«

»

Μαΐ 05

Πώς να σχεδιάσουμε μια χαρούμενη γειτονιά

Το άρθρο που ακολουθεί μεταφράστηκε από τους μαθητές της Α΄ Λυκείου που συμμετέχουν στο Project: Η τεχνική της μετάφρασης.

ΠΗΓΗ: shareable.net

Η βιολογία είναι το πεπρωμένο, δήλωσε ο Sigmund Freud.

Αλλά αν ο Φρόιντ ήταν εδώ σήμερα μάλλον θα έλεγε ότι ο σχεδιασμός είναι το πεπρωμένο, ειδικά μάλιστα μετά από μια βόλτα στις περισσότερες αμερικανικές πόλεις.

Ο τρόπος που σχεδιάζουμε τις κοινότητές μας παίζει τεράστιο ρόλο στο πως βιώνουμε τη ζωή μας. Για παράδειγμα, γειτονιές χτίστηκαν χωρίς πεζοδρόμια που σημαίνει ότι οι άνθρωποι περπατούν λιγότερο, με αποτέλεσμα να έχουν λιγότερες τυχαίες συναντήσεις, κάτι το οποίο είναι αυτό που ενσταλάζει το πνεύμα της κοινότητας σε ένα μέρος. Αυτή είναι μια βασική αιτία της κοινωνικής απομόνωσης τόσο αχαλίνωτη στο σύγχρονο κόσμο που συμβάλλει στην κατάθλιψη, τη δυσπιστία και σε άλλες ασθένειες.

Δε χρειάζεται να είσαι ψυχολόγος/ειδικός για να συνειδητοποιήσεις ότι όλο αυτό δημιουργεί διαρκείς ψυχολογικές επιπτώσεις. Ανατρέπει τις συνδέσεις μεταξύ των ανθρώπων που μας ενθαρρύνουν να συναθροιζόμαστε, να συνεργαζόμαστε και να εργαστούμε όλοι μαζί για το κοινό καλό. Έτσι κι εμείς υποχωρούμε σε ολοένα και πιο ιδιωτικές υπάρξεις.

Φυσικά αυτή δεν είναι κάποια αναπάντεχη αποκάλυψη. Κατά τα τελευταία 40 χρόνια, η συνεχώς συρρικνούμενη αίσθηση της κοινότητας σε ολόκληρη την Αμερική έχει συζητηθεί ευρέως, και πολλές προτάσεις έχουν αναφερθεί για το πως θα μας φέρουν ξανά μαζί.

Μία από τις πιο αξιοσημείωτες λύσεις που τέθηκαν σε εφαρμογή για την καταπολέμηση αυτού του προβλήματος είναι η Νέα Πολεοδομία, ένα αρχιτεκτονικό κίνημα που στοχεύει στην οικοδόμηση νέων κοινοτήτων (και την αναζωογόνηση των ήδη υφισταμένων) καθώς και τη μεγιστοποίηση των ευκαιριών για κοινωνική ανταλλαγή: δημόσιες πλατείες, βεράντες, γωνιακά καταστήματα, καφετέριες, γειτονικά σχολεία, στενά δρομάκια, και, ναι, πεζοδρόμια.

Αυτή η γραμμή σκέψης έχει μεταμορφώσει πολλές κοινότητες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου γειτονιάς στη Μινεάπολη, που είναι από τον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, η οποία έχει ευτυχώς πεζοδρόμια, αλλά κάποτε δεν είχε φιλόξενους κοινόχρηστους χώρους που ζωντανεύουν μια κοινότητα. Τώρα θαυμάζω όλες τις επιλογές που έχω να συναναστραφώ με τους γείτονες μέσα από ένα καπουτσίνο, μια μπιρα, ένα μεξικάνικο πρωινό, έργα τέχνης σε εγκαίνια γκαλερί ή ένα μαρούλι στην λαϊκή αγορά.

Αλλά ενώ η Νέα Πολεοδομία κάνει άλματα στο πεδίο της γειτονιάς, ακόμα εξακολουθούμε να περνάμε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας στο σπίτι, το οποίο σήμερα σημαίνει ότι δεν βλέπουμε κανέναν εκτός από την οικογένεια μας. Πώς θα μπορούσαμε να διευρύνουμε αυτόν τον κύκλο έστω και λίγο; Όχι μια κοινότητα του 60′ («δώσε μου το καστανό ρύζι, σύντροφε, και μη ξεχάσεις τον καθαρισμό της τουαλέτας»), αλλά καλοί γείτονες με τους οποίους μοιραζόμαστε περισσότερα από ένα σύνορο ιδιοκτησίας.

Αυτή είναι μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ross Chapin από το Seattle, ο οποίος έχει διερευνήσει εδώ και πολλά χρόνια, και τώρα την αναδεικνύει σε ένα όμορφο βιβλίο με τίτλο: Γειτονιές τσέπης: Η δημιουργία μίας κοινωνίας σε μικρή κλίμακα σε έναν κόσμο μεγάλης κλίμακας.

Πιστεύει ότι οι ομάδες από 4 μέχρι 12 νοικοκυριά κάνουν μια ιδανική κοινότητα «όπου μπορούν να αναπτυχθούν σχέσεις γειτονίας με νόημα». Αλλά ακόμα και εδώ, ο σχεδιασμός διαμορφώνει το πεπρωμένο μας. Ο Chapin εξηγεί ότι οι ισχυροί δεσμοί μεταξύ των γειτόνων αναπτύσσονται πληρέστερα όταν όλοι μοιράζονται κάποιο «κοινό τόπο».

Αυτό μπορεί να είναι μια ημι-ιδιωτική πλατεία, όπως στις γειτονιές που έχει σχεδιάσει ο Chapin στην περιοχή του Seattle. Στις φωτεινές φωτογραφίες του βιβλίου, μοιάζουν με χορταριασμένα κομμάτια του παραδείσου, όπου τα παιδιά τρέχουν, τα λουλούδια ανθίζουν, και οι γείτονες σταματούν για να κουβεντιάσουν.

Αλλά ο Chapin επισημαίνει ότι αυτοί οι κοινοί χώροι μπορούν να λάβουν πολλές διαφορετικές μορφές, όπως μία πολυκατοικία στο Cambridge με μία κοινή αυλή, μία ομάδα γειτόνων στο Oakland που γκρέμισαν τις περιφράξεις στην πίσω αυλή τους για να δημιουργήσουν ένα κοινόχρηστο χώρο, ένα μπλοκ στη Βαλτιμόρη που μετέτρεψαν το δρομάκι τους σε δημόσιο κοινό χώρο, ή τους οικιστικούς πεζόδρομους που βρίσκονται στην παραλία του Manhattan, στη Καλιφόρνια, και σε όλη την Ευρώπη.

Τα οφέλη του να ζεις σε μια γειτονιά τσέπης είναι περισσότερα από ότι μπορείτε να φανταστείτε. Εγώ ζούσα σε μια γειτονιά τσέπης (κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου), μία σειρά παλιών σπιτιών του 1886 σε κακή κατάσταση, με τη δική τους αυλή κοντά στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Σε καμία άλλη στιγμή στη ζωή μου δεν είχα τόσο στενή φιλία με τους γείτονές μου. Μοιραζόμασταν αυθόρμητες απογευματινές συζητήσεις στα τραπέζια του πικ-νικ και στα πάρτυ που διαρκούσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες κάτω από τα ιταλικά φαναράκια που κρεμούσαμε από τα δέντρα.

Όταν το ακίνητο πωλήθηκε σε ένα φιλόδοξο νεαρό άντρα που αύξησε τα ενοίκια με σκοπό να αντλήσει κεφάλαια για την ενδεχόμενη κατεδάφιση του κτηρίου, για να φτιάξει ένα άσχημο καινούριο, οργανώσαμε απεργία ενοικίου. Και κερδίσαμε χάρη στο γεγονός ότι είχαμε σφυρηλατήσει στενούς δεσμούς μεταξύ μας. Επειδή ο δικαστής έκρινε ότι ο ιδιοκτήτης δεν θα μπορούσε να αυξήσει τα ενοίκιά μας μέχρι να φτιαχτεί το κτίριο, εγκατέλειψε τα σχέδια για την κατεδάφιση του κτιρίου. Υπάρχει ακόμα και σήμερα, και εγώ εξακολουθώ να κάνω παρέα με ορισμένα άτομα από την παλιά συμμορία που κάναμε μαζί πάρτυ στην αυλή.

Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων