Αποταμίευση: μια άγνωστη λέξη ….ή μια ευκαιρία ανα-στοχασμού!

 Ο τίτλος της δημοσίευσης  αφορά τους μεγαλύτερους γιατί εμείς τα παιδιά, δικαιούμαστε να έχουμε πολλές άγνωστες λέξεις… σιγά – σιγά όμως μαθαίνουμε!

 31 Οκτωβρίου, λοιπόν, και στην τάξη μας μιλήσαμε για την παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης. Διαβάσαμε και δραματοποιήσαμε  το παραμύθι «Η αστόχαστη σουσουράδα» και συζητώντας προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας κουμπαρά για την τάξη μας.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κάθε Δευτέρα, όποιος μπορεί, θα βάζει ένα κέρμα στον κουμπαρά μας …κι αργά αλλά σταθερά (σαν χελώνα που είναι!) θα  γεμίσει. Κι όταν γεμίσει θα πάρουμε τα υλικά που χρειαζόμαστε για το σχολείο μας.

 Όμως και στο σπίτι χρειαζόμαστε έναν κουμπαρά…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

«Φασούλι, το φασούλι γεμίζει το σακούλι», λέει η παροιμία. Εμείς το διαπιστώσαμε με ένα παιχνίδι (στα μαθηματικά είπε η κυρία)

 

Ρίχνω το ζάρι και βάζω στονν κουμπαρά τόσα κέρματα, όσα λέει ο αριθμός που έφερε η ζαριά μου.

Ρίχνω το ζάρι και βάζω στονν κουμπαρά τόσα κέρματα, όσα λέει ο αριθμός που έφερε η ζαριά μου.

 Κι ένα φύλλο εργασίας …για να δει λέει αν το εμπεδώσαμε

askisi2 

 … ααα όχι άλλες  εργασίες , ας διαβάσουμε τώρα ένα παραμύθι.

 

Η αστόχαστη σουσουράδα – Συγγραφέας: Βέτα Κωστίδου – Λένη – από τις «Ιστορίες και παραμύθια για το νηπιαγωγείο» της Ρούλας Παπανικολάου, εκδόσεις Μικρός Πρίγκηπας

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό πουλί µε κουνιστή μακριά ουρά, που το ‘λεγαν σουσουράδα.

 

Η σουσουράδα ήταν πολύ εύθυμη και ζωηρή. Αγαπούσε την κουβεντούλα, το τραγούδι και περισσότερο απ’ όλα το χορό! Όλο το καλοκαίρι, λοιπόν, αυτή και τα παιδιά της δεν έκαναν άλλο, από το να τρώνε, να κοιμούνται και µε την πρώτη ευκαιρία να το στήνουν στο χορό.

 

Α, τι καλά που περνούσαν! Οι σπόροι ήταν άφθονοι πάνω στη γη, για κρεβάτι είχαν τα πράσινα κλαδιά των δέντρων και ο γελαστός ήλιος ήταν σαν να έλεγε:

-Εμπρός; τι κάθεστε; Τραγούδι και χορός! και η οικογένεια της σουσουράδας δεν έλεγε ποτέ όχι.

 

Μα ο καιρός περνούσε. Το καλοκαίρι έφευγε σιγά σιγά. Το φθινόπωρο έφθανε. Τα φύλλα των δέντρων κιτρίνισαν και άρχισαν να πέφτουν στη γη. Συννεφάκια φάνηκαν στον ουρανό, που έκρυβαν το χρυσό πρόσωπο του ήλιου.

 

Οι πρώτες βροχούλες χοροπήδησαν πάνω στις στέγες και έφτιαξαν γοργά ποταμάκια, που κυλούσαν φιδωτά στον κατήφορο. Πολλά πουλιά έφυγαν για πιο ζεστές χώρες. Μα η οικογένεια της σουσουράδας έμεινε.

 

Βέβαια, δεν τα περνούσε το ίδιο καλά, όπως το καλοκαίρι, αλλά και πάλι τα κατάφερνε να µην είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Έτρωγαν σκουλήκια και κοιμόταν σ’ ένα γιαπί. Και ήταν όλοι ευχαριστημένοι.

 

Μα να που ήρθε ο χειμώνας! Κρύο τσουχτερό! Το χιόνι σκέπασε τη γη, ο βοριάς τίναξε και τα τελευταία φύλλα των δέντρων, που απόμειναν γυμνά.

 

Τίποτε δεν είχαν πια να φάνε η σουσουράδα και τα παιδιά της.  Και το χειρότερο απ’ όλα, το γιαπί τέλειωσε, έγινε σπίτι, και η οικογένεια της σουσουράδας δεν είχε πού να μείνει. Πόσο κρύωναν τα σουσουράδάκια!

 

Τότε η κυρά σουσουράδα ξεκίνησε και πήγε στο σπίτι μιας σπουργιτίνας.

-Τοκ, τοκ, χτύπησε την πόρτα της φωλιάς της.

-Ποιος είναι; ακούστηκε από µέσα η φωνή της σπουργιτίνας .

-Εγώ, κυρά γειτόνισσα, η σουσουράδα! Άνοιξε να µπούνε µέσα τα παιδάκια µου κι εγώ, γιατί κρυώνουμε!

-Δε χωράμε, κυρά σουσουράδα. Πήγαινε στη φωλιά σου.

-Δεν έχω, δεν έφτιαξα!

-Και τι έκανες όλο το καλοκαίρι;

-Χόρευα και κουνούσα την ουρά µου!

-Ε, κούνα την, λοιπόν, και τώρα! φώναξε από μέσα η σποuργιτίνα.

 Και δεν της άνοιξε καθόλου την πόρτα.

 

Η σουσουράδα στεναχωρήθηκε πολύ.  Μα τι μπορούσε να πει; Μπρος αυτή, πίσω τα σουσοuραδάκια της, πήγαν στο σπίτι άλλης σπουργιτίνας

 

-Τοκ, τοκ, χτύπησε την πόρτα.

-Ποιος είναι; φώναξε από μέσα η σπουργιτίνα.

-Κυρά γειτόνισσα, εγώ   η σουσουράδα!

-Μπα, τι έκπληξη! και η πόρτα άνοιξε και φάνηκε η γελαστή μυτίτσα της σπουργιτίνας. Πώς και µας θυμήθηκες, κυρά σουσουράδα;

-Τα παιδιά µου κρυώνουν, γειτόνισσα.

Είπα να τα φέρω εδώ να μείνουν και να ζεσταθούν.

-Ευχαρίστως, µα το σπιτάκι µας είναι μικρό

και μόλις χωράει την  οικογένειά µας.

Εσύ δεν έχεις φωλιά, κυρά σουσουράδα;

-Δεν έχω, δεν έχτισα!

-Και τι έκανες όλο το καλοκαίρι;

-Χόρευα και κουνούσα την ουρά μου!

 

-Καλά όλα αυτά σουσουράδα µου, µα έπρεπε να φροντίσεις  και για τις δύσκολες ώρες, που θα ‘φταναν. Λοιπόν, άκουσε τώρα τι θα κάνουμε. Θα φέρεις μέσα τα παιδιά σου να ζεσταθούν μαζί µε τα δικά µου και µεις οι δυο θα φτιάξουμε µια φωλιά για την οικογένειά σου.

Πάμε, λοιπόν!

Έτσι και έγινε. Τα δυο πουλάκια δούλεψαν σκληρά και επίμονα. Το κρύο ήταν βαρύ αλλά αυτά το αψηφούσαν. Κουβάλησαν νερό, έφτιαξαν λάσπη, έβαλαν και πετραδάκια και τα κατάφεραν να χτίσουν µια γερή φωλιά. Για να είναι ζεστή, την έστρωσαν από μέσα με ξερό χορτάρι και κάτι κουρελάκια που βρήκαν στην άκρη του δρόμου. Ύστερα στάθηκαν να θαυμάσουν το έργο τους.

 

-Να το, κυρά σουσουράδα, το σπιτάκι σου!

Τώρα δε θα ‘χεις ανάγκη να χτυπάς

τις ξένες πόρτες! είπε η κυρά σπουργιτίνα.

-Σ’ ευχαριστώ, φιλενάδα µου, απάντησε η σουσουράδα. Ποτέ δε θα ξεχάσω την καλοσύνη σου!

 

Πήρε λοιπόν, τα παιδιά της η σουσουράδα και πήγαν

στη φωλίτσα τους τη ζεστή και πέρασαν όμορφα το χειμώνα.

 

Και όποτε έφτιαχνε γλυκό έστελνε πάντα ένα γεμάτο πιάτο στη σπουργιτίνα,

θέλοντας έτσι να της δείξει την αγάπη και την ευγνωμοσύνη της.

Και έζησαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα

 

Αφήστε μια απάντηση