Άρθρα & Απόψεις

Το λειτούργημα του δασκάλου

«Ἐσὺ ποὺ πῆρες τὴν ἀπόφαση νὰ γίνεις δάσκαλος, ἔτσι κι ἔτσι ἔχεις δώσει, ὡς τώρα, πολλὲς ἐξετάσεις. Θυμήσου, προτοῦ ν’ ἀρχίσεις τὴν δουλειά σου, νὰ κάμεις καὶ μιά τελευταῖα ἐξέταση, ὄχι μπροστὰ σὲ ἐπιτροπὲς καὶ καθηγητές, παρὰ μονάχος, ὁλομόναχος μὲ τὸν ἑαυτό σου. Ρῖξε μιά ματιὰ στὴν ψυχή σου καὶ κοίταξε: Καίει ἐκεῖ μέσα ἄσβηστη κι ἀσάλευτη ἡ λαχτάρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο; Τότε πάει καλὰ κι εὐλογημένη ἡ ἀπόφασή σου. Ἂν ὅμως βρεῖς πὼς ὅλος ὁ πόθος σου εἶναι πότε νὰ ἐλευθερωθεῖς ἀπ’ αὐτὸν καὶ συλλογίζεσαι μόνον πῶς καὶ πότε θὰ πλουτίσεις, τότε ἄλλαξε τὸ ταχύτερο ἀπόφαση, ἐν ὅσῳ εἶσαι ἀκόμη νέος, γιατί βρίσκεσαι σὲ στραβὸ δρόμο. Ὅ,τι ἐλπίζεις, δὲν θὰ σοῦ τὸ φέρει τὸ ἐπάγγελμά σου. Κι ὁ ἴδιος τὸ βλέπεις, ἡ Πολιτεία δὲν εἶναι γενναία στοὺς μισθούς της… Ἂν ὅμως ἡ ψυχή σου μοιάζει κάπως μὲ τὴν ψυχὴ τῆς Μάνας, ποὺ κι ὅταν τὸ γεννήσει τὸ παιδὶ ἐξακολουθεῖ, μὲ τὴν ἀδιάκοπη τρεμοῦλα καὶ λαχτάρα, ὁλοένα νὰ τὸ δημιουργεῖ καὶ νὰ τὸ φτιάχνει, τότε νὰ εἶσαι βέβαιος, πὼς δὲν θὰ γκρεμισθεῖς ἀπὸ τὰ ὕψη, ποὺ ἀνέβασες τὸν ἑαυτό σου μὲ τὴν ἀπόφασή σου νὰ γίνεις δάσκαλος καὶ τὴ ζωή σου θὰ περάσεις ἀνθρωπινά… Σὰν τὴν ψυχὴ τῆς Μάνας πρέπει κι ἡ δική σου ψυχὴ νὰ εἶναι ὑπὸ ἀδιάκοπη λαχτάρα φλογισμένη. Τότε πήγαινε μὲ θάρρος μπροστά, ἀλλιῶς γύρισε πίσω, ἐπειδὴ ἡ ζωή σου θὰ εἶναι πάντα δυστυχισμένη».  Γιάννης Αποστολάκης ( πριν πολλά χρόνια)

Η λέξη δάσκαλος  προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ρῆμα δάω, ποὺ σημαίνει φωτίζω (ἐξοῦ καὶ δάδα-δαδί), τὸ ὁποῖο μὲ ἐνεστωτικὸ ἀναδιπλασιασμὸ γίνεται δαδάσκω, διδάσκω= διδάσκαλος=δάσκαλος.

1 σχόλιο στο “Άρθρα & Απόψεις

  1. Δεν μπορεί κανείς να συμφωνήσει λιγότερο με τον συγγραφέα Γιάννη Αποστολάκη ( ελπίζω να μην τον μπερδέψατε με ένα σέφ από γνωστό τηλεριάλιτι).
    Υποστήριζα και συνεχίζω να υποστηρίζω ότι ο δάσκαλος και ειδικά τις πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης θα πρέπει να κρίνετε αυστηρά, όχι βεβαία από τους γονείς αλλά από ειδικές επιτροπές και γιατί όχι και από τους μαθητές του μέσω ερωτηματολογίων, αλλά ταυτόχρονα και να αμοίβεται πολύ ικανοποιητικά και να έχει λυμένα περιφερειακά προβλήματα, έτσι ώστε να αφοσιωθεί ψυχή τε σώματι στο μέλλον της κοινωνίας, τα μικρά παιδιά.   Να αναπτύξουν την κρίση τους, την λογική σκέψη, την ανάλυση δεδομένων, την κοινωνική συνείδηση και όχι τον άκρατο ατομικισμό. 
             Η μόνη ελπίδα της κοινωνιας μας για καλύτερο αύριο κάποτε και δεν εννοώ μόνο οικονομικό είναι στα παιδιά των δημοτικών σχολείων.(για τα σημερινά παιδιά των Γυμνασίων νομίζω ότι είναι αργά). 
    Μπράβο στους σύγχρονους ήρωες δασκάλους μας, οι οποίοι παρότι έχουν να αντιμετωπίσουν χίλια δυό προβήματα και αβεβαιότητες έχουν ακόμη τη φλόγα στην ψυχή τους μπαίνοντες στην τάξη τους.             Σε όλους αυτούς υποκλίνομαι με σεβασμό.
    Με φιλικούς χαιρετισμούς / Λάζαρος Κρητικόπουλος

Αφήστε μια απάντηση