Στους σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου

 

αρχείο λήψης

 

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα

κείτεται

-δεκαοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-

για να έχω εγώ πουλιά- φτερά στα χέρια

μου,

και εσύ στο σπιτάκι σου,

μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,

η άνοιξη του παίζει και δεν την ξέρει πια.

Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και 

πικρό,

γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο

πάνω του.

Για να έχω εγω τον άσπρο μου ύπνο

Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,

για να χουν τα παιδιά μας το δικό τους

ήλιο……………………………

 Λένα Παππά

Αφήστε μια απάντηση