28η … σαν παραμύθι … μια συζήτηση … σε μια αφίσα!

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας γίγαντας, ένας μεγάλος γίγαντας, τόσο μεγάλος όσο σαράντα εκατομμύρια άνθρωποι μαζί. Τον ίδιο καιρό κάπου κοντά στο γίγαντα, ζούσε ένας νάνος, ένας μικρός χαρούμενος νάνος. Νάνος και γίγαντας ζούσαν ο καθένας στον τόπο τους χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον. Τους χώριζε άλλωστε ένα τεράστιο αυλάκι, μια θάλασσα. Ζούσαν ευτυχισμένοι… Και περνούσε ο καιρός. Ο νάνος κοίταζε τη δουλειά του και ο γίγαντας τη δικιά του και ζούσαν αγαπημένοι…

Ένα πρωί όμως ο μεγάλος γίγαντας φόρεσε ένα περίεργο καπέλο και μια ακόμη πιο περίεργη στολή. Φόρεσε και κάτι μεγάλες μπότες και μετά έκανε ένα μεγάλο πήδημα, έφτασε μπροστά στην πόρτα του μικρού νάνου και, βάνοντάς του μια λόγχη μπροστά στην κοιλιά του, είπε: «Ήρθα να σου πάρω το σπίτι παραδώσου!».
Ο μικρός νάνος στην αρχή το πέρασε για χωρατό. «Κοίτα χωρατατζής που ’ναι ο μεγάλος γίγαντας!» σκέφτηκε. Και φέρνοντας στο νου το γνωστό τους χαιρετισμό, του φώναξε:
– Γεια σου, γείτονα!
Ο γίγαντας όμως δεν καταλάβαινε πια από τέτοια.
Πίεσε τη λόγχη πάνω στην κοιλιά του μικρού νάνου και άγρια ξαναφώναξε:
Παραδώσου!
Ο μικρός νάνος τότε κατάλαβε· κοίταξε λυπημένος κατάματα το μεγάλο γίγαντα και χωρίς κανένα φόβο τού είπε:
– Όχι, δεν παραδίνομαι!
Αμέσως μετά έτρεξε, έφτασε στο μικρό καλύβι του και σε λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στα χέρια του μια σφεντόνα. Στάθηκε μπροστά στο γίγαντα και περίμενε.
Ο μεγάλος γίγαντας τα ’χασε για λίγο. Ύστερα χύθηκε πάνω στο μικρό νάνο θέλοντας να τον συντρίψει. Έγινε όμως κάτι απίστευτο. Ο μικρός νάνος νίκησε το μεγάλο γίγαντα! Ο μεγάλος γίγαντας το ’βαλε στα πόδια…
Έτσι οι Έλληνες του Σαράντα, όπως ο μικρός νάνος του παραμυθιού, όταν η Ιταλία ζήτησε να της παραδώσουν τη χώρα τους, απάντησαν όπως και κείνος, μ’ ένα θαρραλέο και αποφασιστικό ΟΧΙ!
Γαλάτεια Σουρέλη

Ασπίδα του ΟΧΙ

Αν είχε χρώμα ο πόλεμος τι χρώμα θα είχε;

  • Μαύρο, γκρι, μπλε απαντήσαμε οι πιο πολλοί!!!

Αν η Ειρήνη είχε χρώμα τι χρώμα θα ήταν; 

  • Ρόζ, κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί και αν θα ταν πράσινο θα ήταν φυστικί!!

     Μουσικοκινητικό παιχνίδι, περπατώ στο ρυθμό της μουσικής και όταν σταματήσει ζωγραφίζω τον πόλεμο ή την ειρήνη με τα χρώματα που ταιριάζουν στο καθένα. (Θερμά – ψυχρά)

    Αν οι σκέψεις γίνουν λέξεις ποιες ταιριάζουν στον πόλεμο και ποιες στην Ειρήνη;;

Ειρήνη είναι…

  • untitled
  • Ειρήνη είναι να μοιράζομαι … όχι να τα κρατάς για τον εαυτό σου!
  • Ειρήνη είναι να παίζεις με τους άλλους … όχι να χαλάς το παιχνίδι!
  • Ειρήνη είναι να ακούς τους άλλους … όχι να τσακώνεσαι μαζί τους!
  • Ειρήνη είναι να βοηθάς τους άλλους … όχι να τους γυρνάς την πλάτη!
  • Ειρήνη είναι να δίνεις … όχι να παίρνεις!
  • Ειρήνη είναι να χτίζεις …όχι να γκρεμίζεις!
  • Ειρήνη είναι η φιλία … όχι το μίσος γιατί … ειρήνη είναι η αγάπη!

και μεις προσπαθούμε να χτίσουμε την ειρήνη στην τάξη μας

images

… και στη συνέχεια στον κόσμο όλο!!

 

 

Λέξεις με ιστορία!

γλωσσ2

Με λίγα λόγια ιστορούμε τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου χωρίς υπερβολές και πολλές λεπτομέρειες.

Δείχνουμε σχετικές εικόνες και επαναλαμβάνουμε ενώ στη διήγησή μας εστιάζουμε στις παραπάνω λέξεις… τι είπε ο Μεταξάς.. ποιο σύνθημα είπαν οι φαντάροι …τι λέμε όταν έχουμε ελευθερία. Παράλληλα με τη διήγηση γράφουμε τις λέξεις στον πίνακα με τα ανάλογα σκίτσα.

Στη συνέχεια γράφουμε τις λέξεις στο υπολογιστή, εκτυπώνουμε πολλές φορές για να έχουν όλοι από μια λέξη:

γλωσσ1

Μοιράζουμε από μια λέξη στο κάθε νήπιο και στην παρεούλα ο καθένας λέει ποια λέξη νομίζει ότι έχει. Γίνονται οι απαραίτητες «αυτοδιορθώσεις» και συνεχίζουμε με ένα κινητικό παιχνίδι. Βάζουμε ένα εμβατήριο και κάνουν παρέλαση όσοι έχουν τη λέξη ΑΕΡΑ και όμοια συνεχίζεται για τις άλλες λέξεις.

 

Στο τέλος σε φύλλο εργασίας βλέπουμε  τι μπορούμε να γράψουμε ή και  να ζωγραφίσουμε…

γλωσ4

Σημειώνουμε ότι όλοι ζωγραφίσαμε και όλοι γράψαμε … κι ας έχουμε μιλήσει μόνο το γράμμα  Ο όταν κάναμε τον κύκλο!

γλωσ3

Αυτά συμβαίνουν στο σχολείο μας όταν έχουμε Γλώσσα και συγκεκριμένα όταν δουλεύουμε το Γραπτό Λόγο!

Παράλληλα λέμε τα ποιήματά μας, μαθαίνουμε για τις σημαίες και άλλα πολλά που μπορείτε να δείτε και σε παλιότερες αναρτήσεις μας εδώ, εδώ κι εδώ!

Σας χαιρετούμε με ένα τραγούδι:

Γιούπι γιάγια (διασκευή Δ. Ποταμίτης)

Γιούπι γιάγια γιούπι γιούπι για
ας χαρούμε την ειρήνη βρε παιδιά
όχι πόλεμος και μάχη
όχι όπλα και θανάτοι
μόνο φτυάρια, αξίνες και καλή δουλειά

Γιούπι γιάγια γιούπι γιούπι για
τους πολέμους διώξτε μακριά
κι όποιος ξαναπιάσει ασπίδα
στον ποπό να βγάλει ακίδα
και στη γλώσσα να του βάλουν πιπεριά.

 

Χρώματα και σχήματα, σύμβολα και εμβλήματα στις σημαίες του κόσμου!

Σημαία είναι ένα κομμάτι υφάσματος με τα διακριτικά σημεία και χρώματα ενός έθνους, στρατιωτικού σώματος, συλλόγου κλπ. (Τεγόπουλος – Φυτράκης 1997). Τα εμβλήματα και τα χρώματα των σημαιών προσδιορίζονται από την ιστορία και τους θρύλους κάθε χώρας.

 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Σημαία, λοιπόν, ένα εθνικό σύμβολο για κάθε λαό. Με τον Εθνικό Ύμνο αποτελούν τα διακριτικότερα σύμβολα ενός λαού.

 

Από τα προϊστορικά χρόνια  και σε οποιαδήποτε  μορφή κοινωνίας, οι κοινωνικές ομάδες είχαν ένα σύμβολο σε κοντάρι.  Οι λόγοι δημιουργίας του ήταν για να ξεχωρίζουν από τους άλλους.

 

Ελλάδα και Ιταλία

Ελλάδα & Ιταλία

Σαν μια ταυτότητα … συμβολίζει την ιδέα της Πατρίδας και της ενότητας.

 

Η ελληνική σημαία με το λευκό και το γαλάζιο χρώμα της και το σημείο του σταυρό καθορίστηκε από την Α Εθνοσυνέλευση της Επιδαύραυ το 1822. Οι 5 γαλάζιες και 4 λευκές λωρίδες αντιστοιχούν στις συλλαβές των λέξεων: E-ΛEV-ΘE-PI-A Ή ΘΑ-ΝΑ-ΤΟΣ  κι ο σταυρός συμβολίζει την πίστη στη θρησκεία. Δανείζεται το λευκό χρώμα απ τον αφρό των  κυμάτων και το μπλε της θάλασσας και του ουρανού.

 

Στο σχολείο μας, μέσα από πολλά παιχνίδια και κατασκευές, ήρθαμε σε επαφή με  πολλές απ’ τις  σημαίες των κρατών του κόσμου.OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Παρατηρήσαμε, περιγράψαμε, συγκρίναμε και εντοπίσαμε ομοιότητες και διαφορές μεταξύ των σημαιών. Αναγνωρίσαμε διάφορα χρώματα, σχήματα και εμβλήματα που υπάρχουν σε αυτές και προσπαθήσαμε με ζωγραφική και κατασκευές να τις «αναπαράγουμε».

 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Παίξαμε παιχνίδια όπως το παρακάτω …

Έχουν όλοι από μια σημαία. Βάζουμε ένα εμβατήριο (ρυθμό για παρέλαση) και λέμε ένα χρώμα ή έμβλημα. Τα παιδιά που έχουν στη σημαία τους αυτό το χρώμα ή έμβλημα κάνουν παρέλαση. Όμοια συνεχίζουμε με άλλο χρώμα ή έμβλημα. Αν πούμε «όλες οι σημαίες μαζί» κάνουν παρέλαση όλοι.

 Και την ημέρα της γιορτής κάναμε παρέλαση με την «δική» μας ελληνική σημαία 

 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

… σε σχήμα καρδιάς, γιατί αγαπάμε τον τόπο που ζούμε, αγαπάμε την Ελλάδα!

 

Καλημέρα σε όλους!

Ειρήνη, αστέρι λαμπερό…

Η εθνική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου αποτελεί μια θαυμάσια ευκαιρία να μιλήσουμε για την Ειρήνη!

 

Μαθαίνουμε ποιήματα και τραγούδια, διαβάζουμε την Ειρήνη του Αριστοφάνη (διασκευή για νήπια), ανακαλύπτουμε το σήμα, το σύμβολό της αλλά και τη σημαία της, συζητάμε και στέλνουμε το δικό μας μήνυμα ειρήνης στους μεγάλους!

 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

ΖΗΤΩ Η ΕΙΡΗΝΗ

Ειρήνη αστέρι λαμπερό

κι ήλιε γλυκέ τ’ Απρίλη

έλα το γέλιο σης καρδιές

ν’ ανάψεις και τα χείλη.

 

Την προκοπή και τη χαρά

μονάχα εσύ τα δίνεις

πoτέ, πoτέ πια πόλεμος

και ζήτω η Ειρήνη

 

ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ Η ΕΙΡΗΝΗ  του Γ. Σακελλαρίδη

Ελάτε, παιδιά, να κάνουμε
σημαία μας την ειρήνη.

Ελάτε, παιδιά, να κλείσουμε

Τον πόλεμο στη σπηλιά.

 

Τα χέρια μας να ενώσουμε
κι υπόσχεση να δώσουμε
πως στη δική μας την καρδιά
ειρήνη θ ανθίσει, παιδιά

 

ΕΙΡΗΝΗ

Aς τραγουδήσουμε μαζί

όλοι μικροί μεγάλοι

ας ενωθούμε αδελφικά

σε μια αγκαλιά μεγάλη

 

Ας μη μιλάμε για κακό,

πολέμους και για μίση

και τις καρδιές μας ολονών

η αγάπη ας γεμίσει.

 

Ας τραγουδήσουμε μαζί

κι ας βάλουμε θεμέλιo

για έναν κόσμο που να ζει

μ αγάπη και με γέλιο.

 

 

ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΝΕ ΠΟΛΕΜΟ του Τζ. Ροντάρι

Όταν κάνουνε πόλεμο

η γη έχει πονόλαιμο

πονάει η καρδιά της

και κλαίνε τα παιδιά της.

 

Ενάντια στον πονόλαιμο

στον πόνο και στον πόλεμο

υπάρχει μια ασπιρίνη

άνθρωποι, πέστε: ΕΙΡΗΝΗ.

 

ΕΧΩ  ΔΥΟ  ΜΑΤΙΑ  του Γ. Μαρίνου
Έχω δύο μάτια, έχω μία μύτη,
έχω ένα στόμα κι ένα λαιμό.
Είναι δικά μου και μου τα παίρνουν
αυτοί πού κάνουν τον πόλεμο.
Έχω  δύο μάτια, έχω μία μύτη,
έχω ένα στόμα και μία καρδιά
και αγαπώ τούς λαούς του κόσμου
κίτρινα μαύρα και άσπρα παιδιά
πού ‘χουν δύο μάτια, πού ‘χουν μία μύτη,
πού ‘χουν το στόμα, κι ένα λαιμό
είναι δικά μας και μας τα παίρνουν
αυτοί πού κάνουν τον πόλεμο!
 

Δεν θέλω όπλα, δεν θέλω πόλεμο

 γιατί σκοτώνονται του κόσμου τα παιδιά,

 γι αυτό κι εγώ φωνάζω:

 ειρήνη για όλους, ειρήνη παιδιά.

 

 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Όχι λοιπόν στον πόλεμο και ζήτω η Ειρήνη!

 

Ο πόλεμος και η ειρήνη στη ζωγραφική μας

Ο πόλεμος και η ειρήνη στη ζωγραφική μας

Τραγούδια για την 28η οκτωβρίου ή μήπως όχι…

Γύρνοντας απ την «ιδιαίτερη πατρίδα» μου, η εκπομπή του πρώτου προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας «Απολύτως σχετικό» μας έκανε συντροφιά και στάθηκε αφορμή για αυτήν την ανάρτηση …

Από τη «Χωριατοπούλα Ρετζινέλα» στο »Κορόιδο Μουσολίνι»  δείτε στον σύνδεσμο εδώ

Από τη «Ζεχρά» στο » Παιδιά της Ελλάδος» δείτε στον σύνδεσμο εδώ

Το Χρονικό της 28ης Οκτωβρίου: με φωτογραφίες και/ή λογοτεχνικά κείμενα

« ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΟΜΗ ΦΩΤΙΑ!»

ίσως αυτός ο στίχος από το ποίημα του Ελύτη «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» εκφράζει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τα συναισθήματα που ένιωθαν οι Έλληνες, όταν πριν 72 ολόκληρα χρόνια έμπαιναν σε έναν πόλεμο που έμελλε να είναι ο πιο αιματηρός που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, στο Β παγκόσμιο πόλεμο.

Σήμερα η ανάρτηση μας απευθύνεται και αφιερώνεται σε μικρά και μεγάλα παιδιά!!!!! Η δομή της στηρίζεται σε αποσπάσματα λογοτεχνικών κειμένων για τα μεγάλα παιδιά και εικόνες για εμάς τους μικρούς!

Όλα, για να προσεγγίσουμε καλύτερα μια επέτειο εθνική … μια επέτειο που πρέπει να μας θυμίζει πως ξεκινάει ένας πόλεμος και ποιος στα αλήθεια είναι ο εχθρός!

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Από την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 ολόκληρη γη Ευρώπη είχε σκεπαστεί από τα σύννεφα του πολέμου. Οι δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας έχουν καταλάβει, τη μια μετά την άλλη τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, μόνο η Αγγλία κατάφερε να αντισταθεί στην αεροπορική επίθεση που εξαπέλυσαν εναντίον της οι Ναζί.

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πάρα πολύ παλιά, πριν από 72 χρόνια μοναχά, η Γερμανία είχε ένα ηγέτη όχι και τόσο φιλάνθρωπο ... τον έλεγαν Χίτλερ.

