Πολλά, πολλά χρόνια πριν, στις πλαγιές της Αρχαίας Θήρας, ζούσαν άνθρωποι που αγαπούσαν την τέχνη, τη φύση και τη ζωή.
Κάποιος καλλιτέχνης, πριν από περίπου 2.600 χρόνια, λάξευσε με τα χέρια του ένα άγαλμα από το λευκό, καθαρό μάρμαρο της Νάξου.
Έφτιαξε ένα κορίτσι, καμαρωτό και γαλήνιο, με βλέμμα ήσυχο και χαμόγελο που μοιάζει να κρύβει ένα μυστικό.
Πέρασαν αιώνες. Η Κόρη κοιμόταν βαθιά μέσα στη γη, κάτω από τη σιωπή του χρόνου. Ώσπου μια μέρα, η γη άνοιξε απαλά — σαν να ήθελε να ψιθυρίσει ένα παλιό μυστικό. Και τότε, ο αρχαιολόγος Χαράλαμπος Σιγάλας και η ομάδα του έφεραν στο φως το κορίτσι που περίμενε υπομονετικά να ξαναδεί το φως του ήλιου. Η Κόρη της Θήρας είχε ξυπνήσει ξανά, έπειτα από χιλιάδες χρόνια ύπνου. Το άγαλμα στέκει μετωπικό, τυλιγμένο με δωρικό πέπλο, και έχει ύψος 2,48 μέτρα. Το χαμόγελό της —το γνωστό «αρχαϊκό μειδίαμα»— υπονοεί ζωή, ελπίδα και αιωνιότητα. Και τα μαλλιά της… κυματιστά, γεμάτα κίνηση, μοιάζουν με κύματα του Αιγαίου. Είναι σαν ο γλύπτης να ήθελε να φυλακίσει μέσα στο μάρμαρο τον άνεμο, τη θάλασσα και την ανάσα του νησιού. Σήμερα, η Κόρη βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας, ασφαλής και περήφανη. Στέκεται εκεί για να θυμίζει ότι η ομορφιά, όταν φτιάχνεται με αγάπη, δεν σβήνει ποτέ.

Έτσι και εμείς πήραμε μέρος στο διαγωνισμό. Ζωγραφίσαμε την Κόρη της Θήρας έτσι όπως την φαναζόμασταν και στείλαμε ένα βιβλίο με τα έργα μας!!!
