17 Νοεμβρίου 2020

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,

σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα λιθάρια,

σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ’ αμπέλια του,

σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.

Ο δρόμος χάνεται στο φως

Οι απαγορευμένοι αυτοί στίχοι του Γ. Ρίτσου με την απαγορευμένη επίσης μουσική του Μ. Θεοδωράκη ακούγονταν από τον ραδιοφωνικό σταθμό που είχαν στήσει οι φοιτητές στο πολυτεχνείο τις μέρες εκείνες του  Νοέμβρη του 1973, τις μέρες εκείνες της εξέγερσης ενάντια στην δικτατορία. Μιας εξέγερσης που παραμένει πάντα επίκαιρη και δεν αφορά μόνο μία γενιά. Ανήκει στο σήμερα και όχι στο χτες και είναι για όλους μας σημείο αναφοράς, αιτία συλλογικού αυτοσεβασμού και πεποίθησης ότι και μέσα από το σκοτάδι μπορεί να έρθει το φως.

Οι αγωνιστές του πολυτεχνείου είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και συλλογικής δράσης, είναι συνεχής πηγή έμπνευσης για την καθημερινή μας ζωή, για την καθημερινή προσπάθεια όλων μας για την αντιμετώπιση των προβλημάτων  του σήμερα μα και του αύριο.

Το πολυτεχνείο με το δικό του μήνυμα ενάντια στην απαισιοδοξία, μας καλεί όλους να αναλάβουμε τις ευθύνες μας σήμερα, για το μέλλον που έχουμε δανειστεί από τα παιδιά μας, αφού είναι πηγή έμπνευσης για συνεχή αγώνα, για την προστασία του φυσικού πλούτου, για αλλαγή του πολιτισμού της καθημερινότητας, για μια καλύτερη δωρεάν παιδεία για όλους. Το πολυτεχνείο απέδειξε πως τίποτα ακόμα και το πιο αυτονόητο δικαίωμα δεν χαρίζεται από κανέναν αλλά κατακτιέται, πώς η ελευθερία, η τόσο πολύτιμη για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, το μεγαλύτερο όλων των δικαιωμάτων, ποτέ δεν είναι δεδομένη χωρίς συνεχείς αγώνες.

Λίγα τραγούδια για την επαίτειο (πατάμε πάνω στον τίτλο):

Ο δρόμος

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ

Το ακορντεόν

28η Οκτωβρίου 2020

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου είναι ημέρα τιμής και μνήμης του αγώνα για την Ελευθερία που έδωσαν οι Έλληνες, ορθώνοντας με ομοψυχία το ανάστημά τους στις δυνάμεις του ολοκληρωτισμού και της μισαλλοδοξίας, ημέρα υπερηφάνειας για το «ΟΧΙ» στο φασισμό και το ναζισμό.

Κρατάμε βαθιά μέσα μας το παράδειγμά του αγώνα τους, διατηρώντας αδιαπραγμάτευτες τις αξίες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Αξιοπρέπειας που υπερασπίστηκαν ακόμη και με τη ζωή τους.

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους.

Παραθέτουμε απόσπασμα  (Πορεία προς το μέτωπο) από το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη, που είχε υπηρετήσει στην πρώτη γραμμή του μετώπου, σε απαγγελία του Μάνου Κατράκη:

“Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ’ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σχεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ’χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήπτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ’ τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα […] Ύστερα και γιατί, ολοένα πιο συχνά, τύχαινε τώρα ν’ απαντούμε, απ’ τ’ άλλο μέρος να ’ρχονται, οι αργές οι συνοδείες με τους λαβωμένους. Όπου απιθώνανε χάμου τα φορεία οι νοσοκόμοι, με τον κόκκινο σταυρό στο περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στις παλάμες, και το μάτι τους άγριο για τσιγάρο. Κι όπου κατόπι σαν ακούγανε για πού τραβούσαμε, κουνούσαν το κεφάλι, αρχινώντας ιστορίες για σημεία και τέρατα. Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι. «Όι όι, μάνα μου», «όι όι, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που ’λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου.

Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρωμούσανε κρασί τα χνώτα τους, κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες. Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς. Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν μεριές μεριές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτοβολίδες…”

Τα βίντεο είναι από τον ιστότοπο youtube και τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στους δημιουργούς. 

“ΤΑ ΠΕΤΑΛΙΑ ΜΑΣ ΨΗΛΑ” Καν’ το ν’ ακουστεί 2020″

Mε το τραγούδι:  “Τα πετάλια μας ψηλά”

το σχολείο μας συμμετείχε στον 7ο πανελλήνιο διαγωνισμό μαθητικού

ραδιοφώνου “Καν’ το ν’ ακουστεί 2020”, όπου και τιμήθηκε με το 2ο βραβείο.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές του τραγουδιού:

μαθήτριες και μαθητές της ΣΤ τάξης και στον συνθέτη εκπαιδευτικό: Γρηγόρη Αργυρίου

Όπως γράφουν τα παιδιά: “Οι μαθητές και μαθήτριες της ΣΤ΄ τάξης του 3ου Δημοτικού Σχολείου Αργυρούπολης, ξεκινήσαμε με τα πετάλια μας ψηλά, ένα μουσικό ταξίδι ευαισθητοποίησης για την προστασία της γης, με δράσεις για την αειφορία, για να ξανάρθει η άνοιξη στον πλανήτη μας.”

Σύνθεση: Γρηγόρης Αργυρίου

Διδασκαλία χορωδίας: Κική Ροδανού

Εικόνα βίντεο: Σαβράνη Μαρία-Ελένη

(Το βίντεο δημιουργήθηκε για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στους δημιουργούς: Σύνθεση: Γρηγόρης Αργυρίου, Στίχοι – τραγούδι: μαθητές και μαθήτριες της ΣΤ΄ τάξης του 3ου Δημ. “Αργυρούπολης.)

Η ημέρα της Ευρώπης

Πατώντας στην παρακάτω εικόνα οι  μαθητές  θα βρουν εδώ παιχνίδια, διαγωνισμούς και βιβλία δραστηριοτήτων που θα τους βοηθήσουν να ανακαλύψουν την ΕΕ με διασκεδαστικό τρόπο, στο σπίτι.