Άρθρα: Παιδεία

Μαζί με το Ίντερνετ και τις ταινίες «αντικατέστησαν» τη Γεωγραφία ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ζωή Λιάκα

contentsegment_13724279w232_h250_r0_p0_s1_v1jpg.jpg

«Την Αφρική τα παιδιά μου την έμαθαν μέσα από το “Βασιλιά των λιονταριών”, την Ιαπωνία μέσα από τα “Πόκεμον” και “Γιου-γκιο” και τον υποθαλάσσιο κόσμο μέσα από τον “Νέμο”. Οι ταινίες, το Ίντερνετ και φυσικά το GΡS υποκαθιστούν τις γνώσεις που θα έπρεπε να παρέχονται από το μάθημα της Γεωγραφίας».

Τα κενά γνώσεων σε θέματα Γεωγραφίας διαπιστώνει η μητέρα τριών παιδιών 12, 9 και 6 ετών κ. Έλενα Μπούση. «Τα παιδιά σήμερα ξέρουν ότι υπάρχει το Ίnternet στο οποίο μπορούν να ανατρέξουν και να βρουν οποιαδήποτε πληροφορία. Όμως δεν μπορούν υποκαταστήσουν τις γνώσεις και τα ερεθίσματα που παρέχονται μέσα από τη διαδικασία του μαθήματος της Γεωγραφίας» τονίζει.

Τις ελλείψεις που προκύπτουν και τις ανάγκες για περισσότερες γνώσεις για έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς επισημαίνει και ο δάσκαλος κ. Γιώργος Τρούλης.

Ερωτήματα που έχει δεχθεί από μαθητές του φανερώνουν τη σχέση τους με τη Γεωγραφία: «Σε αυτή την περιοχή υπάρχουν δύο χωριά με το ίδιο όνομα, πώς ξέρει το GΡS ποιο ψάχνω να βρω; Γιατί δεν μας λέει το GΡS για το πώς ήταν κάποτε η περιοχή μας;..». Όπως επισημαίνει ο κ. Τρούλης, «ο εκπαιδευτικός μπορεί να εντάξει στη διδακτική πράξη τα νέα τεχνολογικά μέσα με σκοπό να τραβήξει την προσοχή των μαθητών και να κάνει το μάθημα σύγχρονο και περισσότερο ενδιαφέρον.

Ένα παράδειγμα είναι η χρήση του GΡS στο μάθημα της Γεωγραφίας (και όχι μόνο)». Οι νέες τεχνολογίες, τονίζει, μπορούν να ενταχθούν στη διδασκαλία, όχι ως πανάκεια αλλά ως μέσα διδασκαλίας. «Το μάθημα της Γεωγραφίας δεν εστιάζεται στην εμπέδωση μόνο των βασικών γεωγραφικών γνώσεων αλλά στο να καταστήσει ικανούς τους μαθητές να ερμηνεύουν τα φαινόμενα ή τις διαδικασίες με γεωγραφικό περιεχόμενο και να προτείνουν λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα. Να αναπτύξουν δηλαδή κριτική σκέψη. Η ερμηνεία των φαινομένων είναι κάτι πέρα και πάνω από κάθε τεχνολογι- κό μέσο. Είναι μια διανοητική διαδικασία». Καταργείται στην Ιταλία
Πριν από περίπου έναν μήνα περίπου το Εurogeo (Ευρωπαϊκή Ένω ση Γεωγράφων) ενημέρωνε τα μέλη του για τις αποφάσεις που πήραν στην Ιταλία σχετικά με το μάθημα της Γεωγραφίας.

Η κ. Κατερίνα Κλωνάρη, λέκτορας στην Εκπαίδευση και Διδακτική της Γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και μέλος του Εurogeo, εξηγεί: «Ο πρόεδρος του Εurogeo μάς έστειλε ένα μήνυμα όπου στην ουσία μας έλεγε ότι στην Ιταλία σχεδιάζουν να αφαιρέσουν το μάθημα της Γεωγραφίας και να αντικατασταθεί με μαθήματα τεχνολογικά».

Αδύναμος κρίκος
Για τα προβλήματα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα επισημαίνει: «Σε ένα ήδη πιεσμένο μαθητικό ωράριο όταν προκύπτουν νέα μαθήματα, αυτά που αφαιρούνται είναι εκείνα που είναι ο αδύναμος κρίκος. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι κάποια μαθήματα όπως η Γεωγραφία είναι αναγκαία γιατί βοηθούν στην ανάπτυξη και διαμόρφωση του πολίτη που θέλουμε». Και μπορεί στην Ελλάδα να μην τίθεται ακόμη θέμα κατάργησης του μαθήματος αλλά, όπως διαπιστώνει η κ. Κλωνάρη, «μπαίνεις σε σχολεία και παρατηρείς ότι οι χάρτες που έχουν κρεμασμένους είναι παμπάλαιοι. Υπάρχουν χάρτες που έχουν φτιαχτεί, σύγχρονοι, ψηφιακοί, και οι οποίοι διακρίθηκαν με το πρώτο βραβείο σε παγκόσμια χαρτογραφικά συνέδρια όπως στην Χιλή, και θα μπορούσαν να τυπωθούν και να βρίσκονται στα σχολεία. Υπάρχει η δυνατότητα ακόμη να είναι διαθέσιμοι on line αν τους βάζαμε σε μια βάση δεδομένων».

ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ

Οι ειδικοί λένε ότι μαθήματα όπως η Γεωγραφία είναι αναγκαία «γιατί βοηθούν στην ανάπτυξη και διαμόρφωση του πολίτη»
Σχεδίασαν χάρτη της Ελλάδας κάτω του μετρίου

ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ μαθητές και φοιτητές είχαν 30 λεπτά στη διάθεσή τους για να σχεδιάσουν από μνήμης τον χάρτη της Ελλάδας στο πλαίσιο έρευνας. Οι μαθητές των μικρότερων τάξεων του δημοτικού έφτιαξαν χάρτες που ελάχιστη σχέση είχαν με την πραγματικότητα. Οι λίγο μεγαλύτεροι μαθητές τα πήγαν καλύτερα και απέδωσαν πιο πιστά τον χάρτη, ενώ οι μαθητές λυκείου και οι απόφοιτοι φαίνεται ότι όσο μεγαλώνουν ξεχνούν. Μεγάλο ποσοστό απ΄ αυτούς σχεδίασε χάρτες κάτω του μετρίου, ενώ λίγοι το πέτυχαν χωρίς κάποια λάθη.

Έλλειψη ταλέντου, ανυπαρξία σχεδιαστικών ικανοτήτων ή ελάχιστος χρόνος για να σχεδιάσουν τον χάρτη; Μάλλον τίποτα απ΄ τα τρία. Οι καθηγητές του Εργαστηρίου Χαρτογραφίας από το Τμήμα Αγρονόμων- Τοπογράφων Μηχανικών του ΕΜΠ (Βασιλική Φιλιππακοπούλου, Βύρων Νάκος, Εύη Μιχαηλίδου) που πραγματοποίησαν έρευνα σε 745 μαθητές, σπουδαστές και φοιτητές για να αξιολογήσουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας καθώς μεγαλώνουν και εκπαιδεύονται, λένε ότι άλλες είναι οι αιτίες της σχεδιαστικής αποτυχίας:

εστιάζονται κυρίως στη διαδικασία διδασκαλίας του μαθήματος αφού πια η Γεωγραφία είναι προσανατολισμένη στην αποστήθιση.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, οι μαθητές Β΄ και Γ΄ δημοτικού σχεδίασαν χάρτες που είχαν πολύ μικρή σχέση με το πραγματικό σχήμα της Ελλάδας.

Αντίστοιχη έρευνα σε παιδιά ίδιας ηλικίας στη Βρετανία δείχνει ότι το 50% των μαθητών μπορούσε να σχεδιάσει τουλάχιστον ένα απλό περίγραμμα της χώρας και να προσδιορίσει σωστά τη θέση και το όνομα των γεωγραφικών διαμερισμάτων. Στην Ελλάδα, όπως προκύπτει και από την έρευνα, τα παιδιά καθυστερούν να αποκτήσουν γνώσεις για τους χάρτες. Οι επιδόσεις τους βελτιώνονται από την Γ΄ δημοτικού και μετά.

(Πηγή: Τα Νέα, μας το έστειλε ο κ. Ντουμάνης)

Η σωστή ανατροφή των τέκνων απαιτεί πατρική και μητρική έγνοια για τα παιδικά ενδιαφέροντα και οικογενειακές συζητήσεις

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΧΗ ΤΡΑΤΣΑ

contentsegment_13734191w310_h_r0_p0_s1_v1jpg.jpg

Το κουδούνι για το σχόλασμα χτυπά κάθε ημέρα στις 2.15 μ.μ., αλλά για τον δεκάχρονο Νίκο ο ήχος του σηματοδοτεί μόνον την αρχή ενός «μαρτυρίου». Στο σπίτι θα φάει στο πόδι, θα ρίξει μια ματιά στα μαθήματα της επόμενης ημέρας με τα οποία θα ασχοληθεί το βραδάκι και θα ξεκινήσει τον μαραθώνιο της υπόλοιπής του ημέρας. Μαθήματα γαλλικών και αγγλικών τη Δευτέρα, πιάνου και μπάσκετ την Τρίτη, αγγλικών, γαλλικών και μπάσκετ την Τετάρτη, πιάνου την Πέμπτη, γαλλικών, αγγλικών και μπάσκετ την Παρασκευή. Οσο για το Σαββατοκύριακο; Και πάλι μπάσκετ. Ορισμένες φορές μάλιστα μπορεί να έχει και τεστ ξένης γλώσσας.

Οι γονείς σήμερα βλέπουν τα παιδιά τους σαν προέκταση της… επιτυχίας τους, λένε οι ειδικοί. Και αυτό έχει το τίμημά του. Το να είναι κάποιος αφοσιωμένος γονιός δεν συνεπάγεται και ευτυχισμένα παιδιά. «Οσοι θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους πρέπει να ξοδεύουν λιγότερο χρόνο προσπαθώντας να είναι τέλειοι γονείς και περισσότερο χρόνο προσπαθώντας να είναι τέλειοι σύζυγοι» λέει η ψυχολόγος- γνωσιακή ψυχοθεραπεύτρια κυρία Ασημίνα Χριστοπούλου. Και προσθέτει: «Ετσι δημιουργείς στα παιδιά το πρότυπο των σχέσεων που θα είναι υγιές να δημιουργήσουν μεθαύριο στη ζωή τους. Πρέπει να αναζητούμε την ισορροπία. Μόνον έτσι γίνονται επιτυχημένες οι σχέσεις».

Υπάρχει ένας σύγχρονος μύθος σχετικά με την ανατροφή των παιδιών που υποστηρίζει ότι όσο περισσότερη προσοχή δίνουμε στα παιδιά τόσο το καλύτερο. Το πρόβλημα όμως, όπως λένε οι ειδικοί, είναι ότι οι σύγχρονοι γονείς συχνά ξεφεύγουν από το μέτρο, με συνέπεια να προκαλούν περισσότερη ζημιά παρά καλό από την πολλή πίεση. Οταν όλα «γυρίζουν» γύρω από τα παιδιά της οικογένειας, τότε οι γονείς εξαντλούνται και τα παιδιά μετατρέπονται σε απαιτητικά «τερατάκια». Οι γονείς είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τις ζωές τους και τους γάμους τους για τα παιδιά τους· τα παιδιά έχουν προτεραιότητα στον ελεύθερο χρόνο τους, στην ενέργειά τους και στην προσοχή τους. Συχνά όμως, παρότι ο γάμος και το «εγώ» καταχωνιάζονται, «τα παιδιά γίνονται ολοένα και πιο απαιτητικά και δυσαρεστημένα» , σημειώνει η κυρία Χριστοπούλου.

 contentsegment_13736633w1000_h0_r0_p0_s1_v1jpg.jpg

Με το θέμα των πιεστικών γονέων ασχολείται και ένα καινούργιο βιβλίο που έχει γίνει best-seller στην Αμερική και αναμένεται να κυκλοφορήσει και στη Βρετανία. Σύμφωνα με τον Ντ. Κόουντ, συγγραφέα του βιβλίου «Για να αναθρέψετε ευτυχισμένα παιδιά, δώστε προτεραιότητα στον γάμο σας», τα σημερινά παιδιά έχουν προβλήματα διότι «πνίγονται» από την πολλή προσοχή. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος, τα παιδιά φαίνεται να έχουν περισσότερα προβλήματα σήμερα από ό,τι εμείς ή οι γονείς μας ως παιδιά. «Με τη “δολοφονία” του εαυτού μας, ώστε να δημιουργήσουμε μια τέλεια, δίχως τραυματικές εμπειρίες παιδική ηλικία για τα παιδιά μας, σπαταλούμε την ενέργειά μας. Το μέγιστο δώρο που μπορείτε να δώσετε στα παιδιά σας είναι ένας υπέροχος γάμος» συμβουλεύει ο κ. Κόουντ, ο οποίος είναι οικογενειακός σύμβουλος και συνεργάτης της εφημερίδας «Τhe Wall Street Journal». Αλλά τι πρέπει να κάνει κάποιος εάν το παιδί του έχει προβλήματα τα οποία απαιτούν έναν γονιό «πλήρους απασχόλησης»; Ο Κόουντ θεωρεί ότι οποιεσδήποτε ανησυχίες έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους αυτές συνδέονται με τις ανησυχίες τους για τον γάμο τους περισσότερο ίσως από ό,τι εκείνοι αντιλαμβάνονται. «Οι γονείς έχουν την πεποίθηση ότι το να βάζουν πάνω απ΄ όλα τα παιδιά τους είναι μια τακτική “φιλική” για τα παιδιά, αλλά με αυτή τους τη συμπεριφορά κάνουν δύο κύρια λάθη» αναφέρει ο συγγραφέας. Κατ΄ αρχάς, γίνεται δυσκολότερο να επιβληθούν στα παιδιά όρια, τα οποία διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους. Ετσι τα παιδιά γίνονται πιεστικά και φορτικά έως ότου πάρουν αυτό που επιθυμούν. «Οι μελλοντικοί προϊστάμενοι και σύζυγοιόμως μπορεί να μην είναι τόσο υπομονετικοί με τέτοιου είδους συμπεριφορά» σημειώνει. Δεύτερον, σύμφωνα με τον ίδιο, οι γονείς πιέζουν τρομακτικά τα παιδιά ώστε να εκπληρώσουν τις δικές τους συναισθηματικές ανάγκες.

Οι πιεστικοί γονείς μπορεί να δημιουργήσουν παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, αλλά και με επιθετικότητα. Και αυτό διότι το παιδί θεωρεί ότι δεν το εκτιμούν γι΄ αυτό που είναι, αλλά γι΄ αυτό που πρέπει να γίνει. Πρόσφατα η αμερικανίδα ψυχολόγος δρ Μάντλιν Λεβάιν υποστήριξε ότι τα παιδιά των γονέων οι οποίοι είναι πιεστικοί και δεν τα αφήνουν να… ανασάνουν είναι τρεις φορές πιο πιθανόν να υποφέρουν από άγχος, ακόμη και από κατάθλιψη.

Βεβαίως, το θέμα δεν είναι καινούργιο. Μελέτη βρετανών ερευνητών που είχε δημοσιευτεί το 2005 στο επιστημονικό έντυπο «Αrchives of Disease in Childhood» είχε καταδείξει ότι οι πιεστικοί γονείς μπορεί να βλάψουν παρά να ωφελήσουν την υγεία των παιδιών τους.

Δεν τα κάνουμε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε εμείς

Ο,τι εκφράζει το παιδί στο παιχνίδι ή στη μελέτη απαιτεί τον σεβασμό των γονιών του

Η κοινωνία σήμερα δεν μπορεί να προσδιορίσει το μέλλον των παιδιών. Ετσι πολλοί είναι οι γονείς που προσπαθούν να τα εφοδιάσουν με όσο περισσότερα προσόντα μπορούν ώστε να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις όταν βγουν στην αγορά εργασίας. Συχνά όμως η επιτυχία του παιδιού φαίνεται ότι μπαίνει μπροστά στην ευτυχία του.

«Οι γονείς σήμερα συνήθως ασκούν υπερβολικές πιέσεις στα παιδιά τους. Καλό είναι να ακολουθεί το παιδί ένα πρόγραμμα σπουδών ή συγκεκριμένες κατευθύνσεις στον τρόπο ζωής του. Αυτό όμως δεν πρέπει να επιβάλλεται. Πρέπει να προηγείται συζήτηση, να εξηγεί ο γονιός στο παιδί τον λόγο για τον οποίο πρέπει να κάνει κάτι και να το αιτιολογεί πολύ αναλυτικά» λέει ο διευθυντής Ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) και αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Κοινωνιολόγων κ. Ν. Φακιολάς. Και προσθέτει: «Πολλοί γονείς κραυγάζουν, διατάζουν ή απαιτούν χωρίς αιτιολόγηση πράγματα τα οποία δεν ενδιαφέρουν το παιδί αλλά αποτελούν δικές τους επιλογές ή φιλοδοξίες. Πρόκειται πιθανόν για πράγματα που δεν κατάφεραν οι ίδιοι ως παιδιά και απαιτούν από το παιδί τους να τα επιτύχει. Αυτό όμως δεν είναι σίγουρο ότι πάντα εκφράζει το παιδί. Οσο για τα παιδιά που βρίσκονται στην εφηβική ηλικία, ειδικότερα μεταξύ 13 και 15 ετών, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα καθώς μπαίνουν σε μια περίοδο αμφισβήτησης και οι ανασφάλειες είναι μεγάλες».

Σύμφωνα με τον κ. Φακιολά, οι γονείς όλα αυτά τα κάνουν από αγάπη. «Αυτό δεν το αμφισβητούμε. Αλλά δεν είναι πάντα καλοί παιδαγωγοί, διότι δεν έχουν τις απαραίτητες γνώσεις. Αλλοι είναι υπερπροστατευτικοί, άλλοι αδιάφοροι. Δεν δίνουν ποιότητα στην επαφή τους με τα παιδιά. Αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να ακούν τα παιδιά τους, να συζητούν μαζί τους και να αποδέχονται τη διαφορετικότητα του χαρακτήρα τους. Το ότι είναι παιδιά τους δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση» καταλήγει ο κ. Φακιολάς.

(Πηγή: Το Βήμα, Μας το έστειλε ο κ. Ντουμάνης)

untitled.jpg  Τα παιδιά πηγαίνουν στα σχολεία για να μάθουν πράγματα που θα τους φανούν χρήσιμα στη ζωή τους. Γραμματική, Ανάγνωση, Αριθμητική, πηγαίνουν όμως για να μάθουν και άλλα πράγματα. Πηγαίνουν για να μάθουν να σέβονται τους συνανθρώπους τους, να μάθουν να δημιουργούν διάλογο μεταξύ τους, να μάθουν να ακούν, και γενικότερα να μάθουν να λειτουργούν μέσα σε ένα οργανωμένο (λέμε τώρα…) κοινωνικό σύνολο, για να μπορέσουν μια ημέρα να ανταποκριθούν στις κοινωνικές ανάγκες της ενήλικης ζωής τους.

