Ελεύθερο θέμα

Από την Γη στις εσχατιές του σύμπαντος κόσμου!

Το βίντεο αποτελεί μια αναπαράσταση σχετικά με τα όρια του γνωστού μας σύμπαντος…

Ξεκινάει ένα υποθετικό ταξίδι με αφετηρία το ψηλότερο όρος της Γης, μεταφερόμαστε στο διάστημα, λαμβάνοντας παράλληλα πληροφορίες για την απόσταση απομάκρυνσης από τον πλανήτη μας, φτάνουμε ως το απώτατο άκρο του σύμπαντος και μετά επιστρέφουμε …στο αρχικό σημείο εκκίνησης, αφήνοντάς μας άφωνους για τα τεράστια μεγέθη που υπάρχουν εκεί έξω και που αγνοούμε παντελώς…

Επίσης, στην ανωτέρω φωτογραφία βλέπουμε ένα ηλιοβασίλεμα: το σκοτάδι εξαπλώνεται προς δυσμάς, ενώ τα φώτα έχουν ήδη ανάψει προς ανατολάς!


Τι έχουν πει οι ξένοι για την γλώσσα μας…

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική,
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.  [= αρχαία]
(…) Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι!  [= μεσαιωνική]
(…) Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!  [= νεοελληνική]
Οδυσσέας Ελύτης, «Άξιον Εστί», Τα Πάθη, Β΄

– – – . – – –

Για να δούμε, όμως, τι έχουν πει διάφοροι ονομαστοί ξένοι καθηγητές, λογοτέχνες κλπ. για την γλώσσα μας:

Μάρκος Τίλλιος Κικέρων (Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός, 106-43 π.Χ.) «Εάν οι θεοί μιλούν, τότε σίγουρα χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων.»
Ζακ Λακαρριέρ (Γάλλος συγγραφέας)«Στην ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι μόνο αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσας, όσο καμία άλλη γλώσσα.»
Βολταίρος (Γάλλος διαφωτιστής)«Είθε η ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών
Γιόχαν Γκαίτε (Γερμανός ποιητής, 1749-1832) «Άκουσα στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες. Η ελληνική αντήχησε σαν καμπάνα μέσα στη νύχτα
Κάρολος Φωριέλ (Γάλλος καθηγητής του πανεπιστημίου της Σορβόννης) «Η ελληνική έχει ομοιογένεια σαν την Γερμανική, είναι όμως πιο πλούσια από αυτήν. Έχει την σαφήνεια της γαλλικής, έχει όμως μεγαλύτερη ακριβολογία. Είναι πιο ευλύγιστη από την ιταλική και πολύ πιο αρμονική από την ισπανική. Έχει δηλαδή ότι χρειάζεται για να θεωρηθεί η ωραιότερη γλώσσα της Ευρώπης.»
Theodore F. Brunner (Ιδρυτής του TLG (Thesaurus Lingua Greca)) «Σε όποιον απορεί γιατί ξοδεύτηκαν τόσα εκατομμύρια δολλάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής, απαντούμε: Μα πρόκειται για την γλώσσα των προγόνων μας και η επαφή με αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας.»
Μαριάννα Μακ Ντόναλντ (καθηγήτρια του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας και επικεφαλής του TLG (Thesaurus Lingua Greca)) «Η γνώση της ελληνικής είναι απαραίτητο θεμέλιο υψηλής πολιτιστικής καλλιέργειας.»
Έλεν Κέλλερ (τυφλή Αμερικανίδα συγγραφέας) «Αν το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, τότε η ελληνική γλώσσα είναι το βιολί του ανθρώπινου στοχασμού
Χάμφρεϋ Κίττο (Άγγλος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, 1968) «Είναι στη φύση της ελληνικής γλώσσας να είναι καθαρή, ακριβής και περίπλοκη. Η ασάφεια και η έλλειψη άμεσης ενοράσεως που χαρακτηρίζει μερικές φορές τα αγγλικά και τα γερμανικά, είναι εντελώς ξένες προς την ελληνική γλώσσα.»
Ιρίνα Κοβάλεβα (Ρωσίδα καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Λομονόσωφ, 1995) «Η ελληνική γλώσσα είναι όμορφη σαν τον ουρανό με τα άστρα
Φρειδερίκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας, πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας της Βασκωνίας) «Η ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην ελληνική όλες, και επιμένω όλες οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς.» «Η ελληνική γλώσσα είναι από ουσία θεϊκή
Ίμπν Χαλντούν (Άραβας ιστορικός) «Πού είναι η γραμματεία των Ασσυρίων, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων; Όλη η ανθρωπότητα έχει κληρονομήσει την γραμματεία των Ελλήνων μόνον
Ζακλίν Ντε Ρομιγύ (Γαλλίδα Ακαδημαϊκός και συγγραφέας) «Η αρχαία Ελλάδα μας προσφέρει μια γλώσσα, για την οποία θα πω ότι είναι οικουμενική.» «Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει ελληνικά, επειδή η ελληνική γλώσσα μας βοηθάει πρώτα από όλα να καταλάβουμε την δική μας γλώσσα
Μπρούνο Σνελ (καθηγητής του πανεπιστημίου του Αμβούργου) «Η ελληνική γλώσσα είναι το παρελθόν των Ευρωπαίων.»
Φρανγκίσκος Λιγκόρα (Ιταλός καθηγητής παν/μίου, πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας προς διάδοσιν του πολιτισμού) «Έλληνες να είστε περήφανοι που μιλάτε την ελληνική γλώσσα ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μην την παραμελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που μας έχουν απομείνει και ταυτόχρονα το διαβατήριό σας για τον παγκόσμιο πολιτισμό.»
Ο. Βαντρούσκα (καθηγητής Γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο της Βιέννης) «Για έναν Ιάπωνα ή Τούρκο, όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες δεν φαίνονται ως ξεχωριστές, αλλά ως διάλεκτοι μιας και της αυτής γλώσσας, της ελληνικής.»
Peter Jones (καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης) «Οι Έλληνες της Αθήνας του 5ου και του 4ου αιώνος είχαν φθάσει την γλώσσα σε τέτοιο σημείο, ώστε με αυτήν να εξερευνούν ιδέες όπως η δημοκρατία και οι απαρχές του σύμπαντος, έννοιες όπως το θείο και το δίκαιο. Είναι μια θαυμάσια και εξαιρετική γλώσσα
Gilbert Murray (καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης) «Η ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Συχνά διαπιστώνει κανείς ότι μια σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαριά στην λατινική, αγγλική, γαλλική ή γερμανική. Είναι η τελειότερη γλώσσα, επειδή εκφράζει τις σκέψεις τελειοτέρων ανθρώπων
Max Von Laye (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής) «Οφείλω χάριτας στην θεία πρόνοια, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των θετικών επιστημών.»
E. Norden (Γερμανός φιλόλογος) «Εκτός από την κινεζική και την ιαπωνική, όλες οι άλλες γλώσσες διαμορφώθηκαν κάτω από την επίδραση της ελληνικής, από την οποία πήραν, εκτός από πλήθος λέξεων, τους κανόνες και την γραμματική.»
Martin Heidegger (Γερμανός φιλόσοφος) «Η αρχαία ελληνική γλώσσα ανήκει στα πρότυπα, μέσα από τα οποία προβάλλουν οι πνευματικές δυνάμεις της δημιουργικής μεγαλοφυΐας, διότι αναφορικά προς τις δυνατότητες που παρέχει στην σκέψη, είναι η πιο ισχυρή και συνάμα η πιο πνευματώδης από όλες τις γλώσσες του κόσμου.»
David Crystal (Άγγλος καθηγητής, συγγραφέας της εγκυκλοπαίδειας του Cambridge για την Αγγλική) «Είναι εκπληκτικό να βλέπεις πόσο στηριζόμαστε ακόμη στην ελληνική, για να μιλήσουμε για οντότητες και γεγονότα που βρίσκονται στην καρδιά της σύγχρονης ζωής.»
Μάικλ Βέντρις (αποκρυπτογράφησε την Γραμμική Β΄) «Η αρχαία ελληνική γλώσσα ήτο και είναι ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεοτέρων γλωσσών.»

Luis José Navarro (αντιπρόεδρος στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Ευρωκλάσσικα» της Ε.Ε.) «Η ελληνική γλώσσα για μένα είναι σαν κοσμογονία. Δεν είναι απλώς μια γλώσσα…»
Juan Jose Puhana Arza (Βάσκος Ελληνιστής και πολιτικός) «Οφείλουμε να διακηρύξουμε ότι δεν έχει υπάρξει στον κόσμο μία γλώσσα η οποία να δύναται να συγκριθεί με την κλασσική ελληνική.»
Ζακ Λανγκ (Γάλλος Υπουργός Παιδείας) «Θα ήθελα να δώ να διδάσκονται τα αρχαία ελληνικά, με τον ίδιο ζήλο που επιδεικνύουμε εμείς, και στα ελληνικά σχολεία.»


Μια έκθεση με «επίκαιρα» μηνύματα

Μια έκθεση με «επίκαιρα» μηνύματα:  «Ολυμπιακοί Αγώνες σημαίνουν φιλία και ειρήνη»
http://www.lifo.gr/uploads/image/400313/%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82%20%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%85.png
Έλληνας μαθητής της Β’ Γυμνασίου, από τα Γιαννιτσά ήταν ο νικητής του διεθνούς διαγωνισμού έκθεσης της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης (UPU). Το θέμα του φετινού διαγωνισμού ήταν: «Γράψτε μια επιστολή σε έναν αθλητή ή μια μορφή του αθλητισμού που θαυμάζετε, για να εξηγήσετε τι σημαίνουν για εσάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες».
Στο διαγωνισμό πήραν μέρος πάνω από 1 εκατομμύριο νέοι από 55 χώρες, μέσω των ταχυδρομείων τους και νικητής αναδείχτηκε ο 14χρονος Έλληνας. «Η σύνθεση είναι πρωτότυπη, πολύ προσωπική και δημιουργική, ενώ αναδεικνύονται έντονα οι Ολυμπιακές αξίες», αναφέρει η διεθνής κριτική επιτροπή επισημαίνοντας τον απλό και δημιουργικό τρόπο γραφής του Μάριου Χατζηδήμου. Ο νικητής βραβεύτηκε την Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείου, δηλ. στις 9 Οκτωβρίου 2012, στην Ντόχα του Κατάρ, στο πλαίσιο του 25ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της ΠΤΕ που θα διεξαχθεί με τη συμμετοχή 149 χωρών. Τον Απρίλιο ο 14χρονος είχε αναδειχτεί νικητής στον αντίστοιχο πανελλήνιο διαγωνισμό και η έκθεση διαβιβάστηκε στο διεθνές γραφείο της Π.Τ.Ε μέσω των ΕΛ.ΤΑ, όπου και έγινε η τελική κρίση των εκθέσεων των μαθητών από όλες τις χώρες.
Ακολουθεί η έκθεση του Μάριου Χατζηδήμου:
«Γιαννιτσά, 25/01/12
Κύριο Ρότζερ Φεντερερ,
Tennis sport club of Bussel, Switzerland.
Αγαπητέ Ρότζερ Φέντερερ,
Είμαι ο Μάριος, ένας από τους χιλιάδες, φαντάζομαι θαυμαστές σου. Ένας μικρός, ασήμαντος Μάριος, μπροστά σ’ έναν γίγαντα του αθλητισμού. Κι ο λόγος που σου γράφω; Για να σ’ ευχαριστήσω… να σ’ ευχαριστήσω, που ξύπνησες μέσα μου την αγάπη για τον αθλητισμό και το τένις!
Χρόνια παρακολουθώ τους αγώνες και τις προσπάθειές σου στα γήπεδα, χειροκροτώ τις νίκες σου και θαυμάζω την επιμονή σου στις δύσκολες στιγμές. Το ανέβασμα σου όμως στο βάθρο του νικητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, ήταν το «σερβίς», για την δική μου είσοδο στο άθλημα.
Άρπαξα την παρατημένη ρακέτα του αδελφού μου και αποφασιστικά μπήκα στο γήπεδο, έτοιμος να νικήσω. Τότε συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι, να βλέπεις την ρακέτα στα χέρια του Φέντερερ από το να προσπαθείς να την κουμαντάρεις στα δικά σου χέρια. Παιδεύτηκα, ίδρωσα, άκουσα δικαιολογημένα τις φωνές του προπονητή μου, όμως δεν τα παράτησα. Η μορφή σου στο βάθρο του Ολυμπιονίκη, με κρατούσε εκεί και συνέχιζα…
Συνέχιζα και ονειρευόμουνα… Κάποια μέρα, κτυπώντας το μπαλάκι, εκσφενδονίστηκε μαζί και η φαντασία μου, μακριά, πολύ μακριά στον χρόνο και στον τόπο. Βρέθηκα, λέει, εκεί, στην Αρχαία Ολυμπία, στην μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, στους πρώτους επίσημους Ολυμπιακούς Αγώνες. 776 π.Χ.- οι κήρυκες γυρνούν όλη την Ελλάδα και αναγγέλλουν το γεγονός. Οι πόλεμοι σταματούν, γιατί ο αθλητισμός ενώνει και συμφιλιώνει τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον ήταν τότε! Νέοι από κάθε άκρη της χώρας, καταφθάνουν εκεί με λεβέντικη ψυχή και σώμα, για ν’ αγωνισθούν τον «καλόν αγώνα», το «Ευ αγωνίζεσθαι». Τι υπέροχες λέξεις, τι φανταστική ατμόσφαιρα!
Ήσουν κι εσύ, λέει, εκεί. Οι ιστορικές μου γνώσεις σε απορρίπτουν, όμως η φαντασία μου σε θέλει εκεί. Ν’ αγωνίζεσαι και να στεφανώνεσαι με την αγριελιά. Να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου, το χώμα της αρχαίας Ολυμπίας και να δοξάζεσαι μαζί με τον Διαγόρα της Ρόδου, τον Πολυδάμα, τον Θεαγένη…
Ναι, είμαι περήφανος, που η δική μου πατρίδα, η Ελλάδα, έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου αθλητισμού. Το αθλητικό πνεύμα, σαρκώθηκε και μορφοποιήθηκε στους αγώνες της αρχαιότητας. Η Ολυμπιακή φλόγα, λαμπρυνόμενη με τις άξιες του Ελληνικού πολιτισμού, φώτισε την οικουμένη. Η αγωνιστικότητα, η ευγενής άμιλλα, ο αυτοέλεγχος, η συνεργασία, μέσ’ από τον αθλητισμό, εμπλούτισαν και όλη την στάση του ανθρώπου απέναντι στην ζωή…
…Στεκόσουν εκεί, στεφανωμένος, ακτινοβολώντας την χαρά της νίκης, όταν σε πλησίασα ντροπαλά, σου έπιασα το χέρι, σε κοίταξα στα μάτια και σε ρώτησα:
– Πως νοιώθεις, Ρότζερ; Τι σημαίνουν για σένα όλα αυτά;
– Άκου μικρέ μου, μου απάντησες με μια φωνή κρυστάλλινη, που ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου. «Αγωνίζομαι» σημαίνει «νικώ», να το θυμάσαι αυτό. Η συμμετοχή, ο αγώνας, είναι ήδη μια μεγάλη νίκη, ανεξάρτητα απ’ το τρόπαιο. Νίκη ενάντια στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες του εαυτού σου, ενάντια στον εγωισμό και την φιλαυτία σου. Νίκη υπέρβασης του εαυτού σου. Και κάτι ακόμα: «Νικώ» σημαίνει «Αγαπώ». Αγαπώ τον συναγωνιστή μου, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ αγωνιστώ, τον προπονητή μου, που μου έμαθε τον τρόπω ν’ αγωνίζομαι και να νικώ, τον κόσμο που με στηρίζει στην προσπάθεια και στον δρόμο προς τη νίκη, τον Θεό, που μου χαρίζει την δυνατότητα ν’ αγωνίζομαι και να νικώ!
– Άουτ! Μάριε, συγκεντρώσου επιτέλους στο παιχνίδι! Ήταν η φωνή του προπονητή μου, που με έβγαλε ξαφνικά από την ονειροπόλησή μου. Όμως όχι, εκείνη την ημέρα, δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθώ σε κανένα παιχνίδι. Ήθελα να διηγηθώ, όλα αυτά που έζησα, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Όλοι μαζί, ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου, γίναμε μια συντροφιά κι αναβαπτισθήκαμε στο πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων. Μιλήσαμε για το περίφημο «Ευ αγωνίζεσθαι», αυτό που οι σύγχρονοι άνθρωποι, μπορούν τέλεια να ερμηνεύσουν ετυμολογικά, όσον όμως αφορά την πράξη, δυσκολεύονται από λίγο έως τραγικά! Στοχεύοντας αποκλειστικά στον πρωταθλητισμό, λούζονται στα βρώμικα κι επικίνδυνα νερά των αναβολικών, θυσιάζοντας στον βωμό της εφήμερης δόξας, την καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Η εξόντωση του αθλητή και η δυσφήμιση των αγώνων, είναι το μόνο αντίτιμο που εισπράττει κανείς από τέτοιες ενέργειες.
Ε, λοιπόν για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν, ούτε αναβολικά, ούτε πρωταθλητισμό, ούτε οικονομικά συμφέροντα, οικονομική κρίση, αντιζηλίες και μίση. Σημαίνουν χαρά για την συμμετοχή, «ευ αγωνίζεσθαι», φιλία, ειρήνη και σ’ αυτό το πνεύμα εύχομαι να σταθούν οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.
Σταματώ εδώ την φλυαρία μου, που ίσως σε κούρασε και σου εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου, σε όλη σου την ζωή, ν’ αγωνίζεσαι, να νικάς και ν’ αγαπάς, όπως ακριβώς εσύ μου δίδαξες. Σ’ ευχαριστώ για άλλη μια φορά και σε περιμένω, εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε… Στην αρχαία Ολυμπία, στην Ελλάδα, στην πατρίδα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στην πανέμορφη και πολυαγαπημένη μου πατρίδα, που όσες δυσκολίες και τρικυμίες κι αν περνά τώρα, « δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά», γιατ’ «έχει στο κατάρτι της βιγλάτορα, παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα»!
Με αγάπη και θαυμασμό,

Μάριος Α. Χατζηδήμου»


Αρχαίες φράσεις …που λέγονται και σήμερα!

Παρ’ όλες τις επιρροές που έχει δεχθεί η γλώσσα μας στο διάβα των αιώνων, εντούτοις χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα αυτούσιες στον καθημερινό μας λόγο διάφορες φράσεις προερχόμενες από την αρχαία ελληνική γλώσσα. Είναι, λοιπόν, χρήσιμο να μάθουμε ή να θυμηθούμε από πού προέρχονται και από ποιους ελέχθησαν για πρώτη φορά διάφορες αρχαιοελληνικές φράσεις:

  • Αιδώς Αργείοι: όταν θέλουμε να καταδείξουμε αισθήματα ντροπής αναφερόμενοι σε κάποιον άλλο. Φράση που φώναξε ο Στέντορας στην προσπάθειά του να παρακινήσει τους Αργείους να δείξουν θάρρος στον αγώνα εναντίον των Τρώων, μετά την αποχώρηση του Αχιλλέα από τη μάχη. (Ομήρου Ιλιάδα, Ε 787)
  • Αντίπαλον δέος: αντίπαλος, αντίπαλη παράταξη, ισορροπία προερχόμενη από το φόβο των δυο αντιπάλων. Η φράση χρησιμοποιείται κυρίως από τον ιστορικό Θουκυδίδη. (Θουκυδίδη Ξυγγραφή, Γ 11)
  • Από μηχανής θεός: απροσδόκητη βοήθεια από άνθρωπο ή κάποιο γεγονός που εμφανίζεται απροσδόκητα και βγάζει από τη δύσκολη θέση δίνει λύση στο πρόβλημα. Η φράση προέρχεται από το θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα κατά το οποίο οι τραγικοί ποιητές εμφάνιζαν στη σκηνή πάνω σ΄ ένα είδος γερανού ένα θεό που έδινε λύση στην αδιέξοδη πλοκή του έργου.
  • Αρχή άνδρα δείκνυσι: η εξουσία αποκαλύπτει τις δυνατότητες του ανθρώπου δείχνει τις ικανότητες και το χαρακτήρα του. Τη φράση αυτή λέγεται ότι την είπε ο Βίας, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, παρόμοια άποψη εκφράζεται στην Αντιγόνη του Σοφοκλή. (Σοφοκλή Αντιγόνη, 62)
  • Ασκοί του Αιόλου: εμφάνιση πολλών συμφορών. Η φράση προέρχεται από την Οδύσσεια. Οι σύντροφοι του Οδυσσέα άνοιξαν από περιέργεια ένα ασκί δοσμένο από τον Αίολο σ΄αυτόν και αμέσως πετάχτηκαν μέσα από αυτό οι άνεμοι που απομάκρυναν το καράβι τους και του έφερε στον νησί των Λαιστρυγόνων. (Ομήρου Οδύσσεια, κ 1-56)
  • Άχθος αρούρης: βάρος της γης, άχρηστος άνθρωπος που δεν προσφέρει τίποτε. Στην Ιλιάδα ο Αχιλλέας αναφέρει στο διάλογό του με τη μητέρα του ότι αισθάνεται άχθος αρούρης μετά από μεγάλο διάστημα απραξίας και αποχής από τη μάχη. (Ομήρου Ιλιάδα, Σ 104)
  • Αχίλλειος πτέρνα: το αδύνατο σημείο. Η φράση προέρχεται από το μύθο του Αχιλλέα, κατά τον οποίο η μητέρα του, η Θέτις, όταν τον βάφτισε στο αθάνατο νερό, τον κράτησε από τη φτέρνα με αποτέλεσμα το σημείο εκείνο να μη βραχεί και να μείνει το μόνο απροστάτευτο. Μόνο στη φτέρνα μπορούσε να πληγωθεί, όπως και πράγματι έγινε, όταν ο Πάρις τον τραυμάτισε με βέλος στο σημείο αυτό  και πέθανε.
  • Βίος αβίωτος: ζωή ανυπόφορη. Η φράση αποδίδεται στο Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο, έναν από τους εφτά σοφούς της αρχαιότητας.
  • Γαία πυρί μειχθήτω: ας καταστραφούν όλα, ας γίνουν όλα τα πάνω κάτω. Η φράση αποδίδεται σε αρχαίο Έλληνα ποιητή.
  • Γερανοί του Ιβύκου: απροσδόκητη αποκάλυψη του ενόχου. Γύρω στα 550 π.Χ. ληστές επιτέθηκαν και τραυμάτισαν θανάσιμα τον ποιητή Ίβυκο. Τη στιγμή εκείνη πέρασε από πάνω του ένα κοπάδι γερανοί (πουλιά) και τους παρακάλεσε να αποκαλύψουν το θάνατό του. Λίγο αργότερα σ΄ ένα ανοικτό θέατρο της Κορίνθου εμφανίστηκαν επάνω από την παράσταση οι γερανοί και τότε ένας από τους θεατές φώναξε πανικόβλητος: «Οι γερανοί του Ιβύκου: οι εκδικητές». Έτσι οι θεατές κατάλαβαν ότι αυτός και η παρέα του ήταν οι ένοχοι.
  • Γη και ύδωρ: σύμβολα υποταγής, πλήρης υποχώρηση. Η φράση προέρχεται από τον Ηρόδοτο, σύμφωνα με τον οποίο οι Πέρσες απεσταλμένοι ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες γην και ύδωρ ως σύμβολο υποταγής σ΄ αυτούς. (Ηροδότου Ιστορία, V, 17-18)
  • Γόρδιος δεσμός: δύσκολο πρόβλημα, άλυτο πρόβλημα. Η φράση λέγεται για δύσκολη κατάσταση σαν και αυτή που αντιμετώπισε ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν προσπάθησε να λύσει ένα μπερδεμένο κόμπο, το «γόρδιο δεσμό», που σύμφωνα με τον χρησμό όποιος τον έλυνε θα γινόταν κυρίαρχος της Ασίας, κια τελικά τον έκοψε με το σπαθί του.  (Αρριανού Αλεξάνδρου Ανάβασις, 11,3)
  • Δαμόκλειος σπάθη: απειλητικό πράγμα, διαρκής απειλή. Η φράση προέρχεται από το επεισόδιο με τον Δαμοκλή, έναν αυλικό κόλακα του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου, ο οποίος θέλοντας να δείξει στο Δαμοκλή πόσο επικίνδυνο ήταν το αξίωμα του τυράννου τον έβαλε να καθίσει στο θρόνο του, ενώ από πάνω του κρεμόταν από μια αλογότριχα ένα μεγάλο σπαθί.
  • Δούρειος Ίππος: προσφορά επικίνδυνη. Ό,τι φαίνεται ως δώρο, ενώ στην πραγματικότητα είναι δόλιο και επικίνδυνο. Η φράση είναι παρμένη από τον Όμηρο. Οι Έλληνες άφησαν στους Τρώες ένα ξύλινο άλογο ως αφιέρωμα στους θεούς, ενώ μέσα του βρίσκονταν κρυμμένοι μερικοί Έλληνες, με αποτέλεσμα λίγο αργότερα, όταν το άλογο οδηγήθηκε μέσα στην Τροία, να ξεκινήσει η καταστροφή και η άλωση της πόλης από αυτούς. (Ομήρου Οδύσσεια, λ 529)
  • Δρακόντεια μέτρα: αυστηρά μέτρα, σκληρά μέτρα. Η φράση προέρχεται από τον Δράκοντα, αρχαίο νομοθέτη της Αθήνας, που ήταν γνωστός για τους αυστηρούς και σκληρούς νόμους που επέβαλε τον 7ο αιώνα π.Χ. κατά τους οποίους η πιο συνηθισμένη ποινή ήταν ο θάνατος.
  • Εκατόμβη: τεράστια θυσία πολλά θύματα. Εκατόμβη στην αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν την θυσία – προσφορά προς τους θεούς από εκατό βόδια. Υπάρχει πολλές φορές στον Όμηρο. (Ομήρου Ιλιάδα, Α 65)
  • Έπεα πτερόεντα: λόγια του αέρα. Ομηρική έκφραση, βασισμένη στην αντίληψη ότι τα λόγια, όταν βγαίνουν από το στόμα μας, τα παίρνει ο αέρας και πετούν. (Ομήρου Ιλιάδα, Α 201)
  • Επί ξυρού ακμής: στην κόψη του ξυραφιού, σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, σε κρίσιμο σημείο. Ομηρική φράση, ειπώθηκε από το Νέστορα στο Διομήδη στην προσπάθειά του να τον ξεσηκώσει σε πόλεμο εναντίον των Τρώων. (Ομήρου Ιλιάδα, Κ 173)
  • Ες αύριον τα σπουδαία: αύριο θα ασχοληθούμε με τα σοβαρά. Τη φράση αυτή είπε ο Θηβαίος Αρχίας, καθώς βρισκόταν σε ένα συμπόσιο, αδιαφορώντας για ένα γράμμα που του δόθηκε και τον προειδοποιούσε ότι κινδυνεύει θανάσιμα από τον Πελοπίδα, γεγονός που συνέβη πράγματι την επόμενη ημέρα, όταν δολοφονήθηκε. (Πλουτάρχου Πελοποννησιακά, 10)
  • Ήξεις αφήξεις: λέγεται στην περίπτωση που κάποιος δεν έχει σταθερή άποψη, αλλά αλλάζει συνεχώς γνώμη. Η φράση προέρχεται από το χρησμό του μαντείου των Δελφών για τον Αχιλλέα «ήξεις, αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις». Η θέση του κόμματος πριν ή μετά το αρνητικό μόριο ουκ, καθορίζει και τη σημασία του χρησμού: «ήξεις, αφήξεις, ουκ εν τω πολέμω θνήξεις» = «θα πας, θα γυρίσεις, δε θα πεθάνεις στον πόλεμο», διαφορετικά: «ήξεις, αφήξεις ουκ, εν τω πολέμω θνήξεις» = «θα πας, δε θα γυρίσεις, θα πεθάνεις στον πόλεμο».
  • Ή ταν ή επί τας: ή θα τα καταφέρουμε ή θα αποτύχουμε. Τη φράση αυτή έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες μητέρες στα παιδιά τους, όταν τους έδιναν την ασπίδα για τον πόλεμο: «ή την (ασπίδα) [να φέρεις ως νικητής] ή πάνω της [να σε φέρουν νεκρό]».  (Πλουτάρχου Λακεδαιμ. Αποφθ. 16)
  • Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα: λέγεται για όσους υπερηφανεύονται και καυχώνται για ανεπιβεβαίωτα κατορθώματά τους και καλούνται να αποδείξουν ότι λένε την αλήθεια. Η φράση προέρχεται από μύθο του Αισώπου, σύμφωνα με τον οποίο κάποιος ισχυριζόταν ότι κάποτε στη Ρόδο έκανε ένα πολύ μεγάλο άλμα και του ζήτησαν να το επαναλάβει λέγοντάς του την παραπάνω φράση. (Αισώπου Μύθοι, «Ανήρ Κομπαστής»)
  • Ιστός της Πηνελόπης: λέγεται για έργο που δεν τελειώνει ποτέ. Η φράση προέρχεται από την Οδύσσεια του Ομήτου, όπου αναφέρεται πως η Πηνελόπη ύφαινε την ημέρα ένα ύφασμα και το ξήλωνε τη νύχτα θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες μέχρι να γυρίσει ο Οδυσσέας από την Τροία. (Ομήρου Οδύσσεια, τ 149)
  • Κεφαλή της Μέδουσας: λέγεται για ό,τι είναι αποκρουστικό, για ό,τι δεν αντέχει να το βλέπει κανείς. Η φράση προέρχεται από το μύθο της Μέδουσας, η οποία απολίθωνε ακαριαία όποιον την κοιτούσε. (Ησίοδου Θεογονία, 1270)
  • Κλίνη του Προκρούστη: λέγεται στην περίπτωση που κάποιος θέλει να προσαρμόσει την πραγματικότητα σ΄ ένα αυθαίρετο σχήμα, ώστε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του. Προέρχεται από τον μυθικό κακούργο, τον οποίο σκότωσε τελικά ο Θησέας, τον Προκρούστη, που έδενε τα θύματά του στο κρεβάτι του κι έπειτα τους έκοβε ή εξάρθρωνε τα πόδια, για να τους φέρει σε μήκος ίσο με το κρεβάτι.
  • Κομίζω γλαύκας εις Αθήνας: λέω πράγματα πασίγνωστα, σαν να ήταν άγνωστα. Η φράση αυτή λεγόταν επειδή στην Αθήνα η γλαύκα, η κουκουβάγια, ήταν πασίγνωστη, ως σύμβολο της θεάς Αθηνάς, και εικονιζόταν παντού, όπως στις στροφές των σπιτιών, στα νομίσματα κ.λ.π. (Αριστοφάνη, Όρνιθες, 301)
  • Κόπρος του Αυγείου: μαζεμένες ατασθαλίες, καταστάσεις που δύσκολα διορθώνονται. Η φράση προέρχεται από ένα άθλο του Ηρακλή, κατά τον οποίο καθάρισε την κοπριά από τους στάβλους του Αυγείου.
  • Κουτί της Πανδώρας (ή καλύτερα: Ο πίθος της Πανδώρας): συνδυασμένοι επιδρομή συμφορών η εμφάνιση πολλών κακών ταυτόχρονα. Η φράση προέρχεται από τη μυθολογία, κατά την οποία ο Δίας, για να τιμωρήσει τους ανθρώπους, έδωσε στην Πανδώρα ως δώρο ένα πιθάρι γεμάτο απ΄όλες τις συμφορές και έτσι, μόλις αυτή το άνοιξε από περιέργεια, βγήκαν έξω όλα τα κακά για την ανθρωπότητα, ενώ παρέμεινε μέσα σε αυτό μόνον η ελπίδα.
  • Κύκνειο άσμα: η τελευταία πράξη το τελευταίο έργο, η τελευταία ενέργεια κάποιου. Ως γνωστόν, ο κύκνος, όταν αισθανθεί ότι πλησιάζει το τέλος του, κελαηδάει με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο για τελευταία φορά… (Πλάτωνος, Φαίδων 84,Ε)
  • Μέμνησο των Αθηναίων: μην ξεχάσεις να εκδικηθείς τους αντιπάλους σου. Τη φράση αυτή έπρεπε να λέει καθημερινά ένας υπηρέτης στο βασιλιά της Περσίας Δαρείο, υπενθυμίζοντας του έτσι ότι έπρεπε να τιμωρήσει τους Αθηναίους, γιατί συμμετείχαν στην Ιωνική επανάσταση. (Ηροδότου Ιστορία, V. 105)
  • Μερίς του λέοντος: το μεγαλύτερο μέρος, το μεγαλύτερο κομμάτι. Προέρχεται από το μύθο του Αισώπου «Λέων και αλώπηξ».
  • Mηδένα προ του τέλους μακάριζε: μην καλοτυχίζεις κανένα, πριν δεις το τέλος του. Με αυτή τη φράση σχολίασε ο Σόλωνας τους θησαυρούς του Κροίσου, όταν ο τελευταίος τους του έδειξε με υπερηφάνεια. (Ηροδότου Ιστορία, Ι. 32)

Προέλευση: http://users.uoa.gr/~nektar/history/language/lingual_remarks.htm


11 κανόνες που δεν διδάσκονται στα σχολεία

Ο Bill Gates, ο γνωστός ιδρυτής της Microsoft, σε μια πρόσφατη ομιλία του σε ένα γυμνάσιο των Η.Π.Α. μίλησε για 11 κανόνες ζωής που δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν τα παιδιά στο σχολείο. Μιλάει για το πώς οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας και πώς αυτή αντίληψη προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον πραγματικό κόσμο…
  • Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι …δίκαιη – συνήθισέ το!
  • Κανόνας 2: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την …αυτοεκτίμησή σου! Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι, ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου.
  • Κανόνας 3: Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο …τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο, μέχρι να τα κερδίσεις …και τα δύο.
  • Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις …το αφεντικό!!
  • Κανόνας 5: Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια! Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν …ευκαιρία.
  • Κανόνας 6: Εάν τα μουσκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι’ αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά …μάθε από αυτά!
  • Κανόνας 7: Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν …τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα. Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαρισμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι! Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις …τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου.
  • Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, …αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την …πραγματική ζωή.
  • Κανόνας 9: Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια …διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν να «βρεις» τον εαυτό σου! Αυτό μπορείς να το κάνεις …στον ελεύθερο χρόνο σου.
  • Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι …στις δουλειές τους και όχι …στα μπαρ και στα καφενεία!
  • Κανόνας 11: Να είσαι ευγενικός με τους «σπασίκλες». Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν …από αυτούς!

Όσα πρέπει να ξέρω … τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο!

Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο.
Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα:
  • Να μοιράζεσαι τα πάντα.
  • Να παίζεις τίμια.
  • Να μη χτυπάς τους άλλους.
  • Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.
  • Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.
  • Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.
  • Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.
  • Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.
  • Να κοκκινίζεις.
  • Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.
  • Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.
  • Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.
  • Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.
  • Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.
  • Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.
  • Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.
 Όλα όσα πρέπει να ξέρετε βρίσκονται κάπου εδώ μέσα. Ο χρυσός κανόνας, η αγάπη και οι βασικές αρχές υγιεινής, η οικολογία, η πολιτική, η ισότητα και η υγιεινή ζωή.
Πάρτε μια απ’ αυτές τις συμβουλές, εκφράστε την με επιτηδευμένη ορολογία ενηλίκων και εφαρμόστε τη στην οικογενειακή σας ζωή, στην εργασία σας, στην κυβέρνησή σας, στον κόσμο σας και θα παραμείνει αληθινή, ξεκάθαρη, σταθερή.
 Σκεφτείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος, αν όλοι εμείς οι άνθρωποι τρώγαμε γάλα με κουλουράκια γύρω στις τρεις το απόγευμα και μετά ξαπλώναμε κάτω από τις κουβέρτες για έναν υπνάκο.
 Ή, αν όλες οι κυβερνήσεις είχαν ως βασική αρχή να βάζουν πάντα τα πράγματα εκεί που τα βρήκαν και να καθαρίζουν τις τσαπατσουλιές τους.
 Είναι ακόμη αλήθεια, ανεξάρτητα από την ηλικία σας, πως όταν βγαίνετε έξω στον κόσμο είναι καλύτερα να κρατιέστε από το χέρι και να μένετε μαζί με τους άλλους
 …Τελικά πρέπει να σας πω πως έχω άδεια παραμυθά. Ενας φίλος μου μου την έβγαλε και την κρέμασε στον τοίχο, πάνω από το γραφείο μου. Αυτή η άδεια μού επιτρέπει να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου, για να ξαναβάζω σε σειρά τις εμπειρίες μου και να προωθώ το μύθο, όσο αυτός εξυπηρετεί κάποια όψη της αλήθειας. Ακόμη περιέχει το «πιστεύω» ενός παραμυθά:
* Πιστεύω ότι η φαντασία είναι πιο δυνατή από τη γνώση.
* Οτι ο μύθος είναι πιο δραστικός από την ιστορία.
* Οτι τα όνειρα είναι πιο ισχυρά από τα γεγονότα.
* Οτι η ελπίδα πάντα θριαμβεύει έναντι της εμπειρίας.
* Οτι το γέλιο είναι η μόνη θεραπεία της θλίψης.
* Και πιστεύω ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από το θάνατο.
Robert Fulghum
 
Σημ. Ο Robert Fulghum γεννήθηκε το 1937, και μεγάλωσε στο Waco του Texas. Στα νιάτα του εργάστηκε ως εκσκαφέας τάφρων, παιδί για εφημερίδες, καουμπόης σε ράντζο, μπάρμαν και τραγουδιστής κάντρυ μουσικής. Μετά από το κολλέγιο και μια σύντομη καριέρα στην IBM, επέστρεψε στα θρανία για να ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό του στη θεολογία. Για 22 χρόνια υπηρέτησε ως πάστορας σε μια ενορία στον Β.Δ. Ειρηνικό. Κατά την ίδια περίοδο δίδαξε σχέδιο, ζωγραφική και φιλοσοφία στο Lakeside School στο Seattle. Ο Fulghum είναι επίσης καταξιωμένος ζωγράφος και γλύπτης. Τραγουδά και παίζει κιθάρα και τσέλο και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «The Rock Bottom Remainders», μιας rock and roll μπάντας που αποτελείται από μουσικούς – συγγραφείς. Εχει τέσσερα παιδιά και εννέα εγγόνια. Μοιράζει τη ζωή του μεταξύ του Seattle της Washington, και της Κρήτης.
Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του με τίτλο: «Όσα πραγματικά θα έπρεπε να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο»
Προέλευση: alliotikathriskeytika

Ο Γκάντι και ο υπερόπτης καθηγητής του…

Όταν ο πρώην πρωθυπουργός της Ινδίας Ματχάμα Γκάντι ήταν ακόμα νεαρός και μελετούσε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, είχε καθηγητή τον κ. Peters, ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου… Κάποια ημέρα ο κ. Peters κατά τη διάρκεια τού μεσημεριανού γεύματός του καθόταν στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου, όταν ο Γκάντι ήλθε με τον δίσκο του και κάθισε δίπλα του. Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι: «κε Γκάντι, δεν γνωρίζετε ότι ένα …γουρούνι και ένα …περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια τού φαγητού τους;» και η απάντηση του Γκάντι ήταν: «Μην ενοχλείσθε, κε καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα…» και λέγοντας αυτά, πήγε και κάθισε σ’ ένα άλλο τραπέζι. Πράσινος από τα νεύρα του ο κ. Peters θέλησε να πάρει την ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις, αλλά ο φοιτητής τού απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του. Τότε ο κ. Peters τού έθεσε την παρακάτω ερώτηση: «κε Γκάντι, τι θα κάνατε, αν περπατώντας στον δρόμο …βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;» Χωρίς να πολυσκεφθεί ο Γκάντι τού απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα!»  Τότε ο κ. Peters με ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία τού είπε: «Αν ήμουν στην θέση σας, θα έπαιρνα αυτό με την σοφία, …δεν νομίζετε;» και ο Γκάντι τού απάντησε με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει…!!!» Ο κ. Peters, ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του, έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος: «Ηλίθιος» …και την έδωσε στον Γκάντι. Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος και κάθισε κάτω… Μερικά λεπτά αργότερα πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε…!»


Μια εξήγηση για τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς

Έχετε προσέξει ότι τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς είναι λίγο …ασυνάρτητα; Όσο και αν προσπαθήσετε, δεν βγαίνει νόημα μεταξύ των στίχων! Ας θυμηθούμε, όμως, πρώτα λίγο τα Κάλαντα:

Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά / ψηλή μου δεντρολιβανιά (*)
Κι αρχή καλός μας χρόνος / εκκλησιά με τ’ άγιο θόλο (*)
Άγιος Βασίλης έρχεται / και δε μας καταδέχεται (*)
Από την Καισαρεία / συ είσ’ αρχόντισσα κυρία (*)
Βαστάει πένα και χαρτί / ζαχαροκάντυο ζυμωτή (*)
Χαρτί-χαρτί και καλαμάρι / δες και με το παλικάρι (*)

Ας δούμε, λοιπόν, τώρα πώς εξηγείται η …ασυναρτησία. Η ιστορία μας διαδραματίζεται στα βυζαντινά χρόνια. Σε εκείνα τα χρόνια οι φτωχοί και χαμηλών στρωμάτων άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να μιλούν στους αριστοκράτες, παρά μόνο σε γιορτές όπου μπορούσαν να τους απευθύνουν ευχές. Κάποιος νεαρός, λοιπόν, ταπεινής καταγωγής, ήταν ερωτευμένος με μια αρχοντοπούλα. Επειδή δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό να την πλησιάσει παρά μόνο σε περίοδο εορτών για να της απευθύνει ευχές, αποφάσισε ανάμεσα στα κάλαντα του Μεγάλου Βασιλείου να εντάξει και ένα ερωτικό ποίημα που είχε συνθέσει! Αρχίζει λοιπόν και βάζει ενδιάμεσους στίχους (αυτούς με τα αστεράκια). Με αυτόν τον τρόπο και τα κάλαντα θα έλεγε ακολουθώντας τους κοινωνικούς κανόνες, αλλά ταυτόχρονα θα παίνευε και την καλή του…! Αρχικά, την αποκαλεί ψηλή, σαν δεντρολιβανιά. Έπειτα, επειδή φορούσε ένα από τα ψηλά τα κωνικά καπέλα με το τούλι στην κορυφή, την παρομοιάζει με εκκλησιά με τον άγιο θόλο (τρούλλο εκκλησίας). Της τονίζει, κατόπιν, ότι δεν τον καταδέχεται (ο Άη Βασίλης δεν έχει να κάνει με αυτό!), γιατί είναι αρχόντισσα κυρία. Τέλος, την αποκαλεί ζαχαροκάντυο ζυμωτή, δηλαδή ζυμωμένη με ζάχαρη (γλυκιά μου) και την παρακαλεί να του ρίξει κι εκείνου μια ματιά, που είναι σωστό παλικάρι, κάτι αξίζει κι αυτός… Έτσι, λοιπόν, αυτά τα παράδοξα κάλαντα με τον καιρό πέρασαν από γενιά σε γενιά και έγιναν τελικά τα πιο διαδεδομένα σε όλο τον ελληνικό χώρο!

Αφήστε μια απάντηση