-Τι κάνει ο φύλακας στο Σχολείο;

– Δένει την πόρτα!

-Γιατί τη δένει; Να μην πετάξει;

-Ακριβώς! Να μην κάνει χαμηλές πτήσεις και προσγειωθεί στα κεφάλια των μαθητών!

Η αίθουσα αρχές Μάρτη χωρίς την ιπτάμενη πόρτα.

Η εξωτερική εμφάνιση της αίθουσας. Για να μαθαίνουν γεωγραφία και οι εκτός αυτής.

   Η αυλή του Σχολείου μας γέμισε με παιδικές φωνές και τραγούδια την Παρασκευή 28 του Φλεβάρη. Η δασκάλα της Φυσικής Αγωγής είχε φροντίσει φέτος λόγω της Αποκριάς να παίξει με τους μαθητές των μεγάλων τάξεων (Ε΄ και ΣΤ΄) το Γαϊτανάκι. Δεν είναι και τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Ειδικά το ξέπλεγμα. Τελικά τα κατάφεραν. Μα περισσότερο το χάρηκαν.

Δεν νομίζω πως θα διαφωνούσε κανείς μας ότι ζούμε τη εποχή της μαζικής παραγωγής και της απορρέουσας εξ αυτής μαζικής σκέψης. Κι αν κάπου κάποιος εκφράσει αλλιώτικη άποψη, ο χείμαρρος της μαζικότητας τον παρασέρνει μαζί με ότι κουβανεί μαζί του στον ωκεανό της απόρριψης και της χλεύης. Χάθηκαν δυστυχώς τα προσωπικά δημιουργήματα. Όλα εκείνα που έφεραν τη σφραγίδα του μοναδικού κι έδιναν στον ιδιοκτήτη την ικανοποίηση της κατοχής του ενός και στον πλάστη την ευτυχία της δημιουργίας. Άλλωστε η “καθ ομοίωσιν” πορεία μας δεν πρέπει να είναι πορεία στο να γίνουμε κι εμείς δημιουργοί; Δυστυχώς όσο κι αν οι εθολόγοι κι οι ψυχολόγοι διατυμπανίζουν πως είναι προτιμότερο για την ψυχική μας υγεία να φτιάχνουμε αντί να γράφουμε, εμείς το χαβά μας. Στην κατεύθυνση αυτή λοιπόν φωνάξαμε την Παρασκευή 28 του Φλεβάρη τον Μπάμπη τον ειδικό από τα παλιά χρόνια κατασκευαστή χαρταετών να έρθει στο Σχολείο να μας δείξει όλη τη διαδικασία της κατασκευής.  Ήρθε. Είχε κουβαλήσει μαζί του όλα τα σύνεργα: κόλλες διαφόρων χρωμάτων, σπάγκους, κόλλες, ψαλίδια, πηχάκια … Μας μίλησε για αετούς αστέρια, ήλιους, αράχνες, τρίγωνα, μονόκολλους, δίκολλους… Μας μίλαγε λες και τους έβλεπε. Μίλαγε μέσα στο ναό των γραμμάτων και νιώθαμε όλοι μας τόσο μα τόσο αγράμματοι! Αποσβολωμένοι κοιτούσαμε και ρουφάγαμε όλα όσα μας έλεγε. Και νόμιζα πως είναι μια εύκολη υπόθεση.  Κι άρχισε η κατασκευή. Μέτρησε τα πηχάκια με ακρίβεια χιλιοστού, τα ένωσε κι ύστερα άρχισε να περνάει τους σπάγκους. Όταν τον ρώτησα “γιατί όχι σπάγκους νάυλον;” μου είπε: “Γλιστράνε και φεύγουν τα ζύγια. Δεν κάνουν”. Αφού τελείωσε με τα σκοινιά άρχισε να περιπλέκει, σαν τις παλιές υφάντρες, τον αετό με τις πολύχρωμες κόλλες. “Έπρεπε να έχουμε και μία πράσινη κόλλα” μου είπε. “Βάλε την άσπρη” του αντέταξα. “Δε θα δείχνει στον ουρανό” μου είπε με μια άφατη νηφαλιότητα. Έμεινα άναυδος. Κοίταζα μέσα μου να δω αν κι εγώ τη δουλειά μου την κάνω με τόσο και τέτοιο μεράκι σαν του Μπάμπη. Μου έδωσες ένα μάθημα, φίλε μου, και σ’ ευχαριστώ. Το μεράκι μάς λείπει. Έτρεξα να πάρω μια πράσινη κόλλα. Έφερα δυο. “Δεν κάνουν” μου είπε ξανά. “Είναι σκληρές και το χρώμα τους ξεθωριασμένο”. Μια απογοήτευση ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του που δεν προσπάθησε να κρύψει. Απογοήτευση γιατί δεν πέτυχε αυτό που είχε πλάσει στο μυαλό του. Το έργο τελείωσε. Ένας υπέροχος αετός. Ποτέ δεν έχω δει καλύτερον. Ούτε κι οι μαθητές. “Θα πετάξει;” τόλμησα να τον ρωτήσω. “Αν δεν πετάξει θα τον σπάσω και θα φτιάξουμε άλλον” μου είπε σαν να έλεγε το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Μπάμπη, νάσαι καλά και πάντα να δημιουργείς. Μην ξεχάσεις αυτό που μου έταξες. Την κατασκευή του “γλόμπου” τη Μεγαλοβδομάδα. 

Η πρώτη κόλλα

Τελευταίες πινελιές

Το ζύγισμα

Το “ευχαριστώ”

Όπως και κάθε Τσικνοπέμπτη το Σχολείο μας πιστό στην παράδοση και με την αμέριστη βοήθεια του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων πραγματοποίησε το παραδοσιακό τσίκνισμα στον Αϊ Λαγούδη. Τα παιδιά έβαλαν την περιέργεια και τη διάθεσή τους, εμείς οι δάσκαλοι την πίστη στην παράδοση, ο Σύλλογος όλα όσα χρειάστηκαν: σουβλάκια, πορτοκαλάδες, ψωμί και όλα εκείνα τα  απαραίτητα μικροπράγματα, ο Μπαγουρδής ο Νίκος τη μουσική επένδυση και το γλέντι στήθηκε. Αν όλα ήταν ωραία θα μας το πουν οι μαθητές μας. Όχι τώρα, αφού το φαγητό δεν είναι  κι ο πιο αντικειμενικός κριτής αλλά τα κατοπινά χρόνια, τότε που οι θύμησες της σύνταξης και των εξισώσεων θα ξεθωριάζουν και θα αναδεικνύονται τα “άλλα” τα “εξωσχολικά” του σχολειού . 

Ο Διευθυντής σε καθήκοντα ψήστη

Επιτέλους

Κι οι δάσκαλοι έχουν ψυχή …

….και διάθεση

Δάσκαλοι και Σύλλογος μαζί

   Την Κυριακή 23 του Φλεβάρη ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Σχολείου μας πραγματοποίησε το αποκριάτικο πάρτι του στην ταβέρνα “Στεφανής” στην Τερψιθέα. Η πανσπερμία των χρωμάτων και των ήχων ταξίδευε τις αισθήσεις όλων μας σ’ άλλους απέραντους πρωτοφανέρωτους κόσμους, μακριά από κρίσεις και μνημόνια, από μειώσεις μισθών και ανεργίες. Τσιρίγματα παιδικά που σε γαλήνευαν, χοροί περίεργοι, ξένοι προς εμάς τους μεγαλύτερους, που σε παρακινούσαν να σηκωθείς να χορέψεις, κλόουν που σ’ έκαναν να σκάσεις θες δε θες ένα πλατύ, φωτεινό χαμόγελο… Όλα ήταν υπέροχα. Η εξυπηρέτηση του Λάκη, του υπεύθυνου του κέντρου, δεν θα μπορούσε να αποτελεί παραφωνία.  Μουσική ταιριαστή με τη μέρα, φαγητό νοστιμότατο για όλα τα στομάχια, αναψυκτικά για τα παιδιά και μπόλικο καλό κρασί για τους μεγάλους.

 Πρόεδρε και λοιπά μέλη του Δ.Σ του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ευλαβούμαι τις άοκνες προσπάθειές σας για όλα όσα προσφέρετε.  Να ‘στε καλά και του χρόνου.

   Όταν ο Σχολικός Σύμβουλος γίνεται δάσκαλος κι ο δάσκαλος μαθητής η παιδεία είναι σίγουρο πως βελτιώνεται. Προϋπόθεση όμως για να συμβεί τούτο είναι ο “δάσκαλος” να γνωρίζει τη γνώση που θέλει να μοιραστεί κι ο “μαθητής” να είναι έτοιμος για μαθητεία. Μια τέτοια σχέση “δασκάλου” “μαθητή”πήρε σάρκα και οστά στο σχολείο μας με τον σύμβουλο των φυσικών επιστημών κ. Γιάννη Βλάχο να παίζει το ρόλο του δασκάλου και τους δασκάλους των Ε΄ και Στ΄ τάξεων το ρόλο των μαθητών. Το ταξίδι στη μαγεία της ανακάλυψης της γνώσης ήταν συναρπαστικό. Με τα πιο απλά υλικά μπορέσαμε να αιτιολογήσουμε φαινόμενα όπως φως, ήχος, χρώμα… Καθόλου δεν θέλαμε να βιάσουμε το ταξίδι μας. Τα εμπορεία τα φοινικικά, τα σεντέφια και τα κοράλλια άπλωναν γύρω μας και μέσα μας μια μεθυστική γαλήνη.   Δυστυχώς ο πανδαμάτωρ χρόνος σταμάτησε τον ούριο άνεμο, τα ιστία κατέβηκαν κι η Ιθάκη αχνοφάνηκε μπροστά μας. 

Η εποπτεία

Η βοήθεια

Η επιτυχία

Η ικανοποίηση των”μαθητών”

Δάσκαλε,  σε περιμένουμε ξανά για ένα μακρύτερο ταξίδι αυτή τη φορά.

Οι μαθητές προετοιμάζουν με τη βοήθεια της δασκάλας του το πρωινό τους: γάλα, δημητριακά, κέικ, αβγό… Μη νομίσει κανείς πως είμαστε επηρεασμένοι από τα πρωινά φαγοπότια της τηλεόρασης. Όχι! Είναι  μια προσπάθεια  να κατανοήσουμε όλοι μας και κυρίως να γίνει βίωμα στους μικρότερους πως “είμαστε ό,τι τρώμε”. Κι απ’ ό,τι φαίνεται, τρώμε καλά. Στους καιρούς που ζούμε νομίζω πως κι ο Λούκουλος θα ζήλευε.

Και το φαγοπότι αρχίζει…

Πού είναι η δασκάλα;

Η εικόνα έχει “κατεβεί”.

   Πώς  ένας  δάσκαλος  μπορεί να  πετύχει  χαμογελαστά  πρόσωπα μαθητών έτοιμα να ριχτούν στη μάχη της αναζήτησης της αλήθειας;

“… εάν μη στραφήτε και  γένησθε ως τα παιδία, ου  μη εισέλθητε εις την  βασιλεία των ουρανών…”

    Κανείς μας δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα ύπαρξης και προστασίας όλων ανεξαιρέτως, εμβίων και αβίων,  κι όλοι συμφωνούμε πως η όποια ανθρώπινη παρέμβαση πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις επιπτώσεις που αυτή μπορεί να επιφέρει στο μικρό ή ευρύτερο περιβάλλον μιας και το επίκεντρο δεν μπορεί να είναι ΜΟΝΟ ο άνθρωπος. Τούτο όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να παραμερισθούν κι οι ανθρώπινες ανάγκες και να βρεθεί στο παράκεντρο. Και μια περιβαλλοντική παρέμβαση πρέπει να κρίνεται όχι συγχρονικά αλλά αποστασιοποιημένα από το χρόνο με κριτήρια μελλούμενων γενιών, γι αυτό η πρόβλεψη είναι το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα της πολιτικής με την έννοια της απόφασης.  Θεωρούμε, λοιπόν, πως η απόφαση του τέως δήμου Κυπαρισσίας να δενδροφυτεύσει όλη την Κυπαρισσία με νεραντζιές ήταν ίσως για τη δεδομένη στιγμή της παρέμβασης σωστή, αλλά σήμερα φαίνεται το αδόκιμο της απόφασης αυτής, αφού δεν μπόρεσε να προβλέψει τις αυξανόμενες χρείες των κατοίκων.

   Εμείς σαν 3^ο  Δημοτικό  Σχολείο αποφασίσαμε να κεντρώσουμε τα δέντρα του περιβάλλοντος του Σχολείου χώρου και να τα “μετατρέψουμε” από νεραντζιές σε λεμονιές . Φωνάξαμε, λοιπόν, τον κυρ Μπάμπη το Χήναρη το φημισμένο κεντρωτή της περιοχής. Ήρθε φορώντας εκείνο το περίεργο μεγάλο καπέλο του και κρατώντας στα χέρια του ένα φρεσκοκομμένο κλαδί λεμονιάς που ακόμα μοσχομύριζε. Αν δεν τον γνώριζα, θα έλεγα πως είναι ο μπαρμπα Ιωσήφ από τα Κιμιντένια, όπως τον έχει πλάσει η φαντασία μου στην “Αιολική Γη” του Ηλία Βενέζη. Έπιασε, λοιπόν, ο κυρ Μπάμπης στα σίγουρα χέρια του το φρεσκοκομμένο κλαδί της λεμονιάς λες κι αγκάλιαζε κάτι πολύτιμο, το χάραξε με ευλάβεια, έβγαλε με περίσσια  υπομονή ένα “μάτι” και το κόλλησε στον χαραγμένο κορμό της νεραντζιάς που έχασκε λες και περίμενε ανυπόμονα να δεχτεί το νέο σπέρμα.  Όλοι μικροί και μεγάλοι παρακολουθούσαμε εκστασιασμένοι. Κατόπι σφιχτόδεσε “μάνα” και “παιδί”  με σκοινί, το σταύρωσε και πήγε στην επόμενη νεραντζιά και στην επόμενη και στην επόμενη, ακούραστα, προσεχτικά, υπομονετικά. Όλη η διαδικασία έμοιαζε να εξηγεί το ανεξήγητο θαύμα της ζωής κι ανέδυε μια γλυκιά μυστηριακή γεύση.

   Κυρ Μπάμπη, τα παιδιά κι οι δάσκαλοι σ’ ευχαριστούμε για το μάθημα.

Υ.Γ. Μπορεί γι’ αυτή μας την πράξη στα κατοπινά χρόνια να θεωρηθούμε αβέλτεροι. Η ιστορία θα το καταδείξει.

Ο τόπος μας

Ζούμε στην Κυπαρισσία.

Η Κυπαρισσία είναι η τρίτη σε πληθυσμό πόλη της Μεσσηνίας με 9.000 περίπου κατοίκους και είναι πρωτεύουσα του δήμου Τριφυλίας. Αμφιθεατρικά χτισμένη στους πρόποδες του “Ψυχρού” αγναντεύει αιώνια τα νερά του Ιονίου. Η ιστορία της  χάνεται στα βάθη της προϊστορίας. Κατά τα ομηρικά χρόνια ονομαζόταν “Κυπαρισσίεντας” κι έστειλε μάλιστα στον Τρωικό Πόλεμο 11 καράβια. Η οικονομική του ακμή μαρτυρείται κι από το γεγονός ότι στα 199 π.Χ. έκοψε δικό του νόμισμα. Στα Βυζαντινά χρόνια η Ακρόπολη έγινε φρούριο το οποίο στη συνέχεια οι Τούρκοι και Φράγκοι κατακτητές ανακατασκεύασαν δίνοντας του τη σημερινή του μορφή. Το σημερινό της όνομα οφείλεται στον Όθωνα. Η σημερινή πόλη είναι “χωρισμένη”  στην Άνω Πόλη  (διατηρητέα) και στην Κάτω . Ο επισκέπτης ή ο μόνιμος κάτοικος δεν πρόκειται να στερηθεί τίποτε από τις ανέσεις μιας  σύγχρονης πόλης. Εδώ θα βρει Νοσοκομείο, Γυμνάσιο, Λύκειο, ΕΠΑΛ, Δημοτικά Σχολεία , φαρμακεία, Δημόσιες Υπηρεσίες, λιμάνι, διασκέδαση κι ότι άλλο έχει ανάγκη. Η οικονομία της Κυπαρισσίας στηρίζεται κυρίως στην αγροτική της παραγωγή (θερμοκήπια, ελαιώνες, πρώιμες καλλιέργειες κ.ά) ταυτόχρονα όμως είναι και εμπορικό κέντρο.

Το Σχολείο μας

Το Σχολείο μας είναι σχετικά νεοπαγές. Ιδρύθηκε ως “3^ο εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο Κυπαρισσίας” το 2001 και μάλιστα δομήθηκε (από τα μεγάλα ίσως λάθη) στο χώρο του ήδη υπάρχοντος 1^ου Δημοτικού Σχολείου στην οδό Λαμπρόπουλου 17 δίπλα σχεδόν από το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας.  Τη σχολική χρονιά που διανύουμε αριθμεί 121 μαθητές και μαθήτριες . Μαζί με το 1^ο, με το οποίο συστεγαζόμαστε, αποτελούμε το μεγαλύτερο σε αριθμό μαθητών σχολικό συγκρότημα της επαρχίας Τριφυλίας κι ένα από  τα μεγαλύτερα της χώρας (350 περίπου μαθητές) το οποίο δυστυχώς στοιβάζεται σε έναν περιορισμένο αύλειο χώρο. Η ευχή κι η κατάρα μας είναι το μέγεθός μας.  Επτά εκπαιδευτικοί όλοι κι όλοι που ποτέ δεν έλαχε να είναι οι ίδιοι για δυο συνεχόμενες σχολικές χρονιές (αποσπάσεις, άδειες, κ.ά) παλεύουν, ο καθένας από τον προμαχώνα του, να δώσουν ότι μπορούν με τα πενιχρά μέσα τα οποία σήμερα διαθέτει η πολιτεία. Το αν τα καταφέρνουμε ή όχι δεν είμαστε αρμόδιοι να το εκστομίσουμε, αλλά προσμένουμε να το εισπράξουμε από το “ευχαριστώ” των αυριανών πολιτών και σημερινών μαθητών μας.

Τα τμήματά μας

Τα μικρούλια  μας με τη δασκάλα τους

Η εικόνα έχει “κατεβεί”.

Οι μαθητές της Δευτέρας τάξης, που ακόμα “κρύβονται”, μαζί με τη δασκάλα τους 

Η εικόνα έχει “κατεβεί”.

Οι μαθητές της Τρίτης τάξης,  που δεν φαίνεται να έχουν ακόμα “ξεψαρώσει”, με τη δασκάλα τους και τη γυμνάστριά τους

Η εικόνα έχει “κατεβεί”.

Οι κάπως πιο μεγάλοι της Τετάρτης

Η εικόνα έχει “κατεβεί”.

Οι μικροί “Ιζνογκούντ” της Πέμπτης με τη δασκάλα τους και την καθηγήτρια των γαλλικών

Η εικόνα έχει “κατεβεί”.

Και τα λιοντάρια του Σχολειού μας με τη χαμογελαστή δασκάλα τους και το διευθυντή τους

Η εικόνα έχει “κατεβεί”.