 

Ένα φαινόμενο όμως που παρατηρείται συχνά στο σχολικό προαύλιο είναι η βίαιη συμπεριφορά των νέων μεταξύ τους. Χτυπούν ο ένας τον άλλον, φωνάζουν, βρίζουν, και οι καθηγητές να προσπαθούν με κάποιο τρόπο να τους σταματήσουν και να τους εξηγήσουν οτι υπάρχει και άλλος τρόπος να λύσεις τις διαφορές σου με τους άλλους. Αλλα δεν φαίνετε να πετυχαίνουν και πολλά. Το ερώτημα είναι γιατί να επιλέγουν να χτυπιούνται ? Και άμα τους ρωτήσεις κιόλας θα σου πούνε “Παίζουμε…”. Παίζουνε ! Εκεί έχει φτάσει η “πολιτισμένη” κοινωνία των ανθρώπων της σύγχρονης εποχής, η βία να θεωρείται παιχνίδι. Και όμως εγώ δεν νομίζω οτι απλά παίζουνε. Το ξύλο πλέον έχει καταντήσει να θεωρείται γλώσσα επικοινωνίας. Η μόνη γλώσσα επικοινωνίας των ανθρώπων γιατι ας μην ξεχνάμε πως η βία δεν είναι μόνο σωματική, υπάρχει και λεκτική.  Παιχνιδι ειναι το κρυφτό, το κυνηγητό, το μπάσκετ, το βόλεϊ, το ποδόσφαιρο αλλά όχι το να πλακώσω στις φάπες το διπλανό μου ή να τον βρίζω. Τα παιδιά μιμούνται τους μεγάλους. Αυτό βλέπουν να συμβαίνει γύρω τους. Βλέπουν ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με το χειρότερο τρόπο. Βλέπουν ανθρώπους που δε χαμογελάνε πια, που το μόνο που κάνουν είναι να μαζεύουν συνεχώς αρνητικά συναισθήματα μέσα τους και τελικά να τα ξεσπάνε σε ανθρώπους που αγαπούν. Μια σειρά απο τέτοιες συγκρούσεις με δικούς μας ανθρώπους το μόνο που μπορεί να μας επιφέρει είναι η μοναξιά. Όταν πλέον θα τους έχουμε απομακρύνει όλους απο κοντά μας στο τέλος μια δύσκολης ημέρας δεν θα έχουμε κανέναν να μας χαμογελάσει και να μας πει πως όλα θα πάνε καλά, κανέναν να μας δώσει δύναμη για να συνεχίσουμε. Οι άνθρωποι πλέον δεν ενδιαφέρονται πλέον για κανέναν αν δεν είναι φίλος ή οικογένειά τους. Όλα αυτά ξεκινούν απο τους μεγάλους και όμως περνάνε και στα παιδιά τα οποια επηρεάζονται και ξεκινούν να έχουν μια τέτοια στάση απο τα 15 τους χρόνια, γιατί όλη αυτή τη συμπεριφορά έχουμε φτάσει να τη λέμε “οργανωμένη κοινωνία”. Έχω μια φράση να σας πω τι είναι αλλά το άρθρο είναι για σχολική εφημερίδα και δεν θα ηταν σωστό να εκφραστώ έτσι.

 

Να μου επιτρεψετε τώρα να πω κάτι στους νέους ανθρώπους. (Ελάτε τώρα, αφού το ξέρω όλοι με το που ακούσατε “νέους” θα διαβάσετε και παρακάτω…) 

 

