Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες στις αρχές Δεκέμβρη, παραθέτουμε το παρακάτω άρθρο με σκοπό την αφύπνιση και ευαισθητοποίηση όλων μας για την αποδοχή του διαφορετικού.
Άτομα με ειδικές ανάγκες
Ορισμός: Άτομα με ειδικές ανάγκες θεωρούνται εκείνα που έχουν σημαντική δυσκολία μάθησης και προσαρμογής, εξαιτίας σωματικών, διανοητικών, ψυχολογικών, συναισθηματικών και κοινωνικών εμποδίων.
Κοινωνική αντιμετώπιση
Η θέση τους στην κοινωνία καθορίζεται από τις:
– φιλοσοφικές θεωρίες της εποχής
– τις επιστημονικές εξελίξεις
– τις κοινωνικο-οικονομικές δομές
– τις αντιλήψεις και τις στάσεις της κοινωνίας
Συνέπειες της κοινωνικής ένταξης των ατόμων με ειδικές ανάγκες
1. Ενίσχυση της αυτοπεποίθησης των ατόμων και απαλλαγή από αισθήματα κατωτερότητας.
2. Απαλλαγή από φοβίες, εντονότερη δραστηριοποίηση και δημιουργική διάθεση.
3. Τόνωση της αισιοδοξίας, απομάκρυνση από το περιθώριο.
4. Βοήθεια να ξεπεράσουν ψυχολογικά την αναπηρία τους, αποδεικνύοντας τη χρησιμότητα για τον εαυτό τους και για τους άλλους.
5. Ανάπτυξη αλληλοσεβασμού και αλληλοκατανόησης, προϋπόθεση για καλύτερη κοινωνική συνοχή.
6. Ελάφρυνση της οικογένειας από το ψυχολογικό, κοινωνικό και οικονομικό βάρος.
Άτομα με ειδικές ανάγκες χωρίς φίλους! Γιατί;
Όλοι είμαστε άνθρωποι, με τις ίδιες ανθρώπινες ανάγκες. Όχι ‘ειδικές’ αλλά τις ίδιες. Και πρωταρχική ανάγκη είναι η φιλία. Η ανάγκη να μοιραστείς έγνοιες, σκέψεις, όνειρα, στόχους, φοβίες ίσως. Γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να ζει ομαδικά. Και είναι φοβερό όταν οι συνθήκες τα φέρνουν έτσι τα πράγματα που ένα ανθρώπινο πλάσμα να ζει μόνο, χωρίς φίλους. Είναι φοβερό να συνειδητοποιείς σιγά σιγά ότι έχεις μείνει χωρίς φίλους ή ότι μάλλον ποτέ δεν είχες. Αυτοί που σε στήριζαν ήταν απλούστατα οι κοινωνικοί λειτουργοί που έκαναν τη δουλειά τους και αφού πιστεύουν ότι επιτέλεσαν το έργο τους σε αφήνουν ξυπόλυτο στα αγκάθια. Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι να δει κάποιος την κοινωνική λειτουργό ή την ψυχολόγο σαν φίλη και όχι αυτό που είναι στα αλήθεια, ένας επαγγελματίας φίλος που η δουλειά του είναι να σου ανεβάσει το ηθικό. Είναι λάθος να το νομίσει κάποιος φίλο. Είναι απίστευτο πώς οι “φυσιολογικοί” άνθρωποι ακόμα και την τυχόν συμπάθεια προς ένα Α.μ.Ε.Α. την κάνουν να φαίνεται σαν χάρη. Σαν τον”Ανώτερο” που δείχνει μεγαλοψυχία στον “κατώτερό” του. Δε νιώθω καμία κακία για τα μη Α.μ.Ε.Α. Το ξέρω ότι μόνο αυτό είναι το πρόβλημα, γιατί κατά τα άλλα σαν άνθρωπος και χαρακτήρας είμαι τέτοιος που στην αντίθετη περίπτωση θα είχα πολλές φιλίες αλλά η αναπηρία τους απομακρύνει από μένα, και αυτό με πληγώνει περισσότερο από την αναπηρία αυτή καθεαυτή.
Στα 27 μου χρόνια αποφάσισα να μην είμαι άλλο βάρος στους γονείς μου και έκτοτε ζω μόνη, προσπαθώντας να αυτοεξυπηρετούμαι όσο γίνεται αλλά δεν ομολογώ στους γονείς μου την αδιαφορία των γνωστών (φίλων) για να μη νιώθουν άσχημα και να διατηρώ την αξιοπρέπειά μου ακέραιη. Γιατί τα Α.μ.Ε.Α. πρέπει να είναι και να δείχνουν αξιοπρεπή.
πηγή: www.kessaris.edu.gr
www.disabled.gr/lib/?p=7027
Το άρθρο επιμελήθηκε η Βασιλική μαθήτρια της Β΄ τάξης
