Η ‘’Φόνισσα’’ είναι ένα κλασσικό έργο του σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα Α. Παπαδιαμάντη που εκδόθηκε το 1912 και αργότερα έγινε ταινία. Το έργο διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωρίο της Σκιάθου το 1870 καθώς έχει αναδρομές έως το 1830. Όσο αναφορά την πρωταγωνίστρια του έργου πρόκειται για μία ηλικιωμένη γυναίκα εν ονόματι Χαδούλα Φραγκογιαννού η οποία δολοφονεί τα θηλυκά βρέφη του χωριού.
Στην εποχή την οποία διαδραματίζεται το έργο επικρατούν ανδροκρατικές και πατριαρχικές αντιλήψεις, η γυναίκα θεωρούταν ως υποχρέωση για την οικογένεια και ο μόνος τρόπος να απαλλαχθούν από αυτό ήταν η παντρειά. Την περίοδο αυτήν ήταν έντονο το στοιχείο της προικοδοσίας το οποίο ανάγκαζε την οικογένεια να παραχωρήσει προίκα στον γαμπρό για να πάρει εκείνος το βάρος της γυναίκας, τοποθετώντας την σε μία εξαιρετικά μειονεκτική κοινωνικά θέση. Επίσης, λόγω της προικοδοσίας, είχε χαθεί απολύτως το νόημα του έρωτα. Η Φραγκογιαννού ήταν θύμα της προικοδοσίας, η οικογένεια της την αδίκησε δίνοντας της πολύ μικρότερη προίκα σε σχέση με τα αδέρφια της το οποίο την οδήγησε στο να έχει κατώτερο γαμπρό. Αυτός ο φτωχός γάμος είχε ως αποτέλεσμα την αναπόφευκτη δυστυχία η οποία της άφησε στίγμα για το υπόλοιπο της ζωής της.
Επειδή η πρωταγωνίστρια του έργου Φραγκογιαννού βρέθηκε θύμα της προικοδοσίας και πέρασε μια δύσκολη και μίζερη ζωή πίστευε ότι όλα τα θηλυκά ήταν καταδικασμένα στην ίδια μοίρα. Έτσι η Φραγκογιαννού, με τον φόνο των θηλυκών βρεφών, πίστευε ότι τα σώζει από αυτήν την προκαθορισμένη μοίρα. Αυτή η συμπεριφορά φαίνεται παράλογη όμως ήταν πολύ συνηθισμένη εκείνη την εποχή εφόσον οι γυναίκες αντιμετωπιζόντουσαν ως αντικείμενα. Η Φραγκογιαννού μέσα από τις πράξεις της φαίνεται να έχει κάποια ψυχική ασθένεια, όμως ήταν πράγματι παράλογη;
Η ψυχολογία της πρωταγωνίστριας έχει ερευνηθεί από πολλούς επιστήμονες και κατέληξαν στην άποψη ότι η Φραγκογιαννού δεν κατείχε κάποια ψυχική ασθένεια. Η Φραγκογιαννού καθώς διέπραττε τις δολοφονίες είχε πλήρη συναίσθηση των πράξεων της και έπειτα ένιωθε τύψεις χωρίς όμως να την εμποδίζει από το να συνεχίσει. Γενικότερα, η συμπεριφορά της Φραγκογιαννού δεν θυμίζει ενός ψυχολογικά ασταθής ανθρώπου διότι παρέμενε ψύχραιμη και φίλαγε τα χνώτα της.
Με την πάροδο του χρόνου έχουν ληφθεί πολλά μέτρα για την προστασία των γυναικών. Πλέον οι γυναίκες έχουν τις ίδια δικαιώματα με τους άντρες. Δυστυχώς όμως υπάρχουν ακόμα πολλές οικογένειες οι οποίες λειτουργούν πατριαρχικά και περνάνε την ίδια ιδεολογία και νοοτροπία στις επόμενες γενιές. Αυτό οδηγεί σε άνισες ευκαιρίες μεταξύ των δύο φύλων, κακοποιητικές σχέσεις, ακόμα και σε γυναικοκτονίες. Παρ΄όλα αυτά είμαστε σε ένα πολύ καλό στάδιο, αλλά είναι απαραίτητo να γίνουν περισσότερα βήματα για να επιτευχθεί η απόλυτη ισότητα.
ΑΡΜΠΡΙ ΝΑΣΗ, ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΓΙΩΡΓΗΣ Β – 2
