Το φθινόπωρο έφτασε αλλά το καλοκαίρι δεν λέει να μας αφήσει. Φέτος ο καιρός είναι υπέροχος και ζεστός, ενώ είμαστε ήδη στο Νοέμβριο. Έτσι λοιπόν συνεχίζουμε τις βόλτες μας καθημερινά και βρίσκουμε διάφορα στοιχεία της φύσης όπως για παράδειγμα φύλλα ή κουκουνάρια που έχουν πέσει από τα δέντρα, ώστε να φτιάξουμε κάτι μοναδικό και δημιουργικό παρέα. Τα χρωματιστά φθινοπωρινά φύλλα, τα κυρτά κλαδιά, τα κάστανα και τα κουκουνάρια μπορούν να είναι εξαιρετικά υλικά για αυτό. Η κατασκευή χειροτεχνιών από φυσικά υλικά είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δημιουργική δουλειά που αναπτύσσει τη δημιουργική σκέψη, συμβάλλει στη διαμόρφωση της γεύσης. Ακόμα και τα μικρά παιδιά μπορούν να το χειριστούν, για να μην αναφέρουμε τους μαθητές του σχολείου. Φέτος μας ήρθε μια πολύ πιο δημιουργική ιδέα. Μαζέψαμε διάφορα φύλλα που είχαν πέσει από τα δέντρα στην αυλή του σχολείου και δημιουργήσαμε υπέροχες χειροτεχνίες που αναπαριστούν ζωάκια.
Ας ξεκινήσουμε τις βόλτες λοιπόν και περιμένουμε να δούμε και τις δικές σας φωτογραφίες!!!!
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η «Παγκόσμια ημέρα Αποταμίευσης» που έχει καθιερωθεί να εορτάζεται στις 31 Οκτωβρίου μας δίνει αφορμή για πολλές δράσεις και παιχνίδια. Τα νήπια και τα προνήπια συζήτησαν για τη σημασία της με στόχο:
-Να μάθουν τα παιδιά τα χρήματα και την αξία τους
-Να κατανοήσουν την ευρύτερη έννοια της Αποταμίευσης
-Να αποκτήσουν αυτοσυγκράτηση
Ακολούθησε συζήτηση, προβληματισμός και εξοικείωση με τις έννοιες…
Αποταμίευση – Οικονομική κρίση – Επένδυση – Υπερκατανάλωση
ΞΟΔΕΥΩ
ΔΩΡΙΖΩ
ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΩ
Τα παιδιά κατανοούν πως η υπερκατανάλωση δεν ταιριάζει στις εποχές που διανύουμε και μαθαίνουν πως για να αποκτήσεις κάτι, πρέπει να αφιερώσεις χρόνο και κόπο.
Τα χρήματα δεν είναι για να τα ξοδεύουμε χωρίς λόγο αλλά πρέπει να τα αποταμιεύουμε και να τα χρησιμοποιούμε για να αποκτάμε κυρίως ό,τι χρειαζόμαστε.
Έτσι θα μάθουμε να διαχειριζόμαστε το χαρτζιλίκι μας όπως πρέπει.
Συμπέρασμα:
Τα χρήματα βγαίνουν με κόπο
και δεν πρέπει να τα
σπαταλάμε αλλά να τα
αποταμιεύουμε!!!
Μιλήσαμε για τους κουμπαράδες καθώς και αυτό που επιθυμούμε να αγοράσουμε με τα χρήματα που αποταμιεύουμε μέσα.
Τέλος αφού είπαμε διάφορες παροιμίες τα παιδιά έφτιαξαν τον “Ευρούλη” με το σακουλάκι του που αντιπροσώπευε την παροιμία Φασούλι, το Φασούλι, γεμίζει το σακούλι!!!
Μέσα σε κλίμα υπερηφάνειας γιορτάσαμε την επέτειο του ΟΧΙ την Πέμπτη 27/10/2022.
Ποιήματα και τραγούδια ήταν ο ελάχιστος φόρος τιμής που απέδωσαν τα παιδιά του νηπιαγωγείου μας, στους ήρωες του έπους του 1940.
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων εορτασμού της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940 το 2ο Νηπιαγωγείο Φαλάνης συμμετείχε και στην καθιερωμένη μαθητική παρέλαση που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου ,σε κεντρική οδό της Φαλάνης.
Οι μικροί μαθητές του Νηπιαγωγείου μας με έκδηλη υπερηφάνεια συμμετείχαν στην παρέλαση μαζί με το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο Φαλάνης τιμώντας τη μνήμη των ηρώων του 1940.
Ήταν οι μικρότεροι συμμετέχοντες και απέσπασαν θερμότατα χειροκροτήματα μαζί με ζεστά χαμόγελα από γονείς, συγγενείς και φίλους.
Σήμερα μιλήσαμε για τον Άγιο Δημήτριο , που γιορτάζει σήμερα, 26 Οκτωβρίου , τον πολιούχο της Θεσσαλονίκης. Είδαμε εικόνες του Αγίου και μιλήσαμε για τη ζωή του, με πολύ απλά λόγια.
Βιογραφία: Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 – 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής. Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας (βλέπε 27 Οκτωβρίου), ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος. Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου. Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο (σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου) να πατά τον άπιστο Λυαίο. Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης. Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου είναι και το εξής. Το 1823 μ.Χ. οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε. Ο ‘Αγιος Δημήτριος είναι μια 5κλιτη βασιλική και πρόκειται για τη μεγαλύτερη εκκλησία της Ελλάδας. Είναι χτισμένη στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η εκκλησία του πολιούχου της πόλης καταστράφηκε από τη μεγάλη φωτιά του 1917 και ξαναχτίστηκε το 1948. Η εκκλησία είναι διακοσμημένη με πανέμορφο ψηφιδωτό μωσαϊκό. Κάτω από την εκκλησία βρίσκεται η Κρύπτη, το μέρος όπου μαρτύρησε και πέθανε ο ‘Αγιος Δημήτριος. Σύμφωνα με το μύθο αλλά και τα αρχαιολογικά ευρήματα, η Κρύπτη όπου φυλακίστηκε και τελικά μαρτύρησε ο ‘Αγιος Δημήτριος το 303μΧ ήταν παλιά λουτρά. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας η Κρύπτη καλύφθηκε με χώμα και ξαναήρθε στο φως μετά τη φωτιά του 1917. Η ελληνική αρχαιολογική υπηρεσία ανέλαβε τη συντήρηση και αναστύλωση της Κρύπτης η οποία ξανάνοιξε για το κοινό το 1988.
Όλα τα παιδιά έχουν επισκεφτεί τη Θεσσαλονίκη, πολλά από αυτά και τον Άγιο Δημήτριο, οπότε μας είπαν τις εικόνες που έχουν για την πόλη και φυσικά για το Λευκό Πύργο.
Είδαμε εικόνες από το εσωτερικό του ναού.
Η χειροτεχνία μας, ήταν ο Λευκός Πύργος και πάνω του ο Άγιος Δημήτριος και η ελληνική σημαία και ένα ποίημα για τον Άγιο Δημήτριο.
Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου αποτελεί ημέρα τιμής και μνήμης του αγώνα για την Ελευθερία που έδωσαν οι Έλληνες, ημέρα υπερηφάνειας για το μεγαλειώδες «ΟΧΙ». Το χρονικό του έπους του ’40, το οποίο «ξεδιπλώθηκε» μέσα από αρχειακό και φωτογραφικό υλικό, οδήγησε στην εικαστική έκφραση των παιδιών, εμπνευσμένη τόσο από τα γεγονότα της εποχής, όσο και από την ελληνική σημαία που έχει την τιμητική της.
Όλοι μας ευχηθήκαμε να ανασαίνουμε πάντα ελεύθεροι σε έναν ουρανό που λάμπει η ειρήνη!
Η οργάνωση και η λειτουργία της Δανειστικής Βιβλιοθήκης κατέχει κεντρική θέση στο Νηπιαγωγείο μας. Τα παιδιά ξεφυλλίζοντας τα βιβλία, προσποιούμενα ότι διαβάζουν, φτιάχνουν τις δικές τους ιστορίες. Παράλληλα έρχονται σε επαφή με τον γραπτό λόγο και κάνουν σύνδεση με τον προφορικό, δηλαδή καταλαβαίνουν ότι αυτό που «διαβάζουν», μπορεί να αποτυπωθεί με γράμματα.
Έτσι και φέτος, όπως και κάθε άλλη χρονιά ξεκινάμε κι εμείς τη δανειστική μας βιβλιοθήκη.
Είναι πολύ σημαντικό να εξηγήσουμε στα παιδιά διεξοδικά τι είναι η δανειστική βιβλιοθήκη και πως θα τη λειτουργούμε. Τονίζουμε ότι πρέπει να προσέχουν τα βιβλία που θα δανείζονται γιατί είναι για όλα τα παιδιά και για τα παιδιά που θα έρθουν και τα επόμενα χρόνια στο νηπιαγωγείο μας και οφείλουμε να τα επιστρέψουμε όπως ακριβώς τα πήραμε. Κάποιοι απλοί κανόνες είναι:
δεν τα σκίζουμε
δεν ζωγραφίζουμε επάνω
δεν τα μουτζουρώνουμε
προσέχουμε τον τρόπο με τον οποίο γυρίζουμε τις σελίδες
δεν τα πετάμε
δεν τρώμε όταν διαβάζουμε το βιβλίο μας
τα βάζουμε σε ένα σημείο στο σπίτι όπου δε θα τα χάσουμε και δε θα τα κατεστρέψει κάποιος άλλος (πχ ένα μικρότερο αδερφάκι)
είναι δική μας ευθύνη και όχι της μαμάς ή του μπαμπα να τα επιστρέψουμε στο σχολείο όπως τα πήραμε
μπορούν να τα βλέπουν και μόνοι τους όσες φορές θέλουν να τα ξαναδούν αρκεί να τα προσέχουν
Τα παιδιά κάθε Παρασκευή θα παίρνουν μια τσαντούλα( η οποία είναι προσφορά από μανούλα του Νηπιαγωγείου μας- Την ευχαριστούμε πολύ) με το όνομά τους και ένα παραμύθι που θα έχουν επιλέξει τα ίδια. Μέσα θα υπάρχει και μια φωτοτυπία όπου το παιδί θα ζωγραφίσει τι του άρεσε από το παραμύθι (η εργασία είναι του παιδιού και είναι ελεύθερο να ζωγραφίσει ότι θέλει μόνο του!!!). Την Δευτέρα το παραμύθι θα επιστρέφεται και θα παρουσιάζεται από τα παιδιά στη γωνιά συζήτησης.
Η εβδομάδα μας ξεκίνησε με την καλύτερη διάθεση…Τα παιδιά του 2ου Νηπιαγωγείου Φαλάνης επισκέφτηκαν το Λαογραφικό Μουσείο Γόννων! Εκεί περιηγήθηκαν στο χώρο του μουσείου όπου μίλησαν για τον τρόπο ζωής των ανθρώπων τα παλιά χρόνια! Είδαν είδη λαϊκής τέχνης, είδη οικιακής χρήσης και συζήτησαν για επαγγέλματα μιας άλλης εποχής( Βοσκού, γεωργού, σαμαρά) που τους ήταν άγνωστα. Τα νήπια παρατηρώντας τα εντυπωσιάστηκαν και τα συζητούσαν όλη την διάρκεια της ημέρας! Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε το Δημοτικό Σχολείο Γόννων όπου στο κάτω μέρος του κτιρίου διατηρείται το Μουσείο Σχολικής Ζωής. Εκεί ο διευθυντής του σχολείου μας παρουσίασε αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν στο σχολείο οι μαθητές και οι δάσκαλοι τα παλιά χρόνια. Η εκδρομή μας τελείωσε ευχάριστα, έχοντας σύμμαχο και τον καιρό με ένα πικνίκ στην πλατεία και μια μικρή περιήγηση στο χωριό( εκκλησία, πινακοθήκη, σύλλογο γυναικών-Αντιγονίδες).
Αφού διαβάσαμε με τα παιδιά τον μύθο του Αισώπου, τον συζητήσαμε και τον ζωγραφίσαμε με τον δικό μας τρόπο!!
Τα παιδιά το διασκέδασαν και τώρα η όμορφη ζωγραφιά μας διακοσμεί τον τοίχο της τάξης μας!!
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τον μύθο και στο σπίτι….
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολύ πεινασμένη αλεπού που έψαχνε να βρει κάτι για πρωινό κι αφού δε μπορούσε να βρει κάτι μέσα στο δάσος σκέφτηκε η κακόμοιρη να βγει έξω από αυτό . «Τι έχω να χάσω» , είπε . Βαριόταν κι εκτός του ότι δεν έβρισκε τίποτα να φάει εκεί , δεν είχε την τύχη με το μέρος της .
Δεν είχε τελειώσει λέγοντας αυτά τα λόγια , όταν άκουσε να ψιθυρίζουν δυο λαγουδάκια . Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα κι έμεινε με ανοιχτό το στόμα .
– Δε μπορώ να το πιστέψω ! Νομίζω ότι η πείνα την κάνει να ονειρεύεται ! Η καημένη η αλεπού ! Νομίζει ότι σήμερα μπορεί να απολαύσει το πρωινό της σαν τις παλιές καλές ημέρες ! Κοίτα πόσο ενθουσιασμένη φαίνεται !
Η αλεπού τους άκουγε στεναχωρημένη !
Πλησιάζει σιγά – σιγά η στιγμή που δε θα πεινάω πια σκέφτηκε η αλεπού ! Πήδηξε , για να φτάσει τα ψηλά κλαδιά του δέντρου και να φάει τα βατόμουρα , μα δε μπορούσε να τα καταφέρει κι αλεπού φώναξε θυμωμένη :
– Έρχομαι , κουνελάκια ! Θα σας πιάσω ! Πού θα μου πάτε;
Τα μικρά ζωάκια ήθελαν να παίξουν λίγο μαζί της ! Της έλεγαν : «Πιάσε με αν μπορείς !» Περνούσαν τόσο καλά ! Παίζανε κρυφτό , κυνηγητό ! Κι η κακόμοιρη η αλεπού έτρεχε ξοπίσω τους !
Καθώς όμως η αλεπού προσπαθούσε να πιάσει τα κουνελάκια , ο ασβός την έβαλε τρικλοποδιά κι αυτή έπεσε μέσα στα αγκάθια !
– Δεν είναι η τυχερή μου μέρα ! Δεκάρα δε δίνω για τον ασβό ! Θα λερωθεί η όμορφη γούνα μου ! Πρέπει να βρω κάτι άλλο να κάνω , σκέφτηκε η αλεπού . Και καθώς έλεγε αυτά , είχε φτάσει πια μεσημέρι και δεν είχε βάλει τίποτε στο στομάχι της ! Ένιωθε την κοιλιά της να γουργουρίζει !
Κι ενώ η αλεπού παραπονιόταν , σήκωσε το κεφάλι της ψηλά κι είδε μια κληματαριά με ωραία πεντανόστιμα ώριμα και τραγανά σταφύλια και της τρέχανε τα σάλια !
Καθώς όμως πήδηξε , για να τα φτάσει , έπεσε κάτω και χτύπησε !
Τα ζωάκια ήταν εκεί κοντά και μόλις την είδαν να πέφτει , κρύφτηκαν πίσω από ένα γέρικο πλάτανο , περιγελώντας την !
Στη συνέχεια , προσπάθησε να ανέβει για μια ακόμη φορά στην κληματαριά ,μα και πάλι έπεσε για μια ακόμη φορά φαρδιά πλατειά κάτω !
– Πω , πω , πω , τι πόνος είναι αυτός , είπε η δύστυχη η αλεπού !
Μόλις την είδαν τα κουνελάκια κι ο ασβός να πέφτει κρύφτηκαν και πάλι γελώντας , πριν τους πάρει είδηση η αλεπού!
Η αλεπού προσπάθησε για μια ακόμη φορά ! Πήρε φόρα , και … με το ένα , με το δύο , με το τρία … αλλά και πάλι δε μπόρεσε να τα καταφέρει να τα φτάσει κι έτσι απογοητευμένη είπε : άδικος ο κόπος για τόσο άγουρα σταφύλια !
Έπειτα σηκώθηκε και πήρε το δρόμο του γυρισμού , ενώ τα άλλα ζωάκια , κρυμμένα πίσω από ένα δέντρο , την κοιτούσαν .
Το σχέδιο της αλεπούς απέτυχε , το κεφάλι της πονούσε πολύ και κούτσα – κούτσα προσπαθούσε να περπατήσει . Κι όταν είδε τα άλλα ζωάκια αναφώνησε : Τι τα θέλεις τα σταφύλια ; Δε μου φάνηκαν και πολύ καλά ! Αγουρίδες ήταν ! Κι έφυγε με κατεβασμένα τα αυτιά και με άδεια την κοιλιά !
Από τότε λένε ότι «όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.»
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
