Άρθρο των Αλαμάνη Μαρία και Βασιλειάδη Ελευθερία
Όποιον μαθητή και να ρωτήσετε, θα σας πει ότι δε θέλει να πάει σχολείο. Και γιατί να θέλει; Αφού στο σχολείο κυριαρχεί η βαθμοθηρία και έλλειψη δημιουργικότητας, επιβραβεύεται η παπαγαλία και δεν καλλιεργείται η κριτική σκέψη.
Έχοντας περάσει τα περισσότερα μας χρόνια στα θρανία, θα θέλαμε να προτείνουμε κάποιες αλλαγές. Πρώτη και βασική είναι η διαμόρφωση των κτιρίων έτσι ώστε το περιβάλλον να είναι πιο ευχάριστο για μαθητές και καθηγητές, το οποίο θα ωφελήσει και την αποδοτικότητα και την διάθεσή τους. Επιπλέον, ο κάθε μαθητής έχει διαφορετική προσωπικότητα, χαρακτήρα και τρόπο σκέψης. Καλό θα ήταν να λαμβάνεται υπόψη αυτό για τη δημιουργία τμημάτων, έτσι ώστε να υπάρχει μαι ομοιομορφία και οι πιο αδύναμοι μαθητές να μην πιέζονται να συμβαδίσουν. Έτσι και οι μαθητές που προχωρούν πιο γρήγορα δεν θα βαριούνται. Επιπρόσθετα, είναι αναγκαίο η εκπαιδευτική διαδικασία να είναι πιο βιωματική, για να μπορούν τα παιδιά να αφομοιώνουν πιο εύκολα τις πληροφορίες που διδάσκονται. Για παράδειγμα, στο μάθημα της ιστορίας θα μπορούσαν να γίνονται επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους και στο μάθημα της χημείας και της φυσικής πειράματα. Ακόμη, θα ήταν χρήσιμο τα παιδιά να διδάσκονται και πρακτικές ικανότητες που θα τους χρησιμεύσουν αργότερα στη ζωή τους, όπως τη διαχείριση των χρημάτων τους, πρώτες βοήθειες κ.α. Τέλος, είναι βασικό οι μαθητές να γνωρίζουν τι επάγγελμα θέλουν να ακολουθήσουν. Για αυτό θα πρέπει να υπάρχουν προγράμματα όπου οι μαθητές πηγαίνουν και παρακολουθούν ή ακόμη και βοηθούν ανθρώπους στο χώρο εργασίας τους, ανάλογα με το τι τους ενδιαφέρει. Παραδείγματος χάρη, αν κάποιος ενδιαφέρεται για την ιατρική, μπορεί αν πάει να παρακολουθήσει τη δουλειά των επαγγελματιών υγείας σε ένα νοσοκομείο και να συνομιλήσει μαζί τους, για να καταλάβει αν αυτό το επάγγελμα όντως του ταιριάζει.
Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι υπάρχουν πολλές βελτιώσεις που πρέπει να γίνουν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, με σημαντικότερη τη νοοτροπία και τις αντιλήψεις μας σχετικά με την εκπαίδευση. Γιατί, δυστυχώς έχουμε μπερδέψει την παιδεία και τη γνώση με την απομνημόνευση και αναπαραγωγή κενών πληροφοριών.
