργήσαμε το δικό μας βιβλιαράκι βασιζόμενοι στα Θρησκευτικά, συγκεντρώνοντας πληροφορίες για όλες τις Οικουμενικές Συνόδους!Εμπλουτίσαμε με αυτόν τρόπον του τμήματος μας τη βιβλιογραφία!
 

 

       

Σοφία, Άννα Σ, Εριόνα, Αμφιτρίτη, Αλέξανδρος, Γεωργία, Θανάσης

 

     Οι μαθήτριες και οι μαθητές του Στ2 δημιούργησαν σκίτσα σε Α4, που απεικονίζουν την αντιμετώπιση μιας φυσικής καταστροφής. Το έναυσμα δόθηκε στο μάθημα της Κοινωνικής Και Πολιτικής Αγωγής.
 

 

        

Γιώργος, Αλέξανδρος, Αμφιτρίτη, Μαρία Σαλ, Μαρίνα, Γεωργία,  Μάρκος, Δέσποινα, Άννα Σ, Σοφία, Εριόνα,  Άννα Π, Ειρήνη, Δημήτρης, Τζωρτζίνα. Μαρία Ν, Χαράλαμπος, Μαρία Στ, Λευτέρης

       Αξίζει να σας αναφέρουμε, πως ήδη δύο φορές έχουμε κάνει άσκηση συναγερμού για σεισμό. Μακάρι να μη χρειαστεί! Αλλά,..ας ξέρουμε πώς να προφυλαχτούμε και ποιές πρέπει να είναι οι πρώτες μας κινήσεις!!!

ΤΟ 4ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΣΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΣΜΑΤΑ

ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΟΙ Α΄, Δ΄, ΣΤ΄ΤΑΞΕΙΣ

ΠΙΣΤΑ ΣΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΥΣ ΤΑ «ΧΕΛΙΔΟΝΙΣΜΑΤΑ»

Αψήφησαν τη βαρυχειμωνιά και τραγούδησαν τον ερχομό της άνοιξης

03.03.2011

Μέλη του πολιτιστικού συλλόγου Βυζαντινού Φρουρίου, μαζί με μαθητές του μουσικού σχολείου και δημοτικών σχολείων της Κομοτηνής, πραγματοποίησαν μία ανοιξιάτικη πορεία στο κέντρο της πόλης, μοιράζοντας χελιδόνια και καλωσορίζοντας την ομορφότερη εποχή του χρόνου
 
 
Πιστά στο ραντεβού τους για την υποδοχή της άνοιξης ήταν και φέτος τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου Βυζαντινού Φρουρίου, μαζί με τους μαθητές του μουσικού σχολείουκαι του 4ου Δημοτικού Σχολείου της Κομοτηνής, παρά τη βαρυχειμωνιά. Ντυμένα όσο πιο ζεστά μπορούσαν τα παιδιά με τους εκπαιδευτικούς ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του συλλόγου να τραγουδήσουν τα παραδοσιακά ανοιξιάτικα κάλαντα «ιδέ το έαρ το καλόν πάλι επανατέλλει φέρον υγείαν και χαράν και την ευημερίαν…και φέτος και του χρόνου και του χρόνου κι’ άλλα χίλια…».

Η εκκίνηση της χαρούμενης πομπής έγινε στις 11 το πρωί από το βυζαντινό φρούριο της πόλης. 

Κάθε χρόνο την 1η του Μάρτη θα είμαστε εδώ παρόλο το κρύο και τις κακές καιρικές συνθήκες. Έχουμε δει και χιονόνερο και βροχή. Παρόλα αυτά θα δώσουμε το μήνυμα της ελπίδας, της χαράς, της ζωής που ανθίζει σε όλο τον κόσμο». «Ο χειμωνιάτικος καιρός δε μας επηρεάζει. Εμείς κρατάμε τη χαρά και την αισιοδοξία και την σκορπίζουμε μαζί με τα χελιδόνια που κρατάμε στον κόσμο», είπε η Βιβή Χατζηγεωργίου, πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Βυζαντινού Φρουρίου Κομοτηνής και ευχήθηκε τα καλύτερα για τον ερχομό της άνοιξης μοιράζοντας σε διέρχομενους οδηγούς και πεζούς τα χάρτινα χελιδόνια με τα παραδοσιακά κάλαντα.

Το χελιδονίσματα είναι ένα έθιμο, για το οποίο υπάρχουν αναφορές σε κείμενα αρχαίων συγγραφέων. Παλαιότερα μάλιστα η πρώτη Μαρτίου ήταν η αρχή του έτους, καθώς πολύ αργότερα καθιερώθηκε η πρώτη Ιανουαρίου ως πρωτοχρονιά και πανηγυρίζονταν ιδιαίτερα με στολισμούς σπιτιών και κάλαντα. Σύμφωνα με το έθιμο τα παιδιά έπαιρναν τα χελιδόνια, γυρνούσαν τα σπίτια και έλεγαν τα κάλαντα, ακριβώς επειδή τον Μάρτιο πρωτοεμφανίζονται τα χελιδόνια.

Γι’ αυτό, τα κάλαντα αυτά λέγονται χελιδονίσματα. Στα κάλαντα αυτά απευθύνονται χαιρετισμοί προς το έαρ, την άνοιξη δηλαδή και επαγγέλλονται επωδές για να διώξουν τον χειμώνα, τον Φεβρουάριο, δηλαδή, που είναι ο τελευταίος μήνας που τον εκπροσωπεί.
(Αναδημοσίευση κειμένου και φωτογραφιών από την εφημερίδα Χρόνος http://www.xronos.gr/detail.php?ID=65745 )