... Είχε έναν φίλο με κοινές ιδέες, Μουσολίνι τον έλεγαν και ήθελε να τον αποκαλούν Ντούτσε (ηγέτης)

Ο σύμμαχος του Χίλτερ Μουσολίνι, ηγέτης της φασιστικής Ιταλίας θέλει να ενισχύσει την παρουσία του στα Βαλκάνια. Μετά την κατάληψη της Αλβανίας από τα στρατεύματά του το 1939, ο κίνδυνος επίθεσης της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος ήταν πλέον ορατός. Από την άνοιξη του 1940 οι ιταλικές προκλήσεις άρχισαν να πυκνώνουν, με κορύφωση τον τορπιλισμό της «Έλλης» στις 15 Αυγούστου 1940 στο λιμάνι της Τήνου.

28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940.  ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ

Με εντολή του Μουσολίνι ο ιταλός πρέσβης στην Ελλάδα παραδίδει τηλεσίφραφο στον Μεταξά

ο πρεσβευτής της Ιταλίας Γκράτσι παραδίδει στον έλληνα πρωθυπουργό Ι. Μεταξά τελεσίγραφο. Σ αυτό κατηγορούσε την Ελλάδα ότι επανειλημμένα είχε παραβιάσει την ουδετερότητα υπέρ Αγγλίας και ότι η Ιταλία, για την ασφάλεια της, θα καταλάβει τα σημεία εκείνα που κρίνει αναγκαία. Η απάντηση έπρεπε να δοθεί μέχρι τις 6 το πρωί. Το τελεσίγραφο απορρίπτεται. Η Ελλάδα βρίσκεται πια σε πόλεμο με την Ιταλία. Οι σειρήνες ηχούν στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις, και σημαίνουν συναγερμό. Ο ελληνικός λαός σαν ένας άνθρωπος ξεσηκώνεται εναντίον των επιδρομέων. Και η καθολική αντίδραση στην εισβολή εκφράζεται με το σύνθημα: «ΟΧΙ».

Η απάντηση ήταν "ΟΧΙ"

Η Ελλάδα, απέναντι στην ιταλική υπεροπλία, ήταν ουσιαστικά απροετοίμαστη. Το μοναδικό της εφόδιο ήταν το υψηλό φρόνημα και η ομοψυχία των πολιτών της. Η επιστράτευση εξελίχθηκε σε αληθινό πανηγύρι, άρματα μάχης όμως δεν υπήρχαν, ούτε μεταγωγικά.


... και έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος...

... και έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος...

«Ήταν η ώρα 6 όταν oι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας ξύπνησαν την πολιτεία… Οι άνθρωποι ξυπνούσαν ξαφνιασμένοι, ρωτούσαν τους πρώτους διαβάτες. Ένα βουητό ανέβαινε λίγο-λίγο από γύρω. Από μακριά τα πρώτα ομαδικά βήματα πάφλασαν στην άσφαλτο. Μάτια υψώνoνταν στον ουρανό, έψαχναν. Όμως σ’ όλη αυτή την κίνηση που άρχιζε και πύκνωνα σε μικρές συντροφιές σε ομάδες που ξεκινούσαν για το κέντρο, δεv ξεχώριζες ταραχή ή αγωνία. Μια διάθεση ευοφορίας, κέφι ανάλαφρο, αλλόκοτο, ξεσήκωνε τις ψυχές, πρωινό αγέρι που κολπώνει το πανί. Στα μάτια των ανθρώπων που αντικρύζονταν,  έφευγε ένα χαρούμενο ξάφνιασμα, σάμπως όλος αυτός ο κόσμος να μάθαινε ξαφνικά πως έχει μέσα του κρυμμένα νιάτα» .

Άγγελου Τερζάκη, Ελληνική εποποιία 1940-1941

Έγινε επιστράτευση ... οι στρατιώτες αποχαιρέτησαν τις οικογένειες τους ...

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

... και ξεκίνησαν για το μέτωπο...

«Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. ‘Η φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά ή σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ‘χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μας θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια τους – ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση».

Η πορεία προς το μέτωπο, από το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

Τα αεροπλάνα ήταν παλιά, σχεδόν άχρηστα, και τα λιγοστά αεροδρόμια εντελώς ανεπαρκή. Όσο για τον εξοπλισμό, υπήρχαν ελλείψεις ακόμη και στα πιο αναγκαία εφόδια. Ωστόσο οι Έλληνες ήταν αποφασισμένοι να πολεμήσουν τον εχθρό.

... με όποιο μέσο διέθεταν...

«… και στην άλλη άκρη η Ελλάδα, ένας τόπος χωρίς πλούτη, με το φτωχό, τον ανθρώπινο, τον υπερήφανο λαό της, περιμένοντας να ηχήσουν και γι’ αυτήν οι σάλπιγγες ενός πολέμου με πολλά εκατομμύρια εχθρούς, με δισεκατομμύρια τόνους σίδερο, δουλεμένα στα εργοστάσια του θανάτου για την καταστροφή ψυχών και σωμάτων. Και η Ελλάδα πολέμησε, ο ελληνικός λαός πολέμησε, γιατί ένιωθε πως το κρίμα που θα πεφτε πάνω του, αν δεν πολέμουσε, θα ήταν ασήκωτο. Θα μπορούσε να καταποντίσει για πάντα, όχι την Ελλάδα αλλά ολόκληρη την οικουμένη».

Δοκιμές (απόσπασμα) του Γιώργου Σεφέρη

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Σημαντικότατη βοήθεια στον αγώνα πρόσφεραν οι γυναίκες των γύρω χωριών. Με απαράμιλλο θάρρος και υπεράνθρωπη προσπάθεια κάλυπταν τις ελλείψεις του στρατού σε μεταγωγικά. Μέσα από δύσβατα μονοπάτια, κουβαλώντας στην πλάτη τους κάσες με πυρομαχικά και όπλα, ανέβαιναν στις βουνοκορφές για να δώσουν τα εφόδια στους μαχόμενους.

«… Την είδα να αποχαιρετά τον στρατιώτη της και δεν την αναγνώρισα. Τι έγινε η τρομαγμένη γυναικούλα που δεν είχε άλλη έγνοια από το χάδι και τη λατρεία του παιδιού της; Αποφασιστική, ατάραχη, περήφανη του έδωσε με γενναιότητα το χέρι, τον φίλησε στο μέτωπο κι ενώ οι γείτονες, συγκινημένοι, εθώπευαν τον φαντάρο, αυτή δεν βρήκε τίποτε άλλο να του πει παρά δύο ξερές λέξεις: Καλή νίκη. Τις είπε με φωνή τραχειά, σα να ήταν θυμωμένη. Ευχή μαζί και προσταγή. Έτσι αδάκρυτη, στάθηκε στο κατώφλι της ώσπου ο φαντάρος χάθηκε στη γωνιά του δρόμου».

... όλοι βοηθούσαν με τον τρόπο τους...

Μητέρες του  40, Π. Παλαιολόγος, εφημερίδα Ελεύθερον Βήμα, 16/11/1940.

«Χθες ακόμη οι γυναίκες της Πίνδου έδωσαν κάτι περισσότερον από το θάρρος και την πνοήν. Έδωσαν την ζωήν και τα χέρια των. Όταν η 8η Μεραρχία διετάχθη να προελάση και να καταλάβη ωρισμένας διαβάσεις, μαζί με τους γέροντας και τα παιδιά εβγήκαν από τα σπίτια των αι γυναίκες και έφεραν εις τας κορυφάς των ορέων τα πυροβόλα, τα πυρομαχικά, τας οβΒίδας. Εν ώρα μάχης. Γυναίκες της Πίνδου πρέπει να γίνουν τώρα όλαι αι Ελληνίδες…»


Γυναίκες της  Πίνδου, Γ. Α. Βλάχου, Άρθρα του πολέμου 1940-41.

«Μητέρα του πολεμιστή

Και του στρατιώτη ταίρι

Αχ, όπου δεν αγάπησε το χωρισμό δεν ξέρει.

Μα η δάφνη έχει το δρόμο της

Κι η νίκη τον δικό της.

Ανάμεσα ουρανού και γης παλεύει ο στρατιώτης».

Τέλλος Άγρας

... ο πόλεμος ήταν σκληρός...

«Σε  κάθε ελληνικό στήθος είχε ριζώσει μια βουβή αμε­τάκλητη απόφαση: Δεν θα περάσουν.

Εδώ και δυο-τρεις ώρες πιο πίσω από τις πρώτες γραμ­μές, η βοή της ακατάπαυτης μάχης μάς ερχότανε, σαν ένα βαρύ, μόνιμο, χωρίς καμιά διακοπή, εξακολουθητικό μπουμπουνητό.

Πίσω απ’ το βουνό οι λάμψεις φωτίζανε τη νύχτα εκτυ­φλωτικά τον βαρυσυννεφιασμένο ουρανό κι οι νυχτερινές επιδρομές σε μας και στον από κάτω μας δρόμο, όπου πέρναγαν εσπευσμένως όλες οι εφοδιοπομπές μας, δεν παύανε μια στιγμή. Και το θαύμα έγινε! Χωρίς μεταγωγικά μέσα, με πεζοπορία ατέλειωτων ωρών, νηστικοί και άυπνοι έφθασαν οι άνδρες μας». Από Το πλατύ ποτάμι του Γιάννη Μπεράτη

ΠΡΟΤΟΥ ΜΠΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ

Λίγους μήνες προτού μπουν οι Γερμανοί στην Αθήνα ο Κωστής Παλαμάς έγραψε:

«Παιδιά μου, ο πόλεμος για σας περνάει θριαμβευτής

των άδικων ο πόλεμος δεν είναι εκδικητής.

Η Ελλάδα είναι αβασίλευτη με δάφνες και με κρίνα της νίκης.

Παντοδύναμος την έπλασε τεχνίτης.

Η δόξα το καμάρι της, η αλήθεια είναι δική της.

Κι αν είναι και στον πόλεμο μέσα η ζωή θυσία.

Ο τάφος είναι πέρασμα προς την αθανασία».

« ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΟΜΗ ΦΩΤΙΑ!»

«Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί. Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε. Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε. Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια στο κλάμα του. Ήταν γενναίο παιδί. Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του. Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά. Και με το κράνος του, γυαλιστερό σημάδι (φτάσανε τόσο εύκολα μες στο μυαλό που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του). Με τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά. Και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του. – Φωτιά στην άνομη φωτιά! – Με το αίμα πάνω από τα φρύδια. Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε. Ύστερα λιώσαν χιόνι να ξεπλύνουν Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής Και το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημιάς Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας Δεν έκλαψαν Γιατί να κλάψουν; Ήταν γενναίο παιδί»

Απόσπασμα από το θαυμάσιο ποίημα «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» του Οδυσσέα Ελύτη.

Όμως στο τέλος ... "έβρεχε τσαρούχια στην Πίνδο" είπαν οι Ιταλοί στατιώτες στον Μουσολίνι κι εκείνος διέταξε να πάνε την Ιταλία λίγο πιο πέρα στο χάρτη...

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 72 ΧΡΟΝΙΑ…

Ο πόλεμος «ασχημίζει χωρίς αιτία την πλάση». Οι φιλοδοξίες, τα «συμφέροντα» των «ισχυρών»  ανθρώπων, οδηγούν στον παραλογισμό του πολέμου «λερώνοντας» τη φύση. Οι άνθρωποι σκοτώνονται χωρίς αιτία, λέει ο πoιητής. Mπoρεί εκείνη τη στιγμή να είναι στη θέση αυτού που αμύνεται προστατεύοντας την πατρίδα του, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να βλέπει τη φρίκη και το παράλογο του πoλέμoυ ιδίως μπροστά στην καθαρότητα και την ομορφιά της φύσης που συνεχίζει ατάραχη το έργο της.

"Χαρά μεγάλη έχουμε ελεύθεροι που ζούμε και σήμερα γιορτάζουμε γελάμε τραγουδούμε"

Οι άνθρωποι συχνά διαλέγουν αίμα και θάνατο, αδιαφορώντας για τη ζωή. Διαλέγουν έναν ύπνο χωρίς όνειρα, την κούραση και τη λάσπη, ξεχνώντας αυτό που τους έχει δοθεί: την ευκαιρία να ζήσουν. Πολλά τα θύματα του πολέμου. Κι ανάμεσά τους, δυστυχώς, κι αυτοί που ονειρεύονται, που αγαπούν, που χαίρονται, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν με την παρουσία τους έναν καλύτερο κόσμο.