Πιαδια, παρά τον όλο χαμό που επικρατεί αυτή τη στιγμή στις ανθρώπινες κοινωνίες, όλοι μας μπορούμε να κάνουμε μια αλλαγή. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να κάνουμε την αλλαγή, να αρχίσουμε να λύνουμε τις διαφορές μας πολιτισμένα. Πρέπει να αρχίσουμε να φροντιζουμε τους συνανθρώπους μας ανεξάρτητα απο την ηλικία, το χρώμα και τη θρησκεια τους (γιατί ας μην ξεχνάμε οτι κάποιοι κάποιοι δεν είναι ρατσιστές καλέ, απλά δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να κάνουνε παρέα με έναν αλλόθρησκο και έναν αλλοεθνή). Έτσι είναι. Εμείς είμαστε αυτοί που καλούμαστε να βρούμε τον “πολιτισμό”, που κάποτε οι άνθρωποι φτιάξανε για να πάψουν να είναι πια πρωτόγονοι και που κάποιοι άλλοι πριν απο εμάς φρόντισαν να τον χάσουμε, γιατι αν δεν το κάνουμε θα συνεχίσουμε να βλέπουμε για πολλά χρόνια ακόμα παιδια και νέους ανθρωπους που θεωρούν τη βία παιχνίδι και που η μόνη λύση για όλα είναι οι φωνές και το ξέσπασμα σε άλλους ανθρώπους. Θα συνεχίσουμε να βλέπουμε μια κοινωνία που για να πετύχει κάποιος είναι έτοιμος να κατασπαράξει τον άλλον για να πάρει τη θέση του. Μόνο που αυτό το τελευταίο είναι κοινωνία λιονταριών και όχι κοινωνία ανθρώπων. Μόνο τα λιοντάρια σκοτώνουν το ένα το άλλο για να δουνε πιο τελικά θα επικρατήσει στην αγελη. Αν δεν αλλάξουμε όλοι μας κάτι τέτοιο θα είμαστε. Κάτι που απεχει πολύ απο τον άνθρωπο, ή μάλλον απο τον άνθρωπο με ΚΑΡΔΙΑ ! ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ !

 

Θα ήθελα να σας παρακαλέσω όλους όσους το διαβάζετε, μαθητες και καθηγητές να αφήσετε σχολια (comments) στο άρθρο (μια που το blog μας δινει αυτή τη δυνατότητα)  για να δημιουργηθεί μια συζήτηση, και να μοιραστούμε όλοι τις απόψεις μας επι του θέματος.

 

Πηγές : Δεν υπήρχαν συγκεκριμένες πηγές. Μόνη μου το έγραψα το άρθρο λαμβάνοντας υπ’ όψη μου το μάθημα της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής, και τις συζητήσεις που κάναμε με την κ. Μπρούσαλη.

 

Γεωργιαδη Ανθη, Γ1′

Νοέ 09
18

teachers1969.jpg

Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για το συγκεκριμένο θέμα. Τα δύο video που ακολουθούν τα λένε όλα σε λίγα λεπτά. Μπορούμε να τα σχολιάσουμε στην τάξη…

(Από τον Γ.Ι)

Οι μαθητές στα σχολεία αφήνουν την κιμωλία και πιάνουν τη γραφίδα

Από τον μαυροπίνακα στην οθόνη αφής και από την κιμωλία στη γραφίδα περνούν ολοένα και περισσότερα σχολεία της χώρας, που άρχισαν να εφοδιάζονται με την τελευταία λέξη της εκπαιδευτικής τεχνολογίας, τον διαδραστικό πίνακα!  

 

pinakas.jpg

Στο 8ο Δημοτικό Σχολείο της Χίου, όπως και σε αρκετά ακόμα Δημοτικά της χώρας τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ιδιωτικά, οι μαθητές ανυπομονούν να… σηκωθούν στον πίνακα.

Κι αυτό γιατί οι εκπαιδευτικοί με τη συναίνεση των γονιών αποφάσισαν να εγκαταστήσουν στις τάξεις διαδραστικούς ψηφιακούς πίνακες πλάι στους παραδοσιακούς μαυροπίνακες, οι οποίοι αποτελούνται από οθόνη αφής που κάνει το μάθημα πολύ πιο διασκεδαστικό. Στο 8ο Δημοτικό της Χίου, οι πίνακες αυτοί τοποθετήθηκαν και στις έξι αίθουσες και χρησιμοποιούνται πλέον σε όλα τα μαθήματα: η Γεωγραφία είναι τρισδιάστατη μέσω ειδικών προγραμμάτων, οι εξισώσεις και οι σημειώσεις γράφονται με το δάχτυλο ή την ειδική γραφίδα και μπορεί να αποθηκευτούν ώστε να τις μελετήσουν αργότερα όσοι απουσίαζαν στο μάθημα, ενώ σε κάθε μάθημα το ειδικό ψηφιακό υλικό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου είτε ανεξάρτητων δημιουργών βοηθάει τον εκπαιδευτικό και «ζωντανεύει» το μάθημα. Έτσι, όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής του σχολείου, κ. Λευτέρης Μερεσεντζής, τους τελευταίους μήνες οι μαθητές διαγκωνίζονται για να σηκωθούν στον πίνακα, σε πλήρη αντίθεση με την κλασική εικόνα του μαθητή που το θεωρεί αγγαρεία!

«Πρόσφατα κοιτούσα τον γυμναστή μας που έκανε μαθήματα τακτικής στους μαθητές παρουσιάζοντας ένα βίντεο. Κάθε τόσο σταματούσε το βίντεο και με τους ειδικούς μαρκαδόρους έγραφε επάνω στον πίνακα, εξηγούσε στους μαθητές τις κινήσεις των παικτών, τους έδειχνε τα λάθη τους. Μετά συνέχιζε πάλι το βίντεο και το σταματούσε ξανά σε όποιο σημείο χρειαζόταν. Τα παιδιά ήταν γοητευμένα!» εξηγεί ο διευθυντής.

Έρευνα από το υπουργείο Παιδείας

Το υπουργείο Παιδείας μόλις τώρα αρχίζει μια έρευνα για τη χρησιμότητα των διαδραστικών πινάκων, προκειμένου τα επόμενα χρόνια να προχωρήσει σε αντικατάσταση των κλασικών μαυροπινάκων.

Οι πίνακες αυτοί μαζί με τα ανάλογα διαδραστικά θρανία που θα βγουν στο εμπόριο το επόμενο διάστημα αποτελούν την τεχνολογία αιχμής στην εκπαίδευση. Τα σχολεία μπορεί εύκολα να χρησιμοποιήσουν εκπαιδευτικό λογισμικό που ήδη υπάρχει, καθώς τα περισσότερα μοντέλα διαδραστικών πινάκων (σ.σ.: υπάρχουν διάφορες τεχνολογίες από διαφορετικές εταιρείες) είναι ουσιαστικά μια μεγάλη επιφάνεια αφής που συνδέεται με υπολογιστή και επάνω στην οποία προβάλλονται εικόνες με βιντεοπροβολέα. Έτσι μπορεί να λειτουργήσουν τόσο ως κανονικοί πίνακες, όπου αντί για κιμωλία γράφει κανείς με το δάχτυλο ή με τις ειδικές γραφίδες, όσο και ως οθόνη προβολής, με την πρόσθετη δυνατότητα να μπορεί κανείς να σημειώσει πάνω σε αυτό που εικονίζεται ό,τι θέλει.

ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΑΓΓΑΡΕΙΑ

Οι μαθητές διαγκωνίζονται για να σηκωθούν στον πίνακα, σε πλήρη αντίθεση με την κλασική εικόνα του μαθητή που το θεωρεί αγγαρεία!

Ενισχύουν την προσοχή στο μάθημα

ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑκαι τις ΗΠΑ οι διαδραστικοί πίνακες χρησιμοποιούνται ευρέως στα σχολεία ενώ περισσότερες από 600.000 σχολικές αίθουσες σε όλο τον κόσμο έχουν εφοδιαστεί με αυτούς. Σύμφωνα εξάλλου με μελέτη των καθηγητριών Πληροφορικής, κ.κ.

Βασιλικής Νιάρου και Ευφροσύνης Γρουσουζάκου οι διαδραστικοί πίνακες έχουν θετικά αποτελέσματα αφού οι μαθητές συμμετέχουν, προσέχουν στο μάθημα περισσότερο, κατανοούν και μαθαίνουν ευκολότερα. Έμφαση στην τεχνολογία αυτή δίνει το τελευταίο διάστημα και η Κύπρος.

Στη χώρα μας έχουν ήδη τοποθετηθεί σε αρκετά ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια ενώ το τελευταίο διάστημα δειλά δειλά και ορισμένα δημόσια σχολεία αρχίζουν να τους τοποθετούν, συνήθως με την οικονομική στήριξη των συλλόγων γονέων και των τοπικών δήμων. Έτσι, όπως λέει ο εκπρόσωπος μιας από τις εταιρείες που εισάγουν διαδραστικούς πίνακες κ. Αντώνης Κουνέλης, μέχρι σήμερα έχουν τοποθετηθεί σε 15 δημόσια σχολεία, μεταξύ των οποίων το σχολείο της Χίου, καθώς και Δημοτικά Σχολεία στη Φλώρινα και τη Δράμα.

Όσον αφορά τις τιμές κυμαίνονται από 500 και ξεπερνούν τα 5.000 ευρώ, καθώς η τιμή εξαρτάται από τις διαστάσεις και την τεχνολογία του πίνακαυπάρχει μεγάλη γκάμακαι από το αν το σχολείο διαθέτει ήδη υπολογιστές και βιντεοπροβολείς. Μια μέση τιμή για έναν διαδραστικό πίνακα, εξηγεί ο κ. Κουνέλης, δεν ξεπερνά τα 1.000 ευρώ.

(ΠΗΓΗ: Τα Νέα, ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Νίκος Μάστορας, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 28 Απριλίου 2009, μας το έστειλε ο κ. Στέργιος Ντουμάνης) 

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύθηκε στις 15/07/2007, είναι όμως πολύ επίκαιρο αφού αυτήν την περίοδο γίνεται στην χώρα μας ο διάλογος για την παιδεία και θα μπορούσε να αποτελέσει βάση συζήτησης για εμάς.(αν είστε μέλος του www.sch.gr μπορείτε να αφήσετε σχολίο ή να στείλετε e-mail στο 2gymkoblog@sch.gr)

 orologioprogramma.jpg

Το νέο πρόγραμμα διδασκαλίας στα βρετανικά σχολεία που πρότεινε η κυβέρνηση Γκόρντον Μπράουν.  

Μια επαναστατική μεταρρύθμιση που διευκολίνει στην εισαγωγή θεμάτων, τα οποία θα βοηθήσουν τουςνέους να προετοιμαστούν για την ενήλικη ζωή. Πως αντέδρασαν οι καθηγητές….

Όλο το άρθρο σε pdf…

(Πηγή: ΒΗΜΑ, www.tovima.gr, μας το έστειλε ο κ. Στέργιος Ντουμάνης)

Ο δήμος γερμανικής πόλης θα εξοικονομεί έτσι περί τις 174.000 ευρώ κατ΄ έτος σε περίοδο κρίσης

 contentsegment_10810060w1000_h0_r0_p0_s1_v1jpg.jpg

 ΒΕΡΟΛΙΝΟ Βάζουν τους μαθητές να κάνουν φασίνα στα σχολεία τους για λόγους οικονομίας. Η πόλη Χίλντεσαϊμ στην Κάτω Σαξονία της Γερμανίας αποφάσισε ότι τα παιδιά θα καθαρίζουν στο εξής τις τάξεις τους προκειμένου να εξοικονομεί ο δήμος 174.000 ευρώ τον χρόνο από τον προϋπολογισμό για την καθαριότητα. Η απόφαση ελήφθη με αφορμή την οικονομική κρίση- και προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις.

Πολλοί γονείς και εκπαιδευτικοί αμφισβητούν τον «παιδαγωγικό χαρακτήρα» της φασίνας. «Οι εργαζόμενοι στο δημαρχείο θα αναλάβουν άραγε και εκείνοι την καθαριότητα του χώρου εργασίας τους;» διερωτάται με νόημα ο διευθυντής γυμνασίου της πόλης.

«Γελοιοποιηθήκαμε στα μάτια όλης της Γερμανίας» δηλώνει τοπικό στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SΡD). Με δεδομένη την κατακραυγή της κοινής γνώμης – δημοσκόπηση κατέδειξε ότι το 64% των δημοτών διαφωνεί με την ιδέα- η δημοτική αρχή αναγκάστηκε να υποχωρήσει, δηλώνοντας ότι τελικά η εφαρμογή της εγκυκλίου δεν θα είναι υποχρεωτική, αλλά «στη διακριτική ευχέρεια κάθε σχολικού ιδρύματος».

«Κανένα ταμπού δεν είναι πολύ ισχυρό όταν πρόκειται για εξοικονόμηση χρημάτων». Με αυτό το σύνθημα ο δήμαρχος του Χίλντεσαϊμ προώθησε την εφαρμογή του μαθήματος της οικιακής οικονομίας «στην πράξη» και μάλιστα εντός των σχολικών τάξεων.

Η επιστολή του Κουρτ Μάχενς προς τους διευθυντές των 27 δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων της πόλης ήταν σαφής: ο προϋπολογισμός του δήμου δεν επαρκεί για να πληρώνονται οι καθαρίστριες των σχολείων και έτσι από την 1η Απριλίου «το σκούπισμα στις τάξεις,ο καθαρισμός του πίνακα και το καθάρισμα των απορριμμάτων» θα πρέπει να γίνεται από τους μαθητές υπό την επιτήρηση των δασκάλων. Oι τουαλέτες θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται στην αποκλειστική ευθύνη των καθαριστριών των οποίων όμως οι ώρες εργασίας θα μειωθούν. Ετσι οι υπόλοιποι χώροι των κτιρίων δεν θα καθαρίζονται καθημερινά αλλά δύο φορές την εβδομάδα.

Φαίνεται ότι η σχολική κοινότητα δεν έχει στην πραγματικότητα και πολλές επιλογές αν θέλει να συνεχίσει να εργάζεται μέσα σε καθαρά κτίρια. «Δεν έχουμε χρήματα» δηλώνουν οι αρμόδιοι επί των οικονομικών του δήμου. Ελέω κρίσης λοιπόν αποφασίστηκε να μειωθεί κατά το ήμισυ το προσωπικό που απασχολείται στην καθαριότητα (και) των δημοτικών κτιρίων.

Πάντως η «αγγαρεία για την καθαριότητα» δεν είναι κάτι άγνωστο στη Γερμανία. Μόνο στο Αμβούργο το 87% των σχολικών ιδρυμάτων εφαρμόζει κάποιες τέτοιες πρακτικές, αν και όχι με τόση αυστηρότητα όπως στον δήμο της πόλης Χίλντεσαϊμ, προκειμένου όπως δηλώνει ο εκπρόσωπος του κρατιδίου Γιαν Μπρουνς «να ενισχυθεί η υπευθυνότητα των μαθητών».

(Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ www.tovima.gr , αναρτήθηκε από τον κ. Στέργιο Ντουμάνη)