“Αν κάθε μέρα” – Παραμύθι του Αντώνη Παπαθεοδούλου

Καλημέρα αγαπητά μας παιδιά

Σήμερα η κύρια Γιάννα σας καλωσορίζει κι εδώ με ένα παραμυθένιο τρόπο και με μια πολύτιμη προτροπή! Κάθε μέρα να προσπαθούμε για κάτι έστω κι αν μοιάζει μικρό, γιατί μόνο έτσι θα ανακαλύψουμε  πως για να πετύχουμε κάτι μεγάλο, αρκεί να κάνουμε καθημερινά κάτι μικρό, και να σκεφτόμαστε αισιόδοξα για το μέλλον.

» Αν κάθε μέρα προσπαθείς, θα καταφέρνεις πάντα κάτι σημαντικό, μικρή μας φίλη, μικρέ μας φίλε»

Πατώντας πάνω στο παραπάνω εξώφυλλο μπορείτε να κατεβάσετε το παραμύθι που θα σας δώσει πολλές ιδέες. Και ξεκινήστε κάθε μέρα με μια ζωγραφιά!  Έτσι θα φτιάξετε το δικό σας βιβλίο με τις δικές σας ζωγραφιές και βέβαια έναν δικό σας κόσμο!

Καλή αρχή……

(Τις ζωγραφίες από αυτήν την αποστολή θα τις κρατήσετε για να φτιάξετε το δικό σας βιβλίο).

Ακολουθεί ανακοίνωση για την προσπάθεια μας να είμαστε όλοι μαζί … μένοντας στο σπίτι όσο χρειαστεί!

Ο κουμπαράς της τάξης μας!

Παράδοση πλέον για το σχολείο μας ο κουμπαράς της τάξης.

 OLYMPUS DIGITAL CAMERAΚάθε χρόνο με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης φτιάχνουμε πολλούς κουμπαράδες …κι έναν για την τάξη μας. Φέτος ο κουμπαράς μας είναι μια γλυκιά καμηλοπάρδαλη που «τρέφεται» κάθε Δευτέρα και μόνο με κέρματα! Την φτιάξαμε όλοι μαζί με πολύ μεράκι.

Επίσης μάθαμε τι είναι αποταμίευση, για ποιο λόγο έχουμε τα χρήματα, πως πλήρωναν παλιά κι άλλα πολλά. Επίσης μετρήσαμε κέρματα και ο καινούριος φίλος μας, ο Ζαρούλης Ζωηρούλης μας έμαθε το πρώτο παιχνίδι με τα ζάρια. Μας είπε ακόμα ότι θα έρχεται συχνά στο νηπιαγωγείο να μας μαθαίνει επιτραπέζια παιχνίδια!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Στο τέλος διαπιστώσαμε ότι …

αν κάθε μέρα παίζω με έναν φίλο τότε μια μέρα θα γίνω αληθινά πλούσιος αφού θα έχω χιλιάδες φίλους!

 

 

 

Αποταμίευση: μια άγνωστη λέξη ….ή μια ευκαιρία ανα-στοχασμού!

 Ο τίτλος της δημοσίευσης  αφορά τους μεγαλύτερους γιατί εμείς τα παιδιά, δικαιούμαστε να έχουμε πολλές άγνωστες λέξεις… σιγά – σιγά όμως μαθαίνουμε!

 31 Οκτωβρίου, λοιπόν, και στην τάξη μας μιλήσαμε για την παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης. Διαβάσαμε και δραματοποιήσαμε  το παραμύθι «Η αστόχαστη σουσουράδα» και συζητώντας προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας κουμπαρά για την τάξη μας.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κάθε Δευτέρα, όποιος μπορεί, θα βάζει ένα κέρμα στον κουμπαρά μας …κι αργά αλλά σταθερά (σαν χελώνα που είναι!) θα  γεμίσει. Κι όταν γεμίσει θα πάρουμε τα υλικά που χρειαζόμαστε για το σχολείο μας.

 Όμως και στο σπίτι χρειαζόμαστε έναν κουμπαρά…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

«Φασούλι, το φασούλι γεμίζει το σακούλι», λέει η παροιμία. Εμείς το διαπιστώσαμε με ένα παιχνίδι (στα μαθηματικά είπε η κυρία)

 

Ρίχνω το ζάρι και βάζω στονν κουμπαρά τόσα κέρματα, όσα λέει ο αριθμός που έφερε η ζαριά μου.

Ρίχνω το ζάρι και βάζω στονν κουμπαρά τόσα κέρματα, όσα λέει ο αριθμός που έφερε η ζαριά μου.

 Κι ένα φύλλο εργασίας …για να δει λέει αν το εμπεδώσαμε

askisi2 

 … ααα όχι άλλες  εργασίες , ας διαβάσουμε τώρα ένα παραμύθι.

 

Η αστόχαστη σουσουράδα – Συγγραφέας: Βέτα Κωστίδου – Λένη – από τις «Ιστορίες και παραμύθια για το νηπιαγωγείο» της Ρούλας Παπανικολάου, εκδόσεις Μικρός Πρίγκηπας

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό πουλί µε κουνιστή μακριά ουρά, που το ‘λεγαν σουσουράδα.

 

Η σουσουράδα ήταν πολύ εύθυμη και ζωηρή. Αγαπούσε την κουβεντούλα, το τραγούδι και περισσότερο απ’ όλα το χορό! Όλο το καλοκαίρι, λοιπόν, αυτή και τα παιδιά της δεν έκαναν άλλο, από το να τρώνε, να κοιμούνται και µε την πρώτη ευκαιρία να το στήνουν στο χορό.

 

Α, τι καλά που περνούσαν! Οι σπόροι ήταν άφθονοι πάνω στη γη, για κρεβάτι είχαν τα πράσινα κλαδιά των δέντρων και ο γελαστός ήλιος ήταν σαν να έλεγε:

-Εμπρός; τι κάθεστε; Τραγούδι και χορός! και η οικογένεια της σουσουράδας δεν έλεγε ποτέ όχι.

 

Μα ο καιρός περνούσε. Το καλοκαίρι έφευγε σιγά σιγά. Το φθινόπωρο έφθανε. Τα φύλλα των δέντρων κιτρίνισαν και άρχισαν να πέφτουν στη γη. Συννεφάκια φάνηκαν στον ουρανό, που έκρυβαν το χρυσό πρόσωπο του ήλιου.

 

Οι πρώτες βροχούλες χοροπήδησαν πάνω στις στέγες και έφτιαξαν γοργά ποταμάκια, που κυλούσαν φιδωτά στον κατήφορο. Πολλά πουλιά έφυγαν για πιο ζεστές χώρες. Μα η οικογένεια της σουσουράδας έμεινε.

 

Βέβαια, δεν τα περνούσε το ίδιο καλά, όπως το καλοκαίρι, αλλά και πάλι τα κατάφερνε να µην είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Έτρωγαν σκουλήκια και κοιμόταν σ’ ένα γιαπί. Και ήταν όλοι ευχαριστημένοι.

 

Μα να που ήρθε ο χειμώνας! Κρύο τσουχτερό! Το χιόνι σκέπασε τη γη, ο βοριάς τίναξε και τα τελευταία φύλλα των δέντρων, που απόμειναν γυμνά.

 

Τίποτε δεν είχαν πια να φάνε η σουσουράδα και τα παιδιά της.  Και το χειρότερο απ’ όλα, το γιαπί τέλειωσε, έγινε σπίτι, και η οικογένεια της σουσουράδας δεν είχε πού να μείνει. Πόσο κρύωναν τα σουσουράδάκια!

 

Τότε η κυρά σουσουράδα ξεκίνησε και πήγε στο σπίτι μιας σπουργιτίνας.

-Τοκ, τοκ, χτύπησε την πόρτα της φωλιάς της.

-Ποιος είναι; ακούστηκε από µέσα η φωνή της σπουργιτίνας .

-Εγώ, κυρά γειτόνισσα, η σουσουράδα! Άνοιξε να µπούνε µέσα τα παιδάκια µου κι εγώ, γιατί κρυώνουμε!

-Δε χωράμε, κυρά σουσουράδα. Πήγαινε στη φωλιά σου.

-Δεν έχω, δεν έφτιαξα!

-Και τι έκανες όλο το καλοκαίρι;

-Χόρευα και κουνούσα την ουρά µου!

-Ε, κούνα την, λοιπόν, και τώρα! φώναξε από μέσα η σποuργιτίνα.

 Και δεν της άνοιξε καθόλου την πόρτα.

 

Η σουσουράδα στεναχωρήθηκε πολύ.  Μα τι μπορούσε να πει; Μπρος αυτή, πίσω τα σουσοuραδάκια της, πήγαν στο σπίτι άλλης σπουργιτίνας

 

-Τοκ, τοκ, χτύπησε την πόρτα.

-Ποιος είναι; φώναξε από μέσα η σπουργιτίνα.

-Κυρά γειτόνισσα, εγώ   η σουσουράδα!

-Μπα, τι έκπληξη! και η πόρτα άνοιξε και φάνηκε η γελαστή μυτίτσα της σπουργιτίνας. Πώς και µας θυμήθηκες, κυρά σουσουράδα;

-Τα παιδιά µου κρυώνουν, γειτόνισσα.

Είπα να τα φέρω εδώ να μείνουν και να ζεσταθούν.

-Ευχαρίστως, µα το σπιτάκι µας είναι μικρό

και μόλις χωράει την  οικογένειά µας.

Εσύ δεν έχεις φωλιά, κυρά σουσουράδα;

-Δεν έχω, δεν έχτισα!

-Και τι έκανες όλο το καλοκαίρι;

-Χόρευα και κουνούσα την ουρά μου!

 

-Καλά όλα αυτά σουσουράδα µου, µα έπρεπε να φροντίσεις  και για τις δύσκολες ώρες, που θα ‘φταναν. Λοιπόν, άκουσε τώρα τι θα κάνουμε. Θα φέρεις μέσα τα παιδιά σου να ζεσταθούν μαζί µε τα δικά µου και µεις οι δυο θα φτιάξουμε µια φωλιά για την οικογένειά σου.

Πάμε, λοιπόν!

Έτσι και έγινε. Τα δυο πουλάκια δούλεψαν σκληρά και επίμονα. Το κρύο ήταν βαρύ αλλά αυτά το αψηφούσαν. Κουβάλησαν νερό, έφτιαξαν λάσπη, έβαλαν και πετραδάκια και τα κατάφεραν να χτίσουν µια γερή φωλιά. Για να είναι ζεστή, την έστρωσαν από μέσα με ξερό χορτάρι και κάτι κουρελάκια που βρήκαν στην άκρη του δρόμου. Ύστερα στάθηκαν να θαυμάσουν το έργο τους.

 

-Να το, κυρά σουσουράδα, το σπιτάκι σου!

Τώρα δε θα ‘χεις ανάγκη να χτυπάς

τις ξένες πόρτες! είπε η κυρά σπουργιτίνα.

-Σ’ ευχαριστώ, φιλενάδα µου, απάντησε η σουσουράδα. Ποτέ δε θα ξεχάσω την καλοσύνη σου!

 

Πήρε λοιπόν, τα παιδιά της η σουσουράδα και πήγαν

στη φωλίτσα τους τη ζεστή και πέρασαν όμορφα το χειμώνα.

 

Και όποτε έφτιαχνε γλυκό έστελνε πάντα ένα γεμάτο πιάτο στη σπουργιτίνα,

θέλοντας έτσι να της δείξει την αγάπη και την ευγνωμοσύνη της.

Και έζησαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα

 

Παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης

Παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης χθες και εμείς είχαμε πάει επίσκεψη!

Είχαμε την πρώτη μας έξοδο από το νηπιαγωγείο:

Στο Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, ένα μουσείο διαφορετικό το οποίο εκθέτει αποκλειστικά έργα παιδιών από 4 έως 14 ετών. Θα σας πούμε άλλη φορά περισσότερα…

… γιατί σήμερα έγινε κάτι σημαντικό στο σχολείο μας! Καθώς γυρίσαμε το πρωί πάνω στο γραφείο της κυρίας βρήκαμε την αλληλογραφία. Ανάμεσα στα άλλα γράμματα ήταν κι έναν γράμμα από τα νανάκια….

Ναι! το γράφει είναι απ τα νανάκια!!!

Φυσικά βιαστήκαμε να το ανοίξουμε …

Ζητήσαμε από την κυρία να μας το διαβάσει αμέσως … και να μην τα πολυλογούμε τα νανάκια μας έγραφαν ότι αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα, τους τελείωσαν τα υλικά στο εργαστήρι και δεν έφτιαξαν παιχνίδια για όλα τα παιδιά του κόσμου. Είναι απελπισμένα και ζητούν βοήθεια …  μήπως έχουμε κάποια ιδέα να τα λύσουν το τεράστιο πρόβλημά τους .

Αυτό ήταν … συμφορά!!!!!!  Ελλιπής χρηματοδότηση ακόμα και στον Αη-Βασίλη…

Όμως εμείς δεν θα το αφήσουμε να περάσει έτσι…. σκεφτήκαμε πολλές ιδέες, συζητήσαμε αν κάποιες απ αυτές ήταν εφικτές αποφασίσαμε να κάνουμε τα πάντα για τα μικρά μας νανάκια.

Θα οργανωθούμε εμείς τα παιδιά και να μαζέψουμε χρήματα να τα στείλουμε στα νανάκια για να λύσουν το πρόβλημα τους….

Όμως που θα βρούμε τα χρήματα, ποιος θα μας τα δώσει, πόσα θα μας δώσει, κι αν δε περισσεύουν…

«Να πάρουμε απ’ τον κουμπαρά μας προτείναν πολλά παιδιά».

Να την η ευκαιρία να μάθουμε όλοι τι είναι κουμπαράς, τι είναι αποταμίευση, γιατί κάνουμε αποταμίευση, τι είναι κέρμα, τι χαρτονόμισμα αλλά και γιατί πολλοί κουμπαράδες έχουν σχήμα γουρουνιού.  Η απάντηση βρίσκεται εδώ!

Συζητήσαμε, συζητήσαμε … και αποφασίσαμε να φτιάξουμε τον κουμπαρά της τάξης. Φυσικά θα έχει σχήμα γουρουνιού!

Τεχνική παπιέ μασέ: μπαλόνι, εφημερίδες και ατλακόλ

Τεχνική παπιέ μασέ

Κάθε Δευτέρα θα βάζουμε από ένα κέρμα. Αύριο θα γράψουμε γράμμα στους γονείς μας για να τους ενημερώσουμε για την απόφασή μας αυτή και να τους ζητήσουμε την βοήθεια τους!

Στη συνέχεια διαβάσαμε το παραμύθι του Αίσωπου «Ο τζίτζικας και ο Μέρμηγκας», είδαμε την ιστορία σε ένα μικρό βίντεο και διαπιστώσαμε ότι και τα ζώα κάνουν «αποταμίευση».

Τέλος μάθαμε την παροιμία «Φασούλι, το φασούλι γεμίζει το σακούλι».  Την γράψαμε, βρήκαμε από πόσες λέξεις αποτελείται, πόσες λέξεις έχει δυο φορές, ποιες λέξεις μοιάζουν στον «ήχο» τους. Στο τέλος ήρθε η γνωστή νεράιδα ΜΠΕΡΔΕΓΟΥΕΪ μπέρδεψε τις λέξεις και η παροιμία μας δεν έβγαζε νόημα. Εμείς όμως βάζαμε τις λέξεις στη σωστή σειρά και το νόημα ήταν μια χαρά!

Αύριο θα την γράψουμε σε ένα καδράκι για να την θυμόμαστε…

και θα φτιάξουμε έναν κουμπαρά για να αποταμιεύουμε και στο σπίτι.

Κουμπαράς χελωνίτσα
«Αργά,  μα σταθερά γεμίζω με λεφτά»


Θα σας χαιρετήσουμε με ένα αστείο … μόνο για μεγάλους όμως!

Αφού δεν μπορούμε να αποταμιεύσουμε .................... ας γελάσουμε τουλάχιστον!!