Παγκόσμια Ημέρα Χορού χθες 29 Απριλίου!! Ημέρα που συμπίπτει με τη γέννηση του Jean Georges Noverre, πρωτοπόρου του μπαλέτου, χορευτή και δάσκαλου, δημιουργού του “μπαλέτου δράσης” (ballet d’action).
Έτσι σήμερα στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Δημητρίου το θέατρο ως συγγενής τέχνη με τον χορό, συνδυάστηκε με ένα σύνολο κινησιολογικών δραστηριοτήτων που έφεραν τα παιδιά σε επαφή με το σώμα, τις βασικές αρχές της κίνησης (βάρος, χρόνος, χώρος, ροή), τη χορογραφία και τη δημιουργία.
Στα τμήματα της Β, Γ και Δ τάξης το μάθημα ξεκίνησε με ασκήσεις ζεστάματος που περιελάμβαναν κίνηση στο χώρο με μουσική, ενώ στο σταμάτημα της οι συμμετέχοντες έπρεπε είτε να μείνουν σε ακινησία, είτε να δώσουν ένα στατικό σχήμα στο χώρο με το σώμα τους.
Στη συνέχεια υπό τους ήχους ρυθμικής μουσικής τα παιδιά έπρεπε να περπατήσουν εναλλάσσοντας την κίνησή τους στα αντιθετικά ζεύγη Βαρύ-ελαφρύ, αργό-γρήγορο, ευθεία-καμπύλη, μεγάλο-μικρό κλπ.
Έπειτα σε κύκλο η ομάδα κλήθηκε να μιμηθεί πιστά την κίνηση οποίου βρισκόταν στο κέντρο του κύκλου, ενώ ως εναλλαγή η κίνηση που ξεκινούσε από κάποιον παίκτη, μεταδιδόταν σταδιακά στον διπλανό του μέχρι που ολοκλήρωνε το ταξίδι της στον κύκλο.
Το μάθημα ολοκληρώθηκε με μικρές χορογραφίες που δημιούργησαν τα ίδια τα παιδιά σε τετράδες πάνω σε δοσμένους στίχους από τραγούδια, όπου το νόημα των στίχων έπρεπε να αποδοθεί με κίνηση.
Ο χορός και το θέατρο μας ένωσε σαν ομάδα, δημιούργησε σωματική και ψυχική ευεξία, συνοχή και ομαδικότητα, συνεργασία και αποτέλεσε μια μέρα χαράς!!!Υ.Γ. Διαβάστε το μήνυμα για τη φετινή Παγκοσμια ημέρα Χορού που έγραψε ο διακεκριμένος χορευτής και χορογράφος Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ: “Συχνά λέγεται πως ο χορός μπορεί να εκφράσει το ανείπωτο. Η χαρά, η θλίψη και η απόγνωση γίνονται ορατές· ενσαρκωμένες εκφράσεις της κοινής μας ευθραυστότητας. Μέσα από αυτό, ο χορός μπορεί να αφυπνίσει την ενσυναίσθηση, να εμπνεύσει την καλοσύνη και να γεννήσει την επιθυμία για ίαση αντί για βλάβη. Ιδιαίτερα τώρα—καθώς εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι υπομένουν τον πόλεμο, αντιμετωπίζουν πολιτικές αναταραχές και εξεγείρονται ενάντια στην αδικία—η ειλικρινής ενδοσκόπηση είναι ζωτικής σημασίας. Είναι ένα βαρύ φορτίο για το σώμα, για τον χορό, για την τέχνη. Κι όμως, η τέχνη παραμένει ο καλύτερος τρόπος να δώσουμε μορφή στο ανείπωτο, και μπορούμε να ξεκινήσουμε κάνοντας στον εαυτό μας μερικά ερωτήματα: Πού βρίσκεται η δική μου αλήθεια; Πώς τιμώ τον εαυτό μου και την κοινότητά μου; Σε ποιον λογοδοτώ;”
