Είμαστε διαφορετικοί αλλά είμαστε και μοναδικοί !
Κάθε άνθρωπος από τη φύση του έχει ικανότητες και αδυναμίες, που τον κάνουν ξεχωριστό.
Διαφορετικότητα στη γλώσσα, στα έθιμα, τις ιδέες, την καταγωγή, το χρώμα. Διαφορετικότητα στο οικογενειακό περιβάλλον αλλά και στο κοινωνικό του κάθε ανθρώπου.
Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας προσέχουν πρώτα τα σωματικά χαρακτηριστικά των άλλων όπως το ύψος, το πάχος, το χρώμα του δέρματος, τις σωματικές αναπηρίες και ιδιαιτερότητες,
Μεγαλώνοντας αρχίζουν να αντιλαμβάνονται κι άλλα χαρακτηριστικά, όπως τις δυσκολίες που έχει ένα παιδί στη μάθηση, τη ντροπή, ποιος είναι καλός στα αθλήματα, στη ζωγραφική κ.α.
Οι αντιλήψεις του κάθε παιδιού διαμορφώνονται σε όλη την πορεία της ανάπτυξης του. Το παιδί, εκτός από μόρφωση και γνώσεις, είναι σημαντικό να αποκτήσει αξίες, ιδανικά και ενσυναίσθηση, δηλαδή να συναισθάνεται τους άλλους στην κοινωνική και συναισθηματική του ζωή.
Σημαντικό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών παίζουν φυσικά οι γονείς, η οικογένεια αλλά και το σχολείο οι εκπαιδευτικοί.
Στα πλαίσια του εργαστηρίου δεξιοτήτων αλλά και του σχεδίου δράσης «Όλοι μαζί είμαστε πάντα πιο δυνατοί» που εκπονεί το 2022-2023 τα παιδιά παίζουν παιχνίδια που , συμβάλουν στη βελτίωση των διαπροσωπικών σχέσεων, την καλλιέργεια δημοκρατικών στάσεων και αξιών (ισότητα, αλληλεγγύη κ,α)
Δημιουργούν προϋποθέσεις για αποδοχή της διαφορετικότητας του εκάστοτε συμμαθητή, ενισχύουν την μεταξύ τους επικοινωνία και εμπιστοσύνη.
Επιδιώκουν τη διαμόρφωση τρόπων διαχείρισης των εντάσεων και των συγκρούσεων,την καλλιέργεια των ιδιαίτερων κλίσεων και των δεξιοτήτων των μαθητών, με σκοπό την προετοιμασία τους για την ενεργό συμμετοχή τους στα κοινά ως υπεύθυνων και δημοκρατικών πολιτών.
Να και το δέντρο της ομάδας. Κάθε χεράκι αποτυπώνει τι είναι αυτό που κάνει κάθε παιδί χαρούμενο και διαφορετικό.
Μια ακόμα δραστηριότητα με την τεχνική της ρουτίνας σκέψης «δημιουργικές συγκρίσεις». Συγκρίναμε δυο έργων ζωγραφικής με εντελώς διαφορετική αισθητική: Έργα δύο ζωγράφων: του Γ. Γαϊτη και του του Αrthur Elsley. Τα νήπια περιέγραψαν τα έργα και εντόπισαν τις διαφορές τις οποίες κατέγραψε η νηπιαγωγός στον πίνακα. Συζήτησαν για τα αισθήματα που ένιωθαν οι άνθρωποι σε κάθε έργο και επέλεξαν σε ποιο έργο θα ήθελαν να ζουν και γιατί. Ανέλαβαν να αναπαραστήσουν τα πρόσωπα των έργων και στο τέλος ζωγράφισαν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο μια εκδοχή του κάθε πίνακα.
Το κομμάτι της αναπαράστασης τους άρεσε τόσο πολύ που αποφάσισαν να βρουν και άλλους πίνακες στο διαδίκτυο και να αναπαραστήσουν τους ήρωες τους
Τα παιδιά σκόρπισαν στο πάτωμα τόσα χαρτιά όσα και τα παιδιά και έβαλαν δίπλα τη μολυβοθήκη τους. Έβαλαν μουσική και κινούνταν ανάμεσα στα χαρτιά χωρίς να αγγίζει το ένα το άλλο. Στο πρώτο μέρος του παιχνιδιού όταν η μουσική σταματούσε η νηπιαγωγός έδειχνε ένα παιδί κι έλεγε στην ομάδα να ακολουθήσουν όλοι τον τρόπο που κινείται αυτό. Στο δεύτερο μέρος όταν τελείωνε η μουσική κάθε παιδί έπρεπε να σταθεί ακίνητο με το δικό του τρόπο. Μετά το παιχνίδι συζητήσαμε για το πότε ένιωσαν τα παιδιά καλύτερα: όταν όλα έπρεπε να κάνουν τις ίδιες κινήσεις ή όταν έκαναν κινήσεις ελεύθερα; Πότε ένιωθαν πιο άνετα; Πως ένιωσαν στο πρώτο μέρος του παιχνιδιού και πως στο δεύτερο; Στο τέλος επαναλάβαμε το παιχνίδι αλλάτώρα όταν η μουσική σταματούσε τα παιδιά κάθονταν δίπλα από τη μολυβοθήκη τους και ζωγράφιζαν ότι τους έρχονταν στο μυαλό για τη διαφορετικότητα. Οι φωτογραφίες αποτελούν ένα μικρό δείγμα της δουλειάς τους.
