Γονεϊκή αγάπη

Έχοντας ως αφορμή τις μικρές καθημερινές συγκρούσεις μεταξύ των παιδιών μας στο σχολείο, θα ήθελα να σας παραθέσω τις σκέψεις μου σχετικά.

Κοινός στόχος όλων μας σε μια σχολική κοινότητα, είναι πρωτίστως η σωματική ακεραιότητα και ασφάλεια των παιδιών μας σε συνδυασμό με την  υγιή ψυχοκοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξή τους και δευτερευόντως η όσο το δυνατό πιο πλήρης νοητική και γνωστική τους καλλιέργεια. Όλοι μας, γονείς και εκπαιδευτικοί, επιθυμούμε για τα παιδιά μας, τον αλληλοσεβασμό, την κατανόηση, τη διατήρηση της μοναδικότητας και της ομορφιάς της παιδικής τους αθωότητας, τις υγιείς αλληλεπιδράσεις με τους συμμαθητές τους μέσα από ένα πνεύμα αποδοχής, αγάπης και ενσυναίσθησης. Ως εκπαιδευτικοί μοχθούμε σε καθημερινή βάση να συμβάλλουμε από τη θέση μας και στο βαθμό που μας είναι επιτρεπτό, στα παραπάνω πεδία ανάπτυξης και καλλιέργειας. Ως γονείς οφείλουμε να στηρίζουμε τις προσπάθειές των παιδιών  μας και να συμβάλλουμε με τον τρόπο μας στη βελτίωση των ιδιοσυγκρασιακών χαρακτηριστικών τους με αμέριστη απόδοση της γονεϊκής μας αγάπης.

Η γονεϊκή αγάπη είναι δύσκολο να οριστεί. Θα ήταν δυνατό όμως να προσεγγιστεί αποφατικά και να προσδιοριστεί τι δεν είναι η αγάπη του γονέα προς το παιδί του.

Δεν υπάρχει λοιπόν γονεϊκή αγάπη:

• Όταν θέλω το παιδί μου να ανταποκρίνεται στις δικές μου φιλοδοξίες, στην ειδωλοποιημένη και εξιδανικευμένη εικόνα που έχω για αυτό.
• Όταν επιθυμώ το παιδί μου να εκπληρώνει το δικό μου απωθημένο όνειρο, να πραγματώνει το δικό μου ημιτελές σενάριο ζωής.
• Όταν τρέφω το παιδί μου με τον θυμό, τη ζήλια, την πίκρα και την απογοήτευση που εγώ έχω εισπράξει από φίλους, γνωστούς, προϊσταμένους μου ή και την κοινωνία ολόκληρη.
• Όταν δεν του επιτρέπω να σπάσει την “αιμομικτική προσκόλληση” που έχει αναπτύξει μαζί μου και δεν το αφήνω να ωριμάζει, να αυτενεργεί, να μαθαίνει από τα λάθη του, να αυτενεργεί και να διαχειρίζεται μόνο του τις προβληματικές καταστάσεις που είναι, εν ολίγοις, μικρές δοκιμές για τη διαχείριση συγκρούσεων στην αυριανή του ζωή.
• Όταν δεν του στέλνω το μήνυμα του πόσο πολύτιμο είναι για τη ζωή μου και πόση χαρά με γεμίζει η ύπαρξή του.
• Όταν γίνομαι καχύποπτος για τους γύρω μου και συνεχώς ασχολούμαι με το πώς συμπεριφέρονται οι άλλοι.
• Όταν τέλος δεν του δημιουργώ, μέσα από το παράδειγμά μου, δίψα για μάθηση, για ζωή, επιθυμία να ζήσει με πάθος και πληρότητα , με υπομονή και αγάπη για όλους και τα πάντα.

Θα ήθελα να θυμόμαστε, ότι από μέσα μας ξεκινούν οι αναγνώσεις και οι ερμηνείες της εξωτερικής μας πραγματικότητας και των σχέσεων μας με τους άλλους. Και αφού έτσι συμβαίνει, μόνο αποκτώντας έναν βαθμό αυτεπίγνωσης και αυτογνωσίας, μπορούμε να γνωρίζουμε, σε έναν βαθμό, πώς σχετιζόμαστε με τους άλλους, πώς οι άλλοι σκέφτονται, αισθάνονται και πώς ενεργούν.

Η γνωριμία του καθενός με τον εαυτό του, με τον εσωτερικό του κόσμο καθώς και η ενασχόληση με την οικογένειά του και τα παιδιά του, περικλείει την αγάπη και την αποδοχή των ιδιαιτεροτήτων μας και συνειδητά και κατ’ επέκταση την αποδοχή, την αγάπη και τον σεβασμό των γύρω μας.

Πάτσια Φιλιώ

Εκπαιδευτικός Τμήματος Ένταξης