Στην αρχή της εβδομάδας μιλήσαμε με τα παιδιά για τα δικαιώματα του παιδιού. Συζητήσαμε για το δικαίωμα στην αγάπη, στην προστασία, στο παιχνίδι, αλλά και για τα βασικά δικαιώματα που χρειάζεται κάθε άνθρωπος για να ζει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια:
το νερό, την τροφή, το σπίτι, το σχολείο και την υγεία.

Κάθε παιδί επέλεξε ένα από αυτά τα δικαιώματα και το ζωγράφισε σε φύλλο εργασίας.

Μέσα από αυτή την όμορφη συζήτηση οδηγηθήκαμε φυσικά στην Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου), μια ημέρα που μας υπενθυμίζει ότι όλα τα δικαιώματα ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους, με ή χωρίς αναπηρία. Για να γνωρίσουμε καλύτερα τη διαφορετικότητα, ξεκινήσαμε διαβάζοντας το παραμύθι «Η Αργυρώ γελάει», το οποίο άνοιξε έναν τρυφερό διάλογο για την αποδοχή, τα συναισθήματα και τον σεβασμό σε κάθε άνθρωπο.

Στη συνέχεια, μιλήσαμε για τις διάφορες μορφές αναπηρίας και για τρόπους με τους οποίους μπορούμε να βοηθάμε και να συμπεριλαμβάνουμε όλα τα παιδιά στο παιχνίδι και στις δραστηριότητές μας. Τα παιδιά είδαν εικόνες, έκαναν ερωτήσεις και μοιράστηκαν σκέψεις με ενθουσιασμό και ενσυναίσθηση.

Προσπαθήσαμε να μπούμε στη θέση των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, ακινητοποιώντας το ποδαράκι μας….Τα παιδιά συνειδητοποίησαν πόσο δύσκολο είναι να κινηθεί κανείς όταν έχει κινητικά προβλήματα.

Έπειτα, βγήκαμε στην αυλή για περισσότερες βιωματικές δραστηριότητες. Περπατήσαμε με κλειστά μάτια, κινηθήκαμε με τη βοήθεια φίλων και δοκιμάσαμε να μαντέψουμε αντικείμενα μόνο με την αφή.

Ακόμα στο φαρμακείο του σχολείου είδαμε τις ανάγλυφες κουκκίδες Braille πάνω στα φάρμακα, για να τα αναγνωρίζουν οι τυφλοί.

Τέλος κάναμε μια ομαδική αφίσα-χειροτεχνία.

Μέσα από αυτή την εμπειρία τα παιδιά κατάλαβαν πόσο σημαντικές είναι η υπομονή, η εμπιστοσύνη, η συνεργασία και κυρίως η έμπρακτη συμπερίληψη στην καθημερινότητά μας.

Η δράση έκλεισε με μια ζεστή συζήτηση, όπου τα παιδιά μοιράστηκαν όσα ένιωσαν: ότι κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του δυνατότητες, ότι όλοι χρειαζόμαστε σεβασμό και υποστήριξη και ότι η διαφορετικότητα μας ενώνει και μας κάνει πιο δυνατή κοινότητα.

Μέσα από τέτοιες εμπειρίες, τα παιδιά μαθαίνουν να βλέπουν με την καρδιά—να ανοίγουν δρόμους αποδοχής, καλοσύνης και συμπερίληψης σε κάθε τους βήμα.