Ιδέες για χειροποίητη πλαστελίνη

1. Απλή αλατοζύμη (http://www.sheblogs.eu/2010/11/24/alatozymi/)

Υλικά

  • μισή κούπα αλάτι (αυτό στο σακουλάκι)
  • μισή κούπα νερό (συν 1-2 κουταλιές πιθανόν ανάλογα στο αλεύρι)
  • μιαμιση κούπα αλεύρι

Εναλλακτικά για πιο μεγάλη ποσότητα η φόρμουλα είναι 1:1:3, δηλαδή 1 δόση αλάτι, 1 δόση νερό και 3 δόσεις αλεύρι.  Απλά στο ζύμωμα μπορεί να νοιώσετε ότι είναι πολύ σφιχτή αναλόγως της ποιότητας του αλευριού οπότε μπορείτε να βαλετε 1 κουταλιά ακόμα νερό ή και 2 αν χρειάζεται.

Και πως το κάνουμε;

Πολύ απλά. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλάτι με το αλευρί. Προσθέτουμε το νερό και ζυμώνουμε.

Χρωματιστή αλατοζύμη με τέμπερες

Χωρίζετε τη ζύμη σας σε μικρά κομμάτια και προσθέτετε τέμπερα.  Καλό είναι να έχετε πλαστικά γάντια αλλά δε παθαίνετε και τίποτα αν δεν έχετε, εγώ ποτέ δε φοράω. Ζυμώνετε το χρώμα με το ζυμάρι μέχρι να αποκτήσει ομοιόμορφό χρώμα η ζύμη σας.

Μπορώ να το χρωματίσω μετά το ψήσιμο;

Ναι. Εγώ προτιμώ να τα βάφω με ακρυλικά χρώματα.

Πως ψήνω την αλατοζύμη;

Κανονικά σε προθερμασμένο φούρνο στους 160-170 βαθμούς για 15-20 λεπτά αν είναι λεπτές σαν κουλουράκια οι κατασκευές σας ή περισσότερο αν είναι πιο χοντρά.  Καλό είναι να τα σκεπάσετε με ένα αλουμινόχαρτο και να έχετε το νου σας για να μην αρπάξουν.

Πως διατηρώ την αλατοζύμη;

Μέσα σε σακουλάκια τροφίμων ή τυλιγμένη με μεμβράνη κουζίνας στο ψυγείο. Δε παθαίνει τίποτα για εβδομάδες ή και μήνες.

2. Play Dough (από το smarteconomy)

Η ακριβής μετάφραση Play Dough σημαίνει παίζω ζυμάρι. Οι περισσότεροι γονείς κάποια στιγμή αγοράσατε τα διάφορα πανάκριβα ζυμαράκια που κυκλοφορούν στην Glossary Link αγορά για να παίξουν τα παιδιά σας μόνο και μόνο για να καταλήξουν στα σκουπίδια λίγες μέρες μετά. Είναι τόσο απλό να φτιαχτούν σε λίγα μόνο λεπτά και εννοείται πως είναι πάμφθηνα.

Τα πλεονεκτήματα στο να το φτιάξτε μόνοι σας:

•    είναι πάμφθηνο, μπορείτε να το φτιάξετε σε μεγάλες ποσότητες πχ για κάποιο παιδικό πάρτι (είτε να παίξουν τα μικρά είτε να το πάρουν μαζί τους ως δωράκι).
•    Μπορείτε να τα φτιάξετε για να τα πάτε δώρο απλά συσκευάζοντας τα όμορφα (πιο πολύ θα σας στοιχίσει η συσκευασία παρά η κατασκευή)
•    Μπορείτε να το φτιάξετε μαζί με τα παιδιά και να έχουν και αυτά μία αίσθηση ικανοποίησης.
•    Και το πιο κύριο, δεν αγχώνεστε αν καταλήξουν το βάλουν στο στόμα τους επειδή όλα είναι βρώσιμα (μπορεί η γεύση να είναι απαίσια αλλά τουλάχιστον δεν ανησυχείτε για τοξικότητα).

Υλικά:

2 φλιτζάνια αλεύρι (για όλες τις χρήσεις)

2 κούπα νερό

1 φλιτζάνι αλάτι (σας φαίνεται πολύ αλλά είναι αναγκαίο)

2 κουταλιές της σούπας λάδι

1 κουταλιά της σούπας ξυνό (ή αλλιώς ονομαζόμενο ταρταρικό οξύ ή cream tartar) – είναι προαιρετικό αλλά βοηθά στο να το κάνει πιο ελαστικό.

Χρώματα ζαχαροπλαστικής επιλογής σας.

Ξύλινη κουτάλα

Εκτέλεση:

Σε μια βαριά κατσαρόλα  ανακατέψτε το αλεύρι, νερό, αλάτι, λάδι και το ξυνό.
Βάλτε την κατσαρόλα σε χαμηλή έως μέτρια φωτιά. Ανακατεύετε συνεχώς με μία ξύλινη κουτάλα. Θα αρχίσει να σχηματίζει ένα ζυμάρι. Δεν πρέπει να σταματήσετε το ανακάτεμα ούτε λεπτό.

Σε ένα βαρύ πυθμένα κατσαρόλα, ανακατέψτε το αλεύρι, το αλάτι και το νερό. Και ρίξτε σταδιακά το νερό. Χρησιμοποιήστε ένα ξύλινο κουτάλι για να αναμειχθεί μέχρι η ζύμη είναι πολύ σκληρός. Γυρίστε σε ένα πιάτο, αφήστε το να κρυώσει και στη συνέχεια να ζυμώνουμε στην επιθυμητή συνέπεια. Το βγάζετε σε μία ξύλινη επιφάνεια και ενώ είναι ακόμη ζεστό το ζυμώνετε λίγο για να στρώση ομοιόμορφα. Το χωρίζετε μετά σε 4 τεμάχια και τα βάζετε πάνω σε λαδόκολλα για να μην λερώσετε την ξύλινη επιφάνεια και τον γύρω τον χώρο σας. Ακουμπάτε τα 4 τεμάχια ζυμαριού πάνω και πατάτε με τον αντίχειρα σας το πάνω μέρος για να κάνετε ένα βαθούλωμα σε κάθε τεμάχιο. Σε κάθε βαθούλωμα ρίχνετε λίγες σταγόνες χρώματος και το ξαναζυμώνετε λίγο ώστε να απλωθεί. Την ένταση του χρώματος την ρυθμίζετε εσείς.

Glossary Link Tips:
•    Φροντίστε να φοράτε γάντια όταν χειρίζεστε τα χρώματα ζαχαροπλαστικής.
•    Αν καταλήξουν να λερωθούν χρησιμοποιήστε οδοντόκρεμα για να τα καθαρίσετε.
•    Όταν τα παιδιά τελειώνουν το παιχνίδι τους διατηρήστε τα ζυμαράκια κλεισμένα καλά σε ταπεράκι, βαζάκια, σακουλίτσες αλλιώς θα ξεραθούν.
•    Πολλοί τα κρατάνε στο ψυγείο.
•    Με σωστή φροντίδα μπορούν να κρατηθούν μέχρι και 1 ολόκληρο μήνα.

Παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος

Σήμερα με αφορμή την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος είδαμε το παρακάτω βίντεο, συζητήσαμε, προβληματιστήκαμε, συγκινηθήκαμε (…μερικοί από εμάς  «βάλαμε» τα κλάματα!!)

Στο τέλος όμως ορκιστήκαμε να προστατεύουμε το περιβάλλον, γιατί είναι το σπίτι μας και το σπίτι όλων !!

Προετοιμασία καλοκαιρινής γιορτής

Κάνουμε πρόβες…

Στο αμφιθέατρο του Δημοτικού

Φτιάχνουμε το σκηνικό

Όμορφα και ευωδιαστά λουλουδάκια

Προσέχουμε τις λεπτομέρειες ..

Ετοιμάζουμε τις προσκλήσεις μας

Στο δάσος τι όμορφα που είναι παιδιά..

Εδώ βρίσκουνε φωλιά, μια γλυκιά, ζεστή αγκαλιά τα γλυκά μας τα πουλάκια και άλλα μικρά ζωάκια!!

Πρόγραμμα γιορτής

«Μια σχολική χρονιά στο νηπιαγωγείο »

Μέρος 1ο

Καλωσόρισμα: Τραγουδάκι «Καλησπέρα»

Μελέτη Περιβάλλοντος –  Οικολογία: Θεατρικό δρώμενο «Το δικαστήριο των λουλουδιών»

Μέρος 2ο

Μαθηματικά: Παιχνιδοτράγουδο «Οι 9 μελισσούλες»

Γλώσσα: Παιχνιδοτράγουδο «Ένα γράμμα μια ιστορία»

Μουσική: Παιχνιδοτράγουδο «Πόσο μου αρέσει να τραγουδώ»

Χορός: Παιχνιδοτράγουδο «Χόκυ – Πόκυ»

Γυμναστική: Παιχνιδοτράγουδο «Βόλτα στο σώμα»

Εικαστικά – Ζωγραφική: Παιχνιδοτράγουδο «Παίζουμε τα χρώματα»

Και μια προσευχή: «Καλέ θεούλη, εμείς είμαστε καλά…» Γ. Ρίτσος

Αποχαιρετισμός: Τραγούδι «Θα βρεθούμε ξανά»

«Η κακιά μπουλντόζα»

Δίνουμε το δικό μας τέλος στο παραμύθι και το συγκρίνουμε με το τέλος που έδωσε η συγγραφέας του …

Η ΚΑΚΙΑ ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΑ

της Λίας Μεγάλου – Σεφεριάδη

(Από το ανθολόγιο για το νηπιαγωγείο της Ρ.Παπανικολάου )

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κακιά μπουλντόζα. Η μπουλντόζα αυτή όλη την ώρα μούγκριζε και γκρέμιζε τα μικρά σπίτια, έριχνε, κάτω τα δέντρα, ξερίζωνε τα λουλούδια, τσαλαπατούσε το χορτάρι. Όπου πήγαινε, πήγαινε, οι άνθρωποι βουλώνανε τα αυτιά τους με μπαμπάκι, για να μην ακούνε το μουγκρητό της. Έτσι όμως δεν μπορούσαν ούτε να κουβεντιάσουν, ούτε να ακούσουν μουσική, ούτε να τραγουδήσουν.

Μια μέρα μπουλντόζα ξεκίνησε και πήγε σε ένα μέρος που παίζαν τα παιδιά. Εκεί είχε λίγα δέντρα και δυο τρεις κούνιες. Μόλις έφτασε μουγκρίζοντας πρόσταξε να φύγουν αμέσως όλοι.

– Γιατί να φύγουμε; ρώτησαν τα παιδιά.

– Γιατί θα ρίξω κάτω τα δέντρα!

– Μην το κάνεις αυτό, μπουλντόζα, την παρακάλεσαν, τι σου φταίνε τα δεντράκια; Είναι τόσο καλά. Καθαρίζουν τον αέρα, μας κάνουν σκιά, τα πουλιά έχουν φωλιές στα’ κλαδιά τους….

– Θα ρίξω κάτω τα δέντρα, θα χαλάσω τις κούνιες, θα πατήσω λουλούδια    και χορτάρι.  Φύγετε αμέσως!. Δε θα το ξαναπώ!

Τα παιδιά τραβήχτηκαν σε μιαν άκρη κι έβλεπαν τα δέντρα να πέφτουν ένα ένα κλαίγοντας. Το ίδιο κλαίγανε και τα πουλιά πετώντας πάνω από τις χαλασμένες τους φωλιές. Όταν η μπουλντόζα έσπασε και τις κούνιες, σταμάτησε, έκανε στροφή και είπε στα παιδιά:

– Αρκετά για σήμερα! Αύριο θα ξανάρθω να ρίξω χάμω και τη βελανιδιά!

Η βελανιδιά ήταν το πιο μεγάλο δέντρο και το πιο αγαπημένο των πουλιών και των παιδιών. Είχε μια μεγάλη κουφάλα κι εκεί μέσα παίζανε σπιτάκια. Στον ίσκιο της χωρούσαν όλα τα παιδιά και σε κάθε της κλαδί ήταν και μια φωλιά.

– Mπουλντόζα, παρακαλούσαν τα παιδιά τρέχοντας ξοπίσω της, κάνε μας τη χάρη και άφησε τουλάχιστον τη βελανιδιά. Ένα μονάχα δέντρο άφησέ μας, μπουλντόζα!

– ;Oχι, δε θα αφήσω τίποτα! Μούγκρισε η μπουλντόζα φεύγοντας.

Τότε τα παιδιά θυμώσανε πολύ.

– Τώρα να δεις τι θα πάθεις, παλιομπουλντόζα! Είπανε κι αμέσως σφύριξαν κι ήρθαν κοντά τους τα πουλιά. Κάθισαν όλοι κάτω από τη βελανιδιά και καταστρώσανε ένα έξυπνο σχέδιο………

ΣΧΕΔΙΟ, ΤΙ ΣΧΕΔΙΟ;

ΚΑΤΑΣΤΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΧΕΔΙΑ….

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΡΑΦΕΙ ή ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ

Να της ρίξουμε βόμβες, νερό στα καλώδια, κόλα κλπ.

αλλά και να κόψουμε δέντρα !!!!!!!

Να της κόψουμε το υνί, να φτιάξουμε παγίδα σκάβοντας λακούβα αλλά και να .... κόψουμε εμείς δέντρα για να την σταματήσουμε !!!!!!!!

Βόμβες ξανά αλλά και έρωτες!!!!!!!!!

και πάλι κόλες

Να την σπάσουμε ...και πέσει σε λακούβα ..

Κάποιοι προτίμησαν να γράψουν.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΜΕ ΟΤΙ Ο ΒΛΑΣΣΗΣ ΚΑΙ Η ΜΕΛΙΝΑ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΙΔΕΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ …


Μόλις νύχτωσε, φέρανε φτυάρια και κλεφτοφάναρα κι έσκαψαν ένα βαθύ λάκκο κοντά στην βελανιδιά. Έπειτα τον σκέπασαν με κλαδιά, τα πουλιά έστρωσαν από πάνω φύλλα και τα παιδιά έριξαν λίγο χώμα, έτσι που ο λάκκος δεν φαινότανε καθόλου. Είχανε φτιάξει μια τέλεια παγίδα! Τότε πήγανε για ύπνο, αφού πρώτα παρακαλέσανε τον κόκορα να τους ξυπνήσει πρωί πρωί.

–           Μη μας ξεχάσεις, κοκοράκο!

–           Μείνετε ήσυχοι, παιδιά! Ξεχνιούνται τέτοια πράγματα! απάντησε.

Πράγματι, μόλις ο ήλιος ξεμύτισε πίσω από τα βουνά, άρχισε ο κόκορας να φωνάζει:

–                      Κικιρίκου! Κικιρίκου!

Τα παιδιά σηκώθηκαν αμέσως, ντύθηκαν κι έτρεξαν γρήγορα γρήγορα στη βελανιδιά. Τα πουλιά ήταν κιόλας εκεί, κρυμμένα στη φυλλωσιά. Τα μισά παιδιά πιάστηκαν χέρι χέρι γύρω από το δέντρο και τα άλλα μισά κρύφτηκαν μέσα στην κουφάλα και περίμεναν. Ξαφνικά ακούστηκε από μακριά το μουγκρητό της μπουλντόζας κι όσο πλησίαζε  έτρεμε η γη. Μόλις έφτασε, πρόσταξε να φύγουν αμέσως όλοι.

–                      Όχι, δε φεύγουμε! Απάντησαν τα παιδιά.

–                      Πηγαίνετε στην άκρη να ρίξω τη βελανιδιά!

–                      Δε θα σ αφήσουμε να τη ρίξεις! Φώναξαν τα παιδιά.

–                      Τι είπατε παλιόπαιδα; Τώρα θα σας δείξω εγώ! Μούγκρισε η μπουλντόζα και ξεκίνησε με όλη της τη δύναμη καταπάνω στο δέντρο. Δεν προχώρησε όμως και πολύ και ….μπουμ … έπεσε στην παγίδα. Τότε ακούστηκε μια φωνή:

–                      Απάνω της παιδιά!

Την ίδια στιγμή τα παιδιά που ήταν κρυμμένα στην κουφάλα βγήκαν κι άρχισαν να τη χτυπούν με τόξα και φυσοκάλαμα, ενώ τα άλλα παιδιά τράβηξαν από την τσέπη τις σφεντόνες και της έσπασαν τα τζάμια. Τα πουλιά όρμησαν πρώτα πάνω στις ρόδες και με το ράμφος τους κατατρύπησαν τα λάστιχα. Έπειτα άρχισαν να την κουτσουλούν, να την κουτσουλούν, να την κουτσουλούν, ώσπου τη σκέπασαν με τόσες πολλές κουτσουλιές, που δε φαινότανε πια καθόλου.

Τρέξανε τότε τα παιδιά στα σπίτια τους και πήραν ταμπούρλα, τρακατρούκες, καπάκια από κατσαρόλες και τρομπέτες. Πήραν κρυφά κι ένα άσπρο σεντόνι, έγραψαν επάνω του με μεγάλα γράμματα «ΤΗ ΝΙΚΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΑ» και το έδωσαν στα πουλιά να το ανεβάσουν ψηλά κρατώντας το με το ράμφος τους και να πετάξουν πάνω από την πόλη. Βγήκαν έπειτα όλα μαζί κι άρχισαν να τραγουδούν και να γυρνούν στις γειτονιές. Ο κόσμος έβγαινε στις πόρτες και στα μπαλκόνια να δει, τι συμβαίνει….,

…ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ! ΖΗΤΩ! ……