Αυτή είναι μία, περιεκτική ίσως, αλλά καλή ευχή που μου έστειλαν, χρονιάρες μέρες που είναι. Μου άρεσε και την στέλνω με τη σειρά μου στους αναγνώστες του ιστολογίου μας.

“Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Διανύοντας την εβδομάδα των παθών σκέφτομαι την πορεία των λαθών.

Η σταύρωση και η ανάσταση μας περιμένει κάθε χρόνο, αλλά η μαγειρίτσα και το αρνάκι κλέβουν την παράσταση.

Φέτος αρχίζουμε να κάνουμε τη διαφορά και η Μεγάλη Παρασκευή φαίνεται να πρωταγωνιστεί.

Το πένθος και ο Γολγοθάς στα κανάλια δίνουν λεφτά. Ανθρωποι μονάχοι, ανήμποροι να σηκώσουν το βάρος του σταυρού των δανείων, διανύουν την οδό της απόγνωσης.

Στην κορυφή περιμένει ο σταυρός. Σηματοδοτεί το τέλος της οδού, του βασανιστηρίου, του παλιού, του χαμένου ή απλά αυτού που ο καθένας μας θέλει να δει;

Γύρω μας όλοι ίδιοι αλλά μέσα σε αυτούς και ο διαλεχτός Υιός. Πώς τον ξεχωρίζεις; Δεν λάμπει, δεν έχει θρόνο και ούτε φερράρι.

Υποφέρει ανθρώπινα όσο και αν πήγε να οπισθοχωρήσει στο όρος των ελαιών. Ξέρει ότι υλοποιεί το σχέδιο του Θεού.

Ένα σχέδιο που έχει ζωτοκραυγές την Κυριακή των Βαϊων, το μυστικό δείπνο, τον καταλυτικό ρόλο του προδότη, τη δίκη, την άρνηση του αγαπημένου μαθητή και τη σταύρωση για να κορυφωθεί με την ανάσταση.

– Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος; Θρηνεί το δικό της κομμάτι η μητέρα.

– Τετέλεσται!

Τρεις μέρες διήρκεσε ο θάνατος και ….ακολούθησε η Ανασταση!

Το παλιό που έπρεπε να πεθάνει για να γεννηθεί το καινούργιο.

Τι θρηνούμε, τι αποχωριζόμαστε; Εχουμε αναρωτηθεί τι πεθαίνει;

Φέτος επιλέγω να θρηνήσω την μιζέρια, την απόγνωση, την άρνηση της πίστης και της εμπιστοσύνης στη Θεία Πρόνοια.

Θέλω να αναστηθεί το χαμόγελο, η ελπίδα και η αγάπη. Το χαμόγελο στα πρόσωπα όλων γύρω μου και στον καθρέφτη μου όταν λέω καλημέρα.

Η ελπίδα για το αύριο αλλά και για το σήμερα. Η αγάπη! Αν η πεμπτουσία του λόγου του Θεού είναι “αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν”, θέλω να αναστήσω την αγάπη που θα χωρά ένα υγειές Εμείς μαζί με ένα ισορροπημένο Εγώ.

Ας βρούμε τον τρόπο να σταματήσουμε, να πάρουμε μια βαθιά αναπνοή, να μυρίσουμε το άρωμα της άνοιξης και να διαλέξουμε τι θέλουμε να πεθάνει μέσα μας, όσο κι αν πονάει το κομμάτι που φεύγει!

Είναι σαν το μαστό που αφαιρείται για να μην κάνουν μετάσταση τα καρκινικά κύτταρα. Αξίζει το θρήνο γιατί είναι δικό μας.

Δίνουμε χρόνο για να συσταθεί το καινούργιο, να πάρει μορφή και όταν δεν το περιμένουμε τότε θα γεννηθεί γιατί…. εμείς επιλέγουμε στη ζωή ό,τι καινούργιο θέλουμε να αναστηθεί!

Καλή Ανάσταση